Qi-doosje

Photo by Daoudi Aissa on Unsplash

Persoonlijk krijg ik de kriebels als ik het zie.
Stel je voor: een geboortekaartje, een uitnodiging voor een huwelijk of een overlijdensbericht.
Met dan onderaan een rekeningnummer waarop je een bijdrage kan storten.

Het is als vragen:
Hoeveel vind jij dat ons kindje waard is?
Hoeveel durf jij erop inzetten dat ons huwelijk langer duurt dan pakweg drie jaar?
Respectievelijk: Toont nekeer met jullie centjes hoe blij jullie zijn dasze dood is? Zodat we kunnen investeren om de herinnering aan haar op te bouwen.
Huh?! Is dat niet wat raar en laat?
Was zorgen voor een ‘fijne innering’ niet voedzamer geweest voor de Levendigheid der relationele aan- en afgelegenheden?

Bijdragen aan een leven doe je door in levensenergie te investeren. Schoonheid toe te voegen (in de ruime context) die mag ont-dekt worden. In een huwelijk moet je investeren in de balans tussen vrijheid om te gaan en goesting om te blijven (al denk ik dat ik daar bij een tweede keer nadenken, nanadenken dus, misschien anders over denk) en voor degene die overlijdt heeft geld geen waarde.

‘Maja, dan gaan de mensen cadeaus geven waar we niets mee zijn.’
En ze zwijgen dan stil dat ze dat cadeau online te koop zullen aanbieden en vergeten dan ‘dedju dedju’ dat in die aangeschreven lijst contacten ook tante Annette zat…die die haardroger dus had gekocht…
En ge hadt er al één…vandaar…

Tot zover de relatie!
Gelukkig geraakte de haardroger toch snel verkocht zodat je hebt wat je eigenlijk altijd al wou: Geld.
Iedereen content?
Oefening 1: Stel je eens in de plaats van tante Annette?
Oefening 2: Wat zou de relatie tussen tante Annette en jullie hieruit concluderen?
Oefening 3: Hoe hoog van de toren zal de haardroger nog blazen?

Of vinden jullie het normaal om geld te vragen aan mensen die je wel, niet, niet zo goed… kan uitstaan maar waarvan je weet dat ze toch altijd geven?
Grabbelgraai.

Waarom is geld op zich geen waardevol geschenk?

Hoe meer ik hier op mijn eigen woorden zit te gapen, hoe meer ik denk: geen kat die me volgt.
Dit is een zo wijdverspreide gewoonte…geld vragen.
Waarover mekker je toch, Fiducia?

‘En trouwens, ja, geen centjes dus…dat zegt gij, omdat ge toekomt!’
Dat is waar. En omdat ik toekom geef ik ook aan projecten die meer in beweging zetten dan dat ik hier vanop mijn kussentje op mijn stoel …(ja, dat is hier geen echte bureaustoel, dat is zo een gewone houten stoel uit de jaren stillekes, met een kussentje erop. Soms schuift dat kussentje eraf als ik me naar voor schuif om de puntjes op de i te zetten. Dan moet ik me dus bukken. Maar op zich beïnvloedt dat mijn bewustzijn niet heel erg. Ik pak dan gewoon dat kussen en leg het weer op de stoel, poneer mijn billen en ga verder waar de denkbeeldige komma erom verzocht.)

Waar zat ik trouwens?
Nog steeds op mijn stoel merk ik…al is het strikt genomen zelfs niet eens ‘mijn’ stoel.
Heb ik dan recht van spreken? (ook dat is dus een vraag, getuige het vraagteken)


Ah ja, investeren dus in projecten en organisaties die naar mijn ‘inschattingsvermogen’ goed bezig zijn.
Dan krijg ik immers een beetje het gevoel dat ik zinvolle dingen ‘doe’.

Een oude vrouw als ik. Wat kan ik anders?

Ik vind het wel nuttig om opgroeiende kinderen een budget te geven. Om met hen in dialoog te gaan en te onderhandelen over welke aankopen ze daarmee zouden bekostigen.
En of dat een extra sponsoring verdient of niet. Glunder glunder…omdat er is over nagedacht en gewikwogend geconcludeerd…wat op zich de energie al doet stromen tussen wikken en afwegen. Twijfelen en durven.

Alleszins, ik ben heel blij dat ik zonet een over-opa bereid heb gekregen dat hij een cadeau van Waarde zal geven aan zijn eerste achterkleinkind. Het heeft me wat vragen gekost, ik moest de ui er schil per schil afplooien zonder te huilen, maar uiteindelijk waren het een prentenboek en mijn audioversie ervan die hem hebben overtuigd. Hij wist zelfs niet meer dat hij het audioboek al had beluisterd…Maar toen was zijn achterkleinzoon nog niet geboren. Dan blijven zo´n dingen allemaal wat minder ‘plakken’ emotioneergewijs.

