Toevallige ontmoetingen

Bij deze start ik een experiment. Ik ga voor 365 toevallige ontmoetingen op 365 dagen. En ik hussel wat met namen, om er wat speelsheid in te brengen die de anonimiteit ten goede komt.
Spannend h├ę?! ­čÖé

*******************

Photo by Robyn Budlender on Unsplash

Daar gaan we.
Toevallige ontmoeting 1 van 365.

Ik was ruim op tijd zoals vooraf per mail gevraagd. Maar ik had me in de verkeerde leeshoek ge├»nstalleerd. Een mama kwam het me vragen: ‘is het hier of in de andere leeshoek?’ Ik was langs die andere plek gefietst, met een boogje rond een bende mama┬┤s die onder begeleiding circusachtige oefeningen deed met hun kroost. Misschien had ik daardoor niet opgemerkt dat er ook hier een leeshoek was geconstrueerd. Met veel meer lichtinval en zitplaatsjes dan in het eerste hoekje.

Dus verhuisde ik mijn hebben en houden, goedgevulde draagtassen met boeken dus, naar de nieuwe plek. Met een lichte hoop dat na de oefeningen een gezellig voorleesmoment welkom zou zijn op het menu van de sportievelingen.

Een inspectieronde naar ondersteuning verder en het voorleesuur naderend, was er nog steeds geen vrijwilliger te verkennen die met dekentjes, water en letterkoekjes onze stek kwam bevoorraden. Ook van de tweede voorlezer geen spoor. En een telefoontje aan de parkwachters gaf geen gehoor. Dus leefde ik op het vooruitzicht dat ik het alleen zou bolwerken. Kindjes bij elkaar ronselen in de speeltuin was ik niet meer van plan, dat zou me teveel tijd kosten en zij die op tijd waren mochten beloond worden.

Maar enkele minuten voor de start van het voorleesuurtje kwam niet alleen de vrijwilligster gepakt en gezakt opdagen maar ook mijn voorleespartner. Ze had er een half uur over gedaan om parkeerplaats te vinden in het domein. Ik was zoals gewoonlijk met mijn tweewieler op pad. Die stond een beetje verder gestald.

Hajar, wiens naam ik niet meteen zou kunnen spellen noch onthouden, deed in de omgeving nog een poging om kinderen en ouders warm te maken voor een vertelmoment, maar zonder veel succes.

Van enkele kinderen herwonder ik me nu nog over de gulzige nieuwsgierige ogen. Vooral de twee paar donkerbruine kijkers van broer en zus en de pientere, heldere blik van een groter meisje. Een uur luisteren met een gebluste letterkoek-pauze tussenin. En even alert, nieuwsgierig en snuiten trekkend om de woorden, emoties en vragen van de vertellers van enige reflectie te dienen .

Hajar vond dat we goed hadden voorgelezen. Ze heeft haar studie verpleegkunde afgerond en tekende al een arbeidscontract in januari. Ze start in september en gaat morgen op reis. Een nieuwe levensfase, met een studentenjob om nog even te blijven hangen in de studentfase.

Mo was er ook weer bij. Hij zag er minder gezond uit dan de laatste keer dat ik hem zag. Het moet vorige zomer zijn geweest. Hij kwam zijn twintig kilometer met het openbaar vervoer afgezakt naar de voorleesplek en zou bij elk boek dat dichtklapte een stevig applaus geven. Hoewel ik nog even was nagebleven en een babbel had gedaan met Hajar, zag ik Mo met zijn rollator de lichte helling oprijden nabij de uitgang van het domein. Heb nog even mijn fietsbel laten rinkelen en hem meteen uitgenodigd voor de volgende voorleessessie.

Moedig noem ik dat!
En op zijn minst een pluim voor ons, dat hij deze investering qua tijd en energie er voor over heeft.

Dankbaar dus.
Verrijkt.
Toch wel.

Eenvoud

als ik nog vijf minuten had
om jou een dicht te schrijven
dan zou wellicht verschijnen
wat jij allang verwacht

dat liefde echt geen grenzen kent
en niet zomaar verdwijnt
alleen omdat er afstand zit
in ruimte en in tijd