Het is om Zeep

Photo by Andrew Wulf on Unsplash

Mijn huisgenoot volgt de ontwikkelingen in Amerika op de voet op en bericht me er vaak over. Volgens mij eerder vanuit de noodzaak de eigen opgeladen energie te delen dan vanuit mijn behoefte om helemaal mee te zijn met een soap die, imho, op nog minder trekt dan The bold and the beautiful…

Toen ik die laatstgenoemde serie bekeek samen met mijn grootmoeder, op momenten dat ik rond dat tijdstip van de dag op bezoek ging bij haar, kon ik nog volgen zelfs al zaten er enkele weken tussen de afleveringen die ik ‘savoureerde‘, om dit proevertjesmoment even eufemistisch te verpakken. En toch stelde ik af en toe vragen aan haar over hoe de intriges nu precies in elkaar zaten, om haar het plezier te gunnen vol overgave te vertellen over de mensen waar ze elke dag zo´n nauwe band mee had.

Of zoals met Dallas destijds…een rollercoaster een seizoen lang…bleek allemaal gedroomd te zijn door Pamela. Die dat besefte toen ze opstond en haar Bobby onder de douche vond.
Maar daar keek mijn ma enkel naar om naar de mooie kleren van die rijke mensen te kijken. Inspiratie op te doen voor eigen kledingcreaties…´tzalwelzijnja…

Vanochtend had mijn huisgenoot het over de moeilijke situatie waarin Mike Pence nu verkeert. Mike Pence, beëdigd als vicepresident van de Verenigde Staten van Amerika.

En het is hoogstwaarschijnlijk een compleet fout trekje van mij, maar overal waar ik een kans zie om met taal te spelen, laat ik ze niet liggen. Tenzij ik me niet helemaal goed in mijn vel voel, dan is alleen al het luisteren op zich een vermoeiende aangelegenheid en suddert ‘Taalspielerei’ op een laag pitje…als een omeletje in aanmaak.

Ik hoorde me dus vanochtend zeggen: ‘de vissenpresident’?’ en hield daarbij beide handen vast aan een denkbeeldige vislijn waarmee ik touche had.
Een grinnik van hem later…
Neen, dat bedoelde hij niet…

‘Ze kunnen niet meer samen door de deur hé, Trump en Pence.’
‘Ah neen’, zei ik, ‘pens’, en hield mijn armen voor een denkbeeldige bolle buik.

Weer een grinnik.
Toen ik ook de huishoudhulp hoorde mompelen: ‘ja, de vieze president’ heb ik maar wijselijk gezwegen.
Omdat het verhaal wilde verteld en gehoord worden.
Ik zweeg dus, werd serieus en luisterde tot het vertelde de nodige ruimte had gekregen.

Een eigen behoefte van me is om mijn verbeelding te laten spreken.
Mondjesmaat. Tenzij mijn Vice-emmer WoordWaarden dreigt over te lopen of een Woordenvloedgolf het hele land bedreigt.

In dat laatste geval neem ik een douche.
Met een fijne Engelse zeep.
Liefst fluïd. Al is dat natuurlijk zonde van de plastic houder.

Mmmh…voorwaar een bericht met een onderliggende boodschap.
Had ik dat geweten…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.