En mocht tenslotte blijken dat wat de inspiratiefase net heeft verlaten toch resulteert in een teleurstelling aan de ontvangerszijde…wel…dan merken we dat op en raap ik als verslagene mijzelf en mijn kussentje weer bij elkaar en mediteer ik nog een keer over Liefde.

En hoe het komt dat ik dat Waardevol vind.
Fopspelen.
Huh?!


Mist-ici

Photo by Ante Hamersmit on Unsplash

Tot daar zit ik:

“De beschaving is manipulatie, maar hoe ver mag ze gaan?
Het motto moet zijn: “voorzichtigheid en nederigheid”.
Wetenschappers zijn niet altijd nederig.”

Ik leer zijn ‘geschriften’ nog maar net kennen, maar had nu al graag een gelegenheid gevonden om met deze man in gesprek te gaan: Ulrich Libbrecht.

Eerst nog maar Wat Wijzer Worden…

Nederig Mistig Wuifje.

Een start

Photo by Isaac Quesada on Unsplash

Vandaag heb ik een nieuwe handtekening onder mijn mail geprogrammeerd.
En ik vraag me af hoe mijn energiehuishouding zou reageren als ik een mail met deze handtekening in mijn eigen postbus vond.
Het woord “onberoerd” is hier niet aan de orde.
Ik denk wel dat het warmpjes mag binnenkomen…maar ik kan me vergissen.

In mijn normale doen zou ik hier nu neerpennen hoe die handtekening klinkt.
Maar ik ben niet in mijn normale doen. Niet dezer dagen.
Op verkenning ben ik. Behoorlijk overspoeld bij momenten. Maar dankbaar voor de fundering die ik telkens weer weet te vinden. En de tools, waarmee ik aan de slag mag.

Inneringen ooit gedrukt in mijn be-levingswereld poppen op in vragende vorm.
Waar de vragen bleven van anderen, die ik wel aan mezelf stelde, maar te jong om ernstig te nemen.
Hoe mijn, ons, …
Hoe aanvoelen opzij geduwd werd, omdat wijsheid ontbrak om er op een gezonde manier mee om te gaan.

Ik laat de energie hier even hangen.
Maar ik beloof je ze weer in beweging te zetten.

Omdat ik intussen de tools heb ontdekt om levensenergie te doen vloeien.
Hoe vast ze ook zit. Niet alles ineens, neen, natuurlijk niet…maar een knoop met een keer.
Stormachtig na het loswrikken, gevolgd door uitdeinen en in vertrouwen overgaan tot verder kabbelen.
Door in eerste instantie die knoop niet te negeren. Door er aandacht aan te geven op een liefdevolle en zorgzame manier. Als dat al niet hetzelfde is…
Op een koesterende manier misschien, op een manier zoals je een pasgeboren baby in de handen neemt, voorzichtig omwille van de broosheid, nieuwsgierig naar heel het potentieel aan levenservaringen dat schuilgaat achter die gesloten oogjes en met je handen in een energie-kommetje waarin dat kleine mensje zich geborgen weet.
In al haar onwetendheid van wat er in haar buitenwereld wacht.

Nog één kleine stap ben ik af van het huilen.
Ik zie wel wat er gebeurt.
Ik zal er hier eerlijk over zijn.
Beloofd.

Hoe kan je vandaag veiligheid beloven?
Neen, niet dus. Veiligheid is een illusie.
Maar wat wel van waarde is: hoe kan je vandaag mensen een veilig gevoel garanderen, een plek om te ankeren?
Dat laatste ligt niet buiten hen/ons. Dat moeten ze/we vanbinnen ontdekken.
Het helpt als je instrumenten ter beschikking hebt om dat veiligheidsgevoel grond te geven.
Het helpt niet als mensen in je omgeving je wijsmaken dat je angst ongegrond is, nergens op slaat.
Het helpt als je ondanks alles gelooft in jezelf en je potentieel.

Ze zijn intussen gearriveerd, de tranen…

Het enige dat ik nu nog wil neerpennen is een gedicht van me dat ik ooit als re-actie op een oproep schreef. Het enige gedicht dat ooit in een boekje verscheen, zover ik er zicht op heb toch.

Verbeeld je een foto.
Een strand. Op de achtergrond de zee die haar grenzen beroert met wat schuim.
In een parallel dichterbij, een streepje achtergebleven zout water. Het moet eb zijn.
Een vrouw met een witte korte jurk ligt op de voorgrond, de benen geplooid naar de camera toe.
Benen in lichte nylons gehuld, huidskleur.
Het hoofd buiten beeld. De rechterhand zachtjes over haar buik gevleid.

