Qi-doosje

Photo by Daoudi Aissa on Unsplash

Persoonlijk krijg ik de kriebels als ik het zie.
Stel je voor: een geboortekaartje, een uitnodiging voor een huwelijk of een overlijdensbericht.
Met dan onderaan een rekeningnummer waarop je een bijdrage kan storten.

Het is als vragen:
Hoeveel vind jij dat ons kindje waard is?
Hoeveel durf jij erop inzetten dat ons huwelijk langer duurt dan pakweg drie jaar?
Respectievelijk: Toont nekeer met jullie centjes hoe blij jullie zijn dasze dood is? Zodat we kunnen investeren om de herinnering aan haar op te bouwen.
Huh?! Is dat niet wat raar en laat?
Was zorgen voor een ‘fijne innering’ niet voedzamer geweest voor de Levendigheid der relationele aan- en afgelegenheden?

Bijdragen aan een leven doe je door in levensenergie te investeren. Schoonheid toe te voegen (in de ruime context) die mag ont-dekt worden. In een huwelijk moet je investeren in de balans tussen vrijheid om te gaan en goesting om te blijven (al denk ik dat ik daar bij een tweede keer nadenken, nanadenken dus, misschien anders over denk) en voor degene die overlijdt heeft geld geen waarde.

‘Maja, dan gaan de mensen cadeaus geven waar we niets mee zijn.’
En ze zwijgen dan stil dat ze dat cadeau online te koop zullen aanbieden en vergeten dan ‘dedju dedju’ dat in die aangeschreven lijst contacten ook tante Annette zat…die die haardroger dus had gekocht…
En ge hadt er al één…vandaar…

Tot zover de relatie!
Gelukkig geraakte de haardroger toch snel verkocht zodat je hebt wat je eigenlijk altijd al wou: Geld.
Iedereen content?
Oefening 1: Stel je eens in de plaats van tante Annette?
Oefening 2: Wat zou de relatie tussen tante Annette en jullie hieruit concluderen?
Oefening 3: Hoe hoog van de toren zal de haardroger nog blazen?

Of vinden jullie het normaal om geld te vragen aan mensen die je wel, niet, niet zo goed… kan uitstaan maar waarvan je weet dat ze toch altijd geven?
Grabbelgraai.

Waarom is geld op zich geen waardevol geschenk?

Hoe meer ik hier op mijn eigen woorden zit te gapen, hoe meer ik denk: geen kat die me volgt.
Dit is een zo wijdverspreide gewoonte…geld vragen.
Waarover mekker je toch, Fiducia?

‘En trouwens, ja, geen centjes dus…dat zegt gij, omdat ge toekomt!’
Dat is waar. En omdat ik toekom geef ik ook aan projecten die meer in beweging zetten dan dat ik hier vanop mijn kussentje op mijn stoel …(ja, dat is hier geen echte bureaustoel, dat is zo een gewone houten stoel uit de jaren stillekes, met een kussentje erop. Soms schuift dat kussentje eraf als ik me naar voor schuif om de puntjes op de i te zetten. Dan moet ik me dus bukken. Maar op zich beïnvloedt dat mijn bewustzijn niet heel erg. Ik pak dan gewoon dat kussen en leg het weer op de stoel, poneer mijn billen en ga verder waar de denkbeeldige komma erom verzocht.)

Waar zat ik trouwens?
Nog steeds op mijn stoel merk ik…al is het strikt genomen zelfs niet eens ‘mijn’ stoel.
Heb ik dan recht van spreken? (ook dat is dus een vraag, getuige het vraagteken)


Ah ja, investeren dus in projecten en organisaties die naar mijn ‘inschattingsvermogen’ goed bezig zijn.
Dan krijg ik immers een beetje het gevoel dat ik zinvolle dingen ‘doe’.

Een oude vrouw als ik. Wat kan ik anders?

Ik vind het wel nuttig om opgroeiende kinderen een budget te geven. Om met hen in dialoog te gaan en te onderhandelen over welke aankopen ze daarmee zouden bekostigen.
En of dat een extra sponsoring verdient of niet. Glunder glunder…omdat er is over nagedacht en gewikwogend geconcludeerd…wat op zich de energie al doet stromen tussen wikken en afwegen. Twijfelen en durven.

Alleszins, ik ben heel blij dat ik zonet een over-opa bereid heb gekregen dat hij een cadeau van Waarde zal geven aan zijn eerste achterkleinkind. Het heeft me wat vragen gekost, ik moest de ui er schil per schil afplooien zonder te huilen, maar uiteindelijk waren het een prentenboek en mijn audioversie ervan die hem hebben overtuigd. Hij wist zelfs niet meer dat hij het audioboek al had beluisterd…Maar toen was zijn achterkleinzoon nog niet geboren. Dan blijven zo´n dingen allemaal wat minder ‘plakken’ emotioneergewijs.

En mocht tenslotte blijken dat wat de inspiratiefase net heeft verlaten toch resulteert in een teleurstelling aan de ontvangerszijde…wel…dan merken we dat op en raap ik als verslagene mijzelf en mijn kussentje weer bij elkaar en mediteer ik nog een keer over Liefde.

En hoe het komt dat ik dat Waardevol vind.
Fopspelen.
Huh?!


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.