Dichtbij en Ver-binden

Photo by Elisabeth Wales on Unsplash

Ze wist wat ze wilde. Kwam toe, deed de jas van haar dochtertje uit en greep een koffertje van de bovenste plank. Ze zocht een plekje om te zitten, opende het koffertje en struinde er doorheen samen met haar dochter.

Waarom niet, dacht ik. Ik sprak deze mama aan. Zei dat ik normaal voorlees in de bibliotheek maar dat het nu niet gaat omwille van Corona. Vroeg of ze geïnteresseerd was in ingelezen prentenboeken, met en zonder prenten. Dat ze dan haar e-mailadres kon geven zodat ik haar de link kon bezorgen.

‘Graag’ zei ze. Haar andere kindje was vijf. Het peutertje dat ze bijhad leek me een jaar of twee. En toen ik vertrok bleek ze nog van mama´s borst te mogen drinken. Lekker intiem moment.

Intussen heb ik haar de link gestuurd. Ik weet niet of ze ernaar zal kijken, of ze mijn ingelezen verhalen zal inzetten om samen met haar kroost te genieten, maar daar draait het voor mij niet om. Niet mooier dan de momenten dat een ‘zorgende‘ zich lekker nestelt met de kroost, om samen te genieten van vertellingen. En de vragen die het verhaal misschien oproept.

Ik leef ervan op om het materiaal aan te maken. Al merk ik dat ik telkens toch weer overdenk hoe ik het creatieproces nog kan versnellen. Door één en ander te automatiseren misschien…al ben ik niet meer thuis in programmeren. Misschien zoek ik toch nog wel één en ander op. Klein scriptje waar ik de prenten doorheen haal die in de juiste volgorde moeten gezet worden…in grootte aanpassen voor het scherm lijkt me niet zo evident om een script op los te laten…enfin.
Ik zie wel waar mijn brein goesting op heeft de komende dagen.

Nu ik bijna al mijn persoonlijke prentenboeken verwerkt heb, is het goed dat er zoiets bestaat als een bibliotheek. En dan meteen profiteren van het lokale ‘gratis‘ kunnen uitlenen van muziek om ook daar mijn ‘instrumentarium‘ dat ik op mezelf kan loslaten, te vergroten. Beetje zoeken naar de juiste frequenties kan verrassingen opleveren…
Oeps…ineens een danskriebel…of zo…

Het was best koud op de fiets. Maar ik was goed ingepakt. En mijn opbrengst op de good old-fashioned way onder een snelbinder vastmaken, blijkt iets van nostalgie op te roepen. Beter dan met je hielen tegen de (fout ontworpen?) fietstassen botsen tijdens het trappen…en geen optie zien om dat gevaarte wat meer naar achteren op de bagagedrager vast te sjorren.

Jawel, eenvoud.
En daar blij mee kunnen zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.