Mijn rechterhand schreef toen:

en hier vlei ik me neer
gehuld in witte woorden
met niet meer
dan zee en zand

niet geheel in kaart
wel in lijn
koester ik
vertrouwen

Fiducia

Ze koestert ‘haar’ vertrouwen…
Ik besluit haar te volgen.

Ik ben er nog.
En heb een nieuwe handtekening aan mijn mail.

Universele complexiteit

Photo by Thought Catalog on Unsplash

Het komt tegemoet aan een behoefte van me. Het quasi ongecensureerd neerpennen van wat me bezighoudt, verwoorden wat ik op mijn pad tegenkom of al schrijvend exploreren wat dat niet nader te omschrijven verlangen is dat kriebelt aan mijn bewustzijn.

Wellicht dekt deze drie-ledigheid niet vol-ledig de lading van wat dit blog voor me betekent.
Gaapt er een oneindig verschil in ledigheid dat mijn vol-doening niet kan bevatten.

Soms ontspruit zich het fenomeen van lezers die willen reageren op mijn woorden. Dan kan ik niet anders dan ook even re-ageren op wat ze schrijven om dan beide stukjes publiek te maken. En begin ik na verloop van tijd te merken dat deze heen-en-weer-reacties de essentie en magie van mijn exploratieruimte een stukje wegnemen.

Misschien is mijn blogruimte wel de zuiverste ruimte voor me om in gesprek te gaan met mijn hersenspinsels. Werkt het delen van mijn verhaal therapeutisch en het niet reageren van de blogruimte op zich als een liefdevol luisterend universum. Zijn mijn woorden eigenlijk verzoeken om gehoord te worden door een intelligentie die oneindig veel groter is dan de mijne.

Ja ja, lach maar.

Ik probeer hier even puur en rauw te exploreren hoe het in elkaar zit.
Feit is dat ik mijn eigen woorden vaak de beste therapeuten vind. Soms herlees ik stukken, zoek ik op kernwoorden…lees vervolgens mijn vroegere zelf en doet dat deugd. In het verleden heb ik ook al audiobestanden online geplaatst. Misschien moet ik dat nog maar eens doen. Alleszins meen ik nu een andere optie te hebben gedetecteerd dan mijn stem aan Soundcloud toevertrouwen alvorens ze hier te luister te leggen…
Is toch een beetje omslachtig allemaal.
En de reacties uit die audio-hoek zijn bij momenten nog vreemdsoortiger dan wat ik pakweg in een documentaire van David Attenborough tegenkom.

Dan komt meestal de klank “Huh?!” zich aanmelden en gaat mijn bewustzijn razendsnel in de richting van omdenken.nl
Tja…denken in verbinding…

Maar nog eens een audiobestandje publiek maken via deze blogruimte…zal ik dadelijk nog eens proberen. Met een gedicht van Rumi of zo…Ik onderstel dat ik dan niet in de problemen kom met auteursrechten gezien de jaren, decennia en eeuwen die zijn woorden intussen hebben overbrugd.

Ik zou het mij ook kunnen afvragen, of mijn woorden de tand des tijds zullen doorstaan.
Maar aangezien ik dat niet meer zal zien gebeuren, hoef ik er ook mijn aandacht niet naartoe te laten gaan. Als mijn achterban beslist niet langer geld te besteden aan de hosting waar dit blog is op gebouwd, sterft de ruimte van Fiducia in hetzelfde jaar als haar lichaam.
Maar ze zal dat doen met tevredenheid over haar leven en de woorden die ze erin gebruikte.

Mijn blogruimte is gewoon mijn speelruimte en ik heb in de administratieve omstandigheden van mijn hostingpakket ontdekt dat ik recht heb op nog een paar speeldomeinen…dat kriebelt wel.
Maar aangezien er nogal veel is dat dezer dagen kriebelt zal ik dat gegeven maar even on hold zetten.

Ik bedoel, een mens moet niet overkriebeld geraken hé…
Het leven is al complex genoeg.

De wortel van -1 ook…
Zie hieronder in alle eenvoud, het gedicht waarvan hierboven sprake.

“Luisteren” een gedicht van Rumi
uit “Een boek van wondere dingen” van Daan Bronkhorst

Quantum surfen

Photo by Mathieu CHIRICO on Unsplash

Hoe zou het zijn om te schrijven wat ik allemaal voel.
Wat ik denk.
Wat ik hoop.
Wat ik denk te hopen.
Wat ik hoop te voelen.
Wat ik meen te weten. Voorbij de kennis … die ik niet draag…

Voorbij de tranen van nietigheid.

