Voorwaar een evidentie

Photo by Denise van der Heide on Unsplash

Hij zei het expliciet.
Ik had net gedaan met eten en wilde me terugtrekken in mijn eigen vertrek.
Hij zei dat hij dankbaar is dat ik hier in huis bij hem woon.
Dat dit maakt dat hij zich goed voelt.

Ik heb hem bedankt voor zijn uitspraak. En het voelde best fijn om hem dit te horen zeggen. Zelf heb ik ook al vaak aangegeven dat ik voordeel haal om hier bij hem in huis te wonen, gewoon omdat het mijn doen en laten vertraagt.

We eten op hetzelfde tijdstip. Hij eet warm onder de middag. Eén van de maaltijden die de huishoudhulp voor hem heeft klaargemaakt. Ik eet warm ´s avonds. Tenzij ik geen zin heb om te koken. Of tenzij ik gewoon meer zin heb in een boterham of zoals recent in de kast beschikbaar, omdat ik een gezellig kommetje havermoutpap uit wil lepelen.

Hij eet weinig en kauwt grondig.
Ik moet opletten dat ik niet schrok.
Af en toe vraagt hij of ik ook zin heb in een glaasje wijn.
En dan drinken we beide één glas, en toosten op een zaak die we het toosten waard vinden.
En we houden het op dat ene glas, omdat dat is wat fijnproeven heet.
Zo scherp ik mijn smaakpapillen aan.
Net als bij het degusteren van aangereikte spietjes zelf geraapte of geplukte appels.
Al dan niet aangeleverd door zijn kroost. Zorgvuldig geschild en in partjes verdeeld.

Ik vraag me af hoeveel mensen die pakweg op dit moment, met deze coronamaatregelen, niet alleen wonen, … hoeveel van hen al eens tegen (één van de) huisgenoot/huisgenoten zegt dat hij of zij dankbaar is met … laat ons zeggen…die extra kinetische energie in huis.
Hoe potentieel die ook mag aanvoelen. Of omgekeerd natuurlijk. Hoe kinetisch het potentieel aan energie kan aanvoelen.
Hoe zalig het huisgerief door hem of haar vibreert, zeg maar.

Om het even in energetische termen uit te drukken.

Zelf denk ik niet dat ik in eerdere woonsituaties tegen de ene of andere huisgenoot ooit soortgelijke woorden van dankbaarheid heb geuit.
Neen, dat klopt niet helemaal naar mijn gevoel. Ik voel dat ik dit zeker wel heb gedaan naar mijn kinderen toe, misschien niet met dezelfde woorden.
Maar naar een partner toe vrees ik dat ik het gezelschap al snel als ‘evidentie’ beschouwde.
Net zoals het buitenzetten van de vuilzakken, wat onuitgesproken zijn taak was.
Net zoals het strijken van (zijn) kleding een evidentie was in mijn takenpakket.

Of het niet-te-warm-wassen van wollen truien…oepsie…

Het is pas sedert enkele jaren dat niet één van de stoelen aan tafel dienst doet als strijkoppas. En nu ik zelf moet in de gaten houden wanneer het vuilnis de straat op moet, ervaar ik hoe ‘tijdloos’ ik omga met die al snel ietwat noodzakelijke handeling.

Nu heb ik veel minder kleren in mijn kast hangen. Dat scheelt in noodzaak van snel was en strijk wegwerken.
Of beter, de wasmand is nog zelden langer dan een week vol.
De wasmand, die nu trouwens klein is, stroomt zelden over.
Misschien moet ik me dus opnieuw maar een beetje vaker wassen en propere kleding aandoen, hoor ik u mompelen. Dat zou inderdaad ook een uitleg kunnen zijn.
Wat ruik ik hier nu?!

Neen, vandaag is alles in mijn leven kleiner, minder druk, waardoor ik ruimte krijg om tijd te maken. Tijd maak om ruimte te creëren. En meer creëer omdat tijd en ruimte me beter passen. En net daar kan ik dan dankbaar om zijn.

Maar wat ik toch nog extra uit bovenstaande woorden wil plukken, ter inspiratie zeg maar. Mogelijk ook ter pre-transpiratie…het idee alleen al?!

“Wat als we af en toe wat vaker stilstaan en onze dankbaarheid uiten
aan mensen en hun handelen
die of dat we vandaag als evidenties beschouwen.”

Bedankt om me tot hier te lezen.
En succes ermee hé…
Fiduciaanse groet.

Eén antwoord op “Voorwaar een evidentie”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.