Inner Child

Photo by Polox Hernandez on Unsplash

Soms ben ik met iets bezig waarvan ik denk dat het belangrijk is. Dan ga ik automatisch mijn rug rechten en begeleid ik mijn acties met woorden die ondersteunen wat ik