Ronduit. Ongecensureerd. Schrijven wat er is.

Wie zou me dan dit keer geloven?
De hoeveelste keer zou ik mezelf belachelijk maken?
De hoeveelste keer zou de hoop die ik vandaag koester, morgen weer niet vervuld zijn maar de verbeelding opnieuw aansturen om het daarmee te redden tot de volgende dag.
Van hoop langs onvervulde paden naar nieuwe hoop op … en tijd die voortschrijdt.

En wat met geven. Langsheen genieten bij het zien van een flinter dankbaarheid.
De glans kunnen waarnemen in ogen die nog niet ontgoocheld werden.
Of erin slagen voorbij de ontgoocheling te reiken naar elk volgend avontuur.

Wie niet waagt, niet wint.
Hoe zou het zijn om mij te zijn?
Hier en nu?

Punten in plaats van vraagtekens. Het zijn nochtans vragen die ik stel.

Gelukkig is de muziek die dezer uren mijn oren bereikt rauw en eerlijk.

Misschien weet ik zelf niet hoe je dat doet.
Leven.
Doen leven.
Laten leven.

******

En toch…
Ik liet mijn schrijven los – verliet mijn blogruimte – doorvoelde wat was…

En toen botste ik bij een geïnitieerd goochelmoment rond quantum denken op onderstaande Ted Talk:

En los van de ietwat, hoe zou ik het verwoorden, ‘commerciële look and feel‘ in de presentatie, …. voelde ik mijn energie een tandje hoger schakelen.
Een vibratie hoger trillen.

Tot het punt waar ik niet, zoals ik me voorgenomen had, mijn blogruimte weer opende en weggooide wat ik hier boven schreef om opnieuw te beginnen … omdat ik bovenstaande woorden niet an sich wilde openstellen omwille van de “lading” die erin ligt, …
Tot hetzelfde punt waar ik besloot eerlijk de energie te tonen waar ik uit vertrok om al surfend te landen in een energie die weer fijn voelt…weer vloeit…

En zo te vertrouwen dat ik telkens weer die energie vind waar het fijn is om op te surfen.
En te concluderen dat als ik dat kan…het niet moeilijk kan zijn…

Liefs.
Omdat dat weer eerlijk voelt…
Fiduciaans…



Inner Child

Photo by Polox Hernandez on Unsplash

Soms ben ik met iets bezig waarvan ik denk dat het belangrijk is. Dan ga ik automatisch mijn rug rechten en begeleid ik mijn acties met woorden die ondersteunen wat ik aan het doen ben.
‘Berichtje van X…even antwoorden…tjoep…pets…boem…ok’

Waarna mijn focus zich vol-ledigheidshalve kan bezighouden met het volgende.
Al dan niet belangrijk, in mijn ogen.
Nu ja ‘belangrijkheid’…dat is relatief natuurlijk.

Vandaag had ik behoefte aan alleen zijn. De zon scheen, frisse-neuslucht, ideaal wandelweer. Ik ben eropuit getrokken. Heb de zon gespot achter elke schaduw, vogelvluchten opgemerkt en gevolgd en jongens zien opgaan in hun balspel.
Lachend, rennend. Hun ogen volop glans.

Ook heb ik mijn eigen jaren oude angstgrenzen verkend en ben tegen mijn gewoonte in een verlaten pad ingeslagen, heb een tunnel onderbrugd en handpalmgewijs mijn dank betuigd aan de bestuurder van de wagen die stopte om mij alle ruimte en tijd te geven over te steken.

Maar ik heb ook aan de oprit van een echtpaar (ik meende in hun blik te detecteren dat ze echt paren dus mag ik hen denk ik wel een echtpaar noemen), alleszins, de man vond het nodig zijn oprit af te rijden zonder me voorrang te geven op het voetpad. Ik ben tot vlak aan zijn auto gestapt, ben op een tiental centimeter van zijn carrosserie blijven staan en heb hen niet aangekeken. Waarna ik het voetpad verder heb bevrouwd.

Zij kregen mijn glimlach niet.
Waarom zou ik, als dank waarvoor?

Een hele trits fotos op unsplash heeft wel mijn glimlach gekregen. Met een kleine grinnik erbij zelfs. Om de dikke wangetjes onder de grote donkere ogen en dies meer. Tja…ik had weer het woordje ‘baby’ ingetypt…ben overigens niet tot aan het einde van de opbrengst van Unsplash geraakt. Heb wel één en ander aan interessante foto´s geplukt voor later gebruik of mijner vermaak.

