Vrijheid

Photo by Bianca Ackermann on Unsplash

De behoefte aan vrijheid, ze uit zich op verschillende manieren.

De ene wil op restaurant gaan als hij of zij daar zin in heeft. Als dit betekent het bewijzen dat je ingeënt bent dan nemen ze dat er bovenop. Al betekent dit voor zij die de vrijheid willen hebben niet ingeënt te worden, om welke reden dan ook, dat ze niet kunnen genieten van deze deugd. Maar is het een redelijke ‘vrijheid’?

Er zijn mensen die niet de mogelijkheid hebben op restaurant te gaan, omdat hun land in oorlog is en de restaurants überhaupt niet open zijn. Zij hebben niet te kiezen voor vrijheid, of toch, in de handen van mensensmokkelaars misschien. Als ze geluk hebben landen ze ergens levend. Als ze nog meer geluk hebben komen ze in goede handen terecht. Wat is hun vrijheid? Ze mogen weinig. Kunnen misschien ook weinig.

Ikzelf was eerst van plan me niet te laten inenten. Ik had daar mijn redenen voor. Maar ik bedacht mezelf ook dat als ik dan ziek zou worden en in het ziekenhuis belanden, ik mogelijk in de intensieve zorgen de apparatuur in beslag zou nemen waar andere mensen ook bij gebaat zouden zijn. Dus concludeerde ik dat ik dan een wilsverklaring zou ondertekenen waarin ik duidelijk zou maken dat ik geen intensieve behandeling meer zou willen mocht ik ziek worden aan het virus.

Zover kwam het niet. Ik ontving een uitnodiging en heb me laten inenten. Door die daad heb ik nu de vrijheid om me in restaurants te begeven.

Tot op heden ben ik gelukkig niet ziek geweest. Ik had voor mijn inenting wel eens meer dan twee symptomen waarbij ik me moest laten testen. En ik was bloednerveus dat ik de ziekte zou dragen waardoor ik een bejaard persoon in mijn omgeving mogelijk had besmet.

Maar het was geen corona. Het was een paar dagen uitzieken en weer verdergaan.

Ik heb de vrijheid op restaurant te gaan, ik heb de vrijheid om me vrij in de openbare ruimte te bewegen. Door de keuze die ik gemaakt heb.

Vandaag werd in het nieuws vermeld dat een universitair ziekenhuis niet langer bedden op de intensieve zorgen vrijhoudt voor coronapatiënten. Is dat grof? Welke vrijheid heeft het zorgpersoneel dat al maanden onder druk staat? Hoe slagen zij erin vol te houden? Ik weet het niet. Voor mij is al de dagelijkse berichtgeving in het nieuws belastend, laat staan dat ik dagelijks ook de confrontatie zou moeten aangaan met leven en dood.

De sfeer is grimmig. Omdat er niet naar elkaar geluisterd wordt op de manier die gezond is. Ik neem bewust niet deel aan de sociale media-gekte, omdat ik niet het gevoel heb dat daar werkelijk geluisterd wordt  naar wat er wil verteld worden. Vandaag lees ik een mail van een dansdocente die een open brief heeft geschreven. Ze heeft er genoeg van. Ik lees haar stijl en vrees dat ze niet voluit zal gehoord worden omdat ze aanvallende woorden gebruikt.

We zijn allemaal op zoek naar vrijheid, we maken allemaal keuzes waar consequenties aanhangen. Alleen als er ruimte is om de minderheidsstemmen te horen, alleen als er echt geluisterd wordt naar de argumenten die schuilgaan achter bepaalde keuzes, kan een WIJ verschil maken.

Tot dan geloof ik niet in goed en fout. Ik geloof wel dat geen gedrag vreemd is als je de context in rekening brengt. Niet alleen de eigen context, vooral ook de context waarin je de ander ont-moet.

Daarvoor moet je tijd maken…met keuzes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.