Laat tijdig

Photo by Andy Beales on Unsplash

Simon, het spijt me.
Ik had geen benul vond geen verhaal dat je kroost zou bekoren al deed ik toen wel naar behoren ja, jouw gouden pijlen die de mijne waren mochten je diep raken.

Verrast was ik de vraag die kwam wat ik kon delen voor je kroost. Verhalen over papa en hoe het hen dan troost.
Je wou me geven wat ik noodde, maar enkel als geheim.
Dat was te veel te lang de bode waarom moest ik aanhang zijn?

Het boek van David dat ik kocht aan Zee raakte me diep.
Vol pijn en smart van zoveel mensen. Jij erachter, ik zag het niet.

Beste Simon, ik ben je dankbaar om te zien wie ik toen was.
Wellicht maak ik zelfs tot nu ┬┤t verschil niet tussen een parel en een tas.

Het lijkt alsof ik tegenwoordig heel alleen het land doorkruis.
Alsof niemand ziet dat ik in nood ben, altijd was en nooit her-leef.

Ik wil blijven op de valreep van een leefbaar toekomstbeeld.

En als ik echt ook echt niet langer kan, dan zoek ik jou daar op.
En gaan we nog eens eten.
Op Mars of in een notendop.

Jij kiest.

Hou je vast aan gouden pijlen.
Ik glimlach je van oor tot oor.

Geschreven op 23/2/2021, alsof het gisteren was.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.