Een hele poos geleden wilde ik fotografie verkennen. Ik kocht me een digitale reflexcamera en schreef me in voor een jaaropleiding. Een aantal weekends was het, voor beginners. Bleek echter dat mijn medecursisten niet helemaal tot de categorie ‘beginners’ konden gerekend worden en als overmaat van ramp (wat wel erg dramatisch klinkt), paste de docent zijn lesniveau aan aan de meer ‘ervaren’ cursisten. Volgens mij ben ik een drietal keer geweest, daarna hield ik het voor bekeken. Zonde van de centen, waar ik niet om geef…

Mijn bedoeling was om te leren mooie portretfoto´s te nemen. Liefst van mijn kinderen…
Al zijn die niet zo happig om zichzelf fotogewijs aan mij te presenteren. Twee keer zijn we naar een echte fotograaf geweest voor een fotoshoot. De eerste was ver weg, trein, bus en wandelgewijs…maar zeer de moeite van de verplaatsing waard.

Heb net nog twee foto´s van mijn kinderen uit die fotosessie teruggevonden en in mijn gezichtsveld gezet. Heel spontaan, heel speels…helemaal hoe ze in het echt zijn.
De tweede fotoshoot jaren later verliep anders dan gewenst…de fotograaf deed een wel erg ongelukkige uitspraak ‘dat het de bedoeling was dat we ook foto´s bestelden’, al kwamen we er terecht met een bongo-bon of aanverwante en wilden we er vooral een fijn moment met ons drietjes van maken. Alleszins, die woorden kwamen bij ons alle drie in een verkeerd keelgat terecht en mijn oudste dochter kon haar ongenoegen naar de man niet omgedraaid krijgen voor zijn lens. Haar gezicht op de foto´s straalt wat gemaaktheid uit.

En eerlijk gezegd sloeg mijn kapsel toen ook op niet veel. Maar soit.
Toch een vergroting besteld voor aan de muur en een originele presenteerdoos met drie foto´s. Heb ik hier allemaal in mijn buurt nu.

Wat me eraan herinnert dat ik ook ooit met de kinderen in Sint-Amandsberg ben terechtgekomen voor een fotoshoot…
Met mijn oudste dochter in de jurk van haar lentefeest. Mijn moeder had die jurk voor haar gemaakt, rekening houdend met alle makkelijke en wat minder makkelijke wensen van dochterlief. Maar ze was een plaatje…En oma wilde er wel een foto van.
Nu hebben we er dus een aantal plaatjes van.

Die enkele foto´s waar zij in haar jurk poseert, ronddraait ook met haar wapperende jurk en lange haren, mochten mijn andere dochter en ik en de twee vriendinnetjes/zussen die mee waren, niet in de studio blijven.
Ook die Gentse sessie leverde mooi materiaal op. Ook van de twee paar zussen samen. Jammer dat de fotograaf het toen nodig vond om met Photoshop te foeteren…waardoor mijn oudste dochter op één van de close-ups wel heel onnatuurlijk uit haar ogen kijkt. Zeer jammerlijk.
Afblijven van die puur natuur alsjeblieft!

Ach wat.

Vandaag ga ik op pad zonder fototoestel. Ik bekijk de wereld door de ogen van een kind en ‘inner’ wat ik tegenkom. Mijn fototoestel heb ik aan mijn jongste dochter geschonken, die een natuurlijk talent blijkt te hebben in het ‘kieken’. Ook van mama…het ‘mama-kieken’ dus…

Mmmh…dat klinkt wel een beetje vreemd natuurlijk…

De manier waarop ik zelf de wereld in ga is mooi verbeeld in onderstaande foto die ik ook op Unsplash tegenkwam:

Photo by __ drz __ on Unsplash

Fiducia met haar Inner Child op pad…en de juiste lenzen….Check!
Misschien toch ook een tutje voor de moeilijke momenten 😉
Daar aan de linkerkant van dat hoofdje, binnen handbereik is nog een plekje…

Dare to share

Photo by Nastya Maxymova on Unsplash

Zo kan ik even verder surfen op mijn blogbericht van gisteren. Want ja, zonet was er een nieuw verhaal van Mr. Rosenberg dat werd voorgelezen. Ik dacht dat de titel ‘The shape’ was…maar na grondige evaluatie van alles wat gezegd en verzwegen werd, denk ik dat ik die titel verkeerd verstond en dat het ‘Ashamed’ moest zijn.

Schaamte.

Daar heb ik wel een verhaal over. Maar of ik dat hier en nu wil vertellen is een andere kwestie natuurlijk. Ik heb wel aangereikt wat ik op al die jaren waar schaamte my middle name was, heb geleerd.

