De genese

Photo by Ray Hennessy on Unsplash

De vaststelling dat ik al die waarnemingen die me op het moment zelf mijn mentale wenkbrauwen doen fronsen na herwonderen vooral als zeer grappig ‘herinner’ (in de betekenis van ‘opnieuw inner’), zegt volgens mij veel over de emotionele verbinding tussen mij en de fenomenen ter zake.

Interne reflectie: Moet ik me hier nader verklaren?
Ik ben geneigd dat niet te doen. 🙂
Meer nog, laat ik even de Dilbert strip van vandaag erbij nemen, ter exploratie:
https://dilbert.com/strip/2018-12-20

Ik voel me al vaak als publiek dat het theater van het leven aanschouwt terwijl ik me erin beweeg.
Misschien ben ik wel een Alien en ervaar ik de bewuste laserstraal als een kriebel aan mijn lachspier.
En misschien is dat inderdaad de belangrijkste bedreiging voor ons alledaags theater: humor.

Of misschien is de Alien in mij gewoon de spiegel zelf, die de laserstraal carrément terugkaatst.
Knal, raak. Overal gaten in onze ‘waarheden’ van vandaag.

Of ook niet. Misschien ben ik zelf aan het bluffen en breng ik helemaal niks meer teweeg dan een glimlach op mijn eigen gelaat omdat ik gewoon even mezelf en mijn ochtendlijke gedachten de vrije loop laat.
Er zullen wel weer tranen komen vroeg of laat, wacht maar meiske…

Fiducia, maak het vooral niet te moeilijk hé, zo ´s ochtends vroeg.
En was u en kleed u aan in plaats van hier zo open voor uw sluimerende webcam-vizier in ochtendjas te zitten tokkelen.
Zeg nu zelf. De ene of andere techneut die uw webcam kluistert en dit ochtendlijke beeld van u ligt voor eeuwig vast.
Wat gaan die echte Aliens daar niet van zeggen?
Als het dat maar is…

Misschien is dit alles een uiting van een sluimerend verlangen naar meer echtheid in relaties.
Meer essentie tussen het geneuzel.
Wegnemen van laagjes ‘doen alsof’ om toch maar beter over te komen dan we ons voelen.

En zo botste ik op het woord ‘genese’, als in ‘ontstaan’, ‘wording’.
En zit ik dus weer bij ‘let go to let come’.
Met een vleugje humor toch, een graptjen tussen de regels.

Maak er een fijne dag van vandaag! Een échte 🙂

Uitgezonden

Photo by Joel Muniz on Unsplash

ik hoor mezelf nog door een andere mond
in zendtijd voorgedragen

mijn radio dimt de spot niet meer
die schijnt op oude pijn

je leest daar in den vreemde
met een tongval die mijn nachtzoen kruist

licht sluimert in mijn kussensloop
ik krom me klein en huil

Contrasten leven

Photo by Philippe Leone on Unsplash

Wat ben ik blij dat ik nu alleen ben met enkel het geluid van de wekker die gestaag onze tijd wegtikt.
De schuimkraag van een gegunde pint die intussen langzaam wegkwijnt. Tussen de nipjes door.
Ik gun het mezelf.

Het was een goeie dag. Ik heb doorheen de studienamiddag twee rollen opgenomen die ik nooit eerder opnam. Ik kreeg het vertrouwen en nam het serieus. Was voorbereid, maar liet ruimte om en route te beslissen het proces een andere wending te geven.
En ja, ik genoot er zelfs van.
Dat ik mijn rol prima had opgenomen, dat ik dat heel goed had gedaan, dat vonden alvast ook de mensen die me hun appreciatie lieten blijken.

Bovenal zag ik dat mensen geboeid luisterden en meewerkten. Hun mening deelden. Her en der lanceerde ik een grap ter attentie van de aarzelaars. Gidste hen met ferme hand en radde tong doorheen de afspraken van de methodiek die we hadden gekozen. Het werkte.
Ik waagde het ook om zonder afstemming met de opdrachtgevers enkele minuten stilte voor reflectie in te lassen.
En het mocht er allemaal zijn. Wat moet een mens nog meer?!

Bloemen! Dat had de directeur die me deze rollen had toebedeeld vooraf bedacht.
Ze geuren nu de ruimte boven mijn tafel.

Maar ik ben dus blij dat ik nu alleen thuis ben met enkel het geluid van de wekker en de slinkende schuimkraag van hij die niet te vaak genuttigd moet worden.
Ommegang Keizer Karel, zo lees ik. Blond bier.

Hoe leid ik daarmee de rest van mijn avond in?
Misschien de mouw verder afbreien. Mijmerend tussen verstand op nul en aandacht om de steken op de naald te houden.
Muziek, dat wellicht ook. Ik kies wellicht voor Radio 1. In de hoop dat het weer geen Sporza is. En dat mijn reflex om het nieuws te dimmen snel genoeg is.

Het valt me op hoe ik tegenwoordig veel zekerder van mijn zaak ben.
Goed zo. Als het maar geen spek vormt voor een dikke nek.
Een speknek.

Eigenlijk zou ik graag nog eens een gedicht onthullen.
Dus zet ik beide voeten stevig op de grond, typ alsof mijn leven afhangt van het woord dat ik zal aanheffen en laat ontstaan…

Kiezen

al dat nieuws dat op me wacht
als ik alleen maar kies te springen
zonder maar of zelfs ondanks
de wereld, ik en kleine dingen

die ik wellicht nog niet ken
die schuilen achter een verhaal
vol moed en lef en integraal

de keuze is aan mij
ik kies een rol en leef
tot ik niet langer volhoud
alsnog buig finaal begeef

en ja zelfs dan leeft mijn moment
op deze eigenwijze stek
een verhaal van ooit een vrouw
die vocht voor haar unieke plek

zo moeten zij die mij nu lieven
slechts de huur nog wat betalen
om mijn stem, verhaal en woord
te laten leven in haar soort

nvdr: 1 december 2013 schreef ik dit, het enige Engelstalig gedicht dat ik ooit schreef:

My only bid
you should have let me go
when i was strong enough to bear
you should have told the truth
because that would have meant you care

do you really deep inside
or is your life a lie
i suffered and i cried
and even asked to help me die

but i ran and still believe
it is the best i ever did
yet still it´s hard to realise
i lost my only bid