Telefoon

Photo by Annie Spratt on Unsplash

“Wat zijn dat voor mensen, die hebben niet eens een telefoon.”
Dat had moeder gezegd, dik dertig jaar geleden, toen ze er niet in geslaagd was de bestemming van haar zoon op te snorren. Hij was afgeweken van de gefietste Vlaamse Gordel om zijn kersvers lief te komen opzoeken. Zo was hij niet op tijd thuis gearriveerd voor het eten.
Er waren nog geen mobiele telefoons toen. En quasi elke trotse bezitter van een telefoon stond nog met zijn telefoonnummer in de witte gids. Die zij had geraadpleegd.
Er was nog geen sprake van GDPR. Iedere telefoonbezitter kreeg jaarlijks een nieuwe gele en witte gids op de dorpel.

Nochtans had een telefoon toen al wel handig geweest.
Ik had enkele zomers voordien gesolliciteerd in de horeca en de eigenaresse wou me bellen als het druk was. Ik opperde nog dat ze zou kunnen bellen bij onze buren, zodat zij me konden verwittigen maar dat was niet echt werkbaar. Zo afhankelijk zijn van hen voor een studentenjob.

Ik weet niet hoeveel procent van de inwoners van België vandaag een eigen telefoon heeft. Of twee, als die van het werk een apart toestel is. Of drie, als er ook nog een quasi vast toestel rondwaart. En ik weet ook niet of het zo gezond is voor beller en ontvanger om continu bereikbaar te zijn. Zelf ervaar ik vaak onrust als mensen niet binnen afzienbare tijd reageren op een bericht of telefoontje. Dan gaat mijn fantasie met me aan de haal en dat zorgt zelden voor gemoedsrust. Al ben ik zelf ook niet graag continu bereikbaar.
Af en toe wil ik afgescheiden zijn. Alleen zijn met mijn gedachten of in gezelschap. Of herstellend in mijn slaap.

Zo herinner ik me ook nog CLIP en CLIR van enkele jaren later, toen ik bij een telefoonoperator werkte. CLIP = Calling Line Identification Protocol en CLIR = Calling Line Identification Rejection. Als ik het me goed herinner…Daar kon commercieel iets mee  gedaan worden. Toon je je nummer als je belt of verberg je het. Misschien het begin van bewustwording rond privacy.

Wat ik het mooist vind is wanneer ik aan iemand denk en die iemand tientallen tellen later ergens van zich laat horen. Dan is het de vraag of ik het bericht had voelen aankomen of dat telepathie niet meer dan dom toeval is. Bestaat toeval trouwens?

En wat dan als je telefoon het niet meer doet en je toevallig dringend iemand wil bereiken? Waar zijn die ‘telefoonkotjes’ als je ze nodig hebt? Eerst de gewone, volledig afgesloten hokjes. Met een dikke beduimelde witte gids. Later de zelfreinigende hokjes waar de privacy al iets minder was.

Waar een uitspraak al niet toe kan leiden…
En waar een vergeten telefoonkotje al niet voor kan dienen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.