Eén psychologe sprak het uit een aantal jaren dat ik al rondliep met schaamte.
‘De enige manier om ermee om te gaan is te delen waarover je je schaamt.’

Lap, dacht ik, kon je dat niet wat eerder zeggen…dan had ik er alvast mee kunnen experimenteren.
Het lastige is dat je van je luisteraars niet kan voorspellen hoe ze gaan reageren op je verhaal. Of ze met hun ‘goed’ of ‘slecht’ oordeel je gevoel van schaamte erger gaan maken of niet.
Oh ja, ik had van bij het begin dat ik een verhaal droeg waarop schaamte zat, de intentie het te delen. Ik had er goede redenen voor, die zelfs niet met mezelf te maken hadden.

Maar als je omgeving dan reageert door het verhaal te stilzwijgen, als je het deelt wanneer de emmer overloopt…als andere mensen in je omgeving reageren met ‘als je het deelt dan…‘… dan ga je twijfelen aan je intentie. Dan ga je je afvragen of je de gevolgen wel kan dragen…naast de ziekte en de schaamte en de zorg om je naasten en je werk en …

Want wat is erger, een verhaal stilzwijgen waar schaamte op zit of afgeschreven worden door je (vertrouwde) omgeving?

Wat ik op mijn tocht naar ‘heling’, ik zal het zo maar noemen, al is er wellicht nog wat werk aan de winkel…wat ik op die tocht heb geleerd, is dat het zeer zinvol is je eigen waarden te ontdekken en trachten ernaar te leven.

Als kind groeien we op in een gezins- of familiecontext waar een bepaald waardenpatroon heerst. Vaak met een oordeel over ‘goed’ en ‘fout‘. Pas als je aan die ‘goed’ of ‘fout’ gaat twijfelen en de zaken vanuit een helikopterperspectief bekijkt, zie je dat het eigenlijk om een spectrum draait tussen de extremen goed en fout. Waar de plaats waar je je ‘oordeel’ over de situatie positioneert, bovendien afhankelijk is van de context waarin je je bevindt.

Bij je schoonouders klinkt je verhaal wellicht anders dan in het dokterskabinet.
Dokters horen wellicht verhalen die veel genuanceerder zijn dan de zwart-wit aan de kersttafel.

Je zou voor minder je mond houden…

Alhoewel. Ooit was ik opgenomen in een PAAZ afdeling van een ziekenhuis en met lood in mijn schoenen ging ik naar de verpleegpost om verheldering te vragen.
Een aantal verplegers waren aan het praten in hun ‘visbokaal’ en ik wachtte geduldig tot ze me zagen staan. Tot ze bereid waren te luisteren.
Ik zie nog hoe ze haar hoofd omdraait en ik vraag, me heel kleintjes voelend:
‘Hoe ga je om met schaamte en schuld?’
Ze trok haar schouders op en antwoordde: ‘Tja, lat omlaag.’

Ik begreep er niks van maar keerde terug naar mijn kamer om vanuit mijn eigen logica te achterhalen hoe het één met het ander te maken had.

Ik besef nu dat ze geen goesting had in een vraag van een patiënt. Ze wou wellicht liever ‘kletsen’ met haar collega´s. Nu vind ik haar antwoord ronduit misdadig.
Als je er niets van snapt, zwijg dan alsjeblieft.
Effe kort door de bocht goed inhakken…heerlijk, dit! (= kort intermezzo)

Ik hoop dat je bij het delen van je verhaal, mocht je een verhaal van schaamte dragen en mocht het te zwaar wegen om alleen te dragen, …dat je dan stapje voor stapje, bij mensen die je vertrouwt en dan misschien eens, een tipje van de sluier of iets meer, bij meer en meer mensen…deelt wat zo zwaar weegt…om alleen te dragen.
En ik hoop dat je mag ervaren dat je het waard bent volgens je waarden te leven.

Mensen die een oordeel hebben over jou of over bepaald gedrag van jou, begrijpen wellicht de uitspraak niet:

‘Geen gedrag is vreemd als je de context in rekening brengt.’
Ik wens je veel warms en hartverwarmende reacties op je pad.

PS: doe desnoods de rode regenlaarzen aan die je partner voor je kocht omdat hij of zij weet dat je je daarmee zekerder voelt…
Het mogen imaginaire laarzen zijn…
Zolang ze maar goed zitten en je er doen staan…

Imaginaire x

Geweldloze Communicatie

Photo by Nick Fewings on Unsplash

Het is al een tijdje dat ik bij deze zoomsessies aansluit. Mijn dierbare vriend GGG tipte me dit initiatief. En aangezien ik nogal van de nieuwsgierige kant ben…af en toe…(eufemisme), ben ik gaan kijken.

En wat me beviel, bevalt, heeft mijn trouw 🙂

Vandaag plakte de Duitstalige initiatiefneemster het woord ‘Treue’ op mij van zodra ik de zoomsessie betrad, weer bijna als eerste van het gezelschap.
‘Treue‘, zei ze, omdat ik zo trouw elke dag present geef.
‘Behalve afgelopen zondag dan’, meldde ik…toen kwamen dierbare vrienden op bezoek en maakten we na de wandeling ruimte voor een babbel met koffie.
Ter ‘deugd‘ van mijn huisgenoot ook, merkte ik op.
Maar ik verwittigde mijn vriend GGG en vroeg om de groetjes over te maken aan de ‘crew’.

Omdat dit soort initiatieven een band schept…snel diep gaat…warm voelt.
Verhaaltjestijd voor grote mensen…

De sessies draaien om het boekje ‘Mr. Rosenberg and the coffee cup
Met ondertitel ‘Touching experiences with Nonviolent Communication‘.
Geschreven en in de zoomsessies gebracht door Gundi Gaschler en reeds in diverse talen vertaald door warmhartige aanhangers van Geweldloze Communicatie.

Hoe het werkt?
Dagelijks gedurende drie kwartier maakt Gundi op de zoom ruimte voor een verhaal uit het boekje. ‘Aanwezigen’ worden uitgenodigd te delen hoe ze erbij zitten, het verhaal wordt voorgelezen en na ruimte voor stilte en ‘landen’ van de woorden, mogen de ‘aanwezigen‘ dan delen wat het verhaal met hen deed of wat het oproept.
Met hun volle aanwezigheid en stem of in de chat.

De eerste keer was ik verbaasd dat het een internationaal gezelschap betrof. En geraakt door de warmhartigheid die opborrelde door al deze mensen die elkaar niet noodzakelijk kennen. Nu ja, verbaasd is een groot woord. Als het bad waarin ik al hupsend en huppelend terechtkom aangenaam warm aanvoelt, dein ik meteen mee op de energie van de groep.

Ik heb bij reacties die ik gaf, gehuild. Ik ben bij reacties die werden gegeven gesmolten en elke keer heb ik de sessie zien afsluiten terwijl een glimlach mijn aangezicht bemande terwijl ik met mijn handen de anderen uitwuifde.
Net zoals zij.
Zo´n dingen leer ik snel…en weinig gedrag is tenslotte ook ongepast als het hart van je gezelschap op de juiste plaats zit. Toch?!

Ikzelf heb ooit één workshop Geweldloze Communicatie gevolgd in, ik dacht een vrijwilligershuis vlakbij Brussel Centraal… Ik herinner me dat ik een eigen voorbeeld aanhaalde en iedereen zag waar de knoop zat en ik zag hem niet…
De docente wilde niet dat de anderen hun ‘inzicht’ deelden met me.
Juiste aanpak, wat mij betreft.
But I can see clearly now…

Bij Geweldloze Communicatie komt het erop aan te werken met behoeftes.
Als iemand iets doet of zegt waar je het moeilijk mee hebt, benoem je het gedrag, zeg je wat het met je doet, voeg je toe wat je behoefte is en vraag je of de ander daar rekening mee wil houden.
Al is het vaak niet zo rechtlijnig als dat…woorden laten zich wel eens zoeken…
Het vergt oefening uiteraard, al is het alleen al maar om je aan je eigen pure observaties te houden in plaats van er een interpretatie op te plakken.

Mijn vriend GGG blijft er zich in verdiepen omdat het hem zo verrijkt, verkondigt hij.
Van Geweldloos naar Geheel Geweldloos naar Godzijdank Geheel Geweldloos.

GGG dus… 🙂

Hij noemt mij soms TGV.
Maar dat heb ik nooit gesnapt. En ik durf het zogezegd niet vragen.

Alleszins, tijd voor vertraging. Potje koken.
Warms.

Tot in de geeuwigheid

Photo by Lisette Verwoerd on Unsplash

Amai, wat ben ik moe. Misschien toch maar eens naar de huisarts bellen of ik de kans loop nog moeder te worden als dit blijft duren. Ik weet, dat ben ik al, maar veel vermoeidheid daarbovenop … ik weet het ook allemaal niet, hoe dat marcheert met de huidige buitenaardse betrekkingen.

En geeuwen dat ik doe. Niet om aan te zien. Omdat ik mijn hand natuurlijk niet voor mijn mond houd als ik alleen ben. Al is dat ‘alleen’ soms in virtuele verbinding met andere mensen en dan vergeet ik dat zij me wel zien. Gaap, mond wagenwijd open.
Maar ach. Dat staat eigenlijk gelijk aan genieten. Vind ik hé.

Zoals kunnen plassen als je je lang hebt moeten inhouden. Dat kan ook deugd doen. Het was Herman Van Molle die ik dat eerst hoorde/las beweren jaren geleden. Ik kan het alleen maar beamen. Tenzij je een blaasontsteking hebt natuurlijk. Dan is een toiletbezoek een pijnlijke onderneming. Al klopt dat woord ‘onder-neming’ in die context eigenlijk niet, bedenk ik me zo…misschien is pijnlijk plassen wel ‘gedoogbelijd’.

En ach, wat is uiteindelijk het eerlijkst?
Een geeuw onderdrukken of je gaapvermogen eens goed doorleven en er dan woorden aan geven als ‘amai, dat deed deugd.’ Met van die gelukkige en lichtjes betraande ogen erbij. En dan nog wat nasmakken zo van ‘dat hebben we weer lekker gehad.’ Als je dan in gezellig gezelschap vertoeft zie je die anderen ook beginnen geeuwen.

Ik denk dat het ooit een leerkracht zedenleer was die zei: ‘als je boos bent op iemand, en die ander geeuwt, dan geeuw jij niet mee.’ Je kan volgens hem alleen maar na-geeuwen als je de mensen die je ziet geeuwen sympathiek vindt.

Misschien moet ik dan nu maar de straat op. Mijn angst voor de donker in mijn rugzak en een avondlijke geeuw-wandeling doen. Blijven staan vlak voor mensen en eens ferm geeuwen. En dan zien of ze terug geeuwen. Dan weet je dat je verbinding hebt en kan je afsluiten met een welgemeend: ‘bedankt voor het vertrouwen. Je deed deugd.’
Zoiets. En dan ga je samen naar huis en speel je scrabble. Of zo. Ik heb er alle vertrouwen in dat mensen die eens goed kunnen geeuwen en zich daar niet voor generen, goed zijn in scrabble.

Ik zou gaan voor drie maal woordwaarde met een oscitatio animalis.

Ik heb trouwens ook zo mijn mening over het opeten van snottepieten. Van die harde.
Maar ik zal het bij één onderwerp houden om het allemaal wat overzichtelijk te houden.

Warms en knussigs!
Toedeloo!!
Gaap…Mmmh, mmh…mjshmblubm.

Vrijuit

Photo by Rafael Barquero on Unsplash

“Leef alsof er niemand naar je kijkt.”

Omdat, van zodra iemand kijkt, je gedrag verandert. Je je rekenschap geeft van een paar ogen. Zoals ook je temperatuur verandert als je een thermometer gebruikt om hem te meten. Zoals ook je woordkeuze verandert van zodra je je bewust wordt dat iemand je schrijfsels leest.

Lezerloos schrijven.
En al zeker laserloos schrijven.
Ik bedoel maar, wat is het effect van een grote gecondenseerde lichtbundel die je woorden scant op…ja, op wat?
Dat hangt af van hij of zij die de laser bedient. Waar zoekt hij of zij naar? En wat wil ik misschien verbergen?

Lezerloos schrijven lijkt me moeilijk. Temeer omdat ikzelf toch altijd de neiging heb zelf te herlezen wat ik geschreven heb. Niet alleen om zo mogelijk schrijffouten eruit te vissen vooraleer de ether in te gaan. Ook om te herkauwen. Dan ben ik mijn eigen lezer. Heeft dat een impact op mijn woordkeuze? Ben ikzelf kritischer dan een andere lezer?

En hoe verandert inhoud als ik het tijdstip van lezen verander?
Hoe kijk ik terug op schrijfsels als mijn ogen zich bevinden in wat doorleefder gelaatstrekken?
Blijft mijn waarheid overeind als ik de tijd erop loslaat?

Voortschrijdend inzicht. Dat is wel een mooi fenomeen. Detecteren hoe je blik op de werkelijkheid is veranderd door de tijdmachine. Hoe je waarheid is veranderd. Je blik verruimd. Misschien. Hopelijk. Een zuchtje zachtheid dat dan mee mag deinen.

Leef alsof er niemand naar je kijkt.
Zoek desnoods een cocon waarin je vrijuit een dag in je leven kan dansen.
Of sluit je ogen en waan je in een magische ruimte waar je observators worden opgeslokt door de duisternis. Er één mee worden. Hun energie zich verbindt met de leegte.

Benieuwd welke foto zich straks laat plaatsen boven deze woorden.
Is een foto überhaupt een goed idee of blijft dit blog beter ruisloos?
En vormt een vraagteken een mooie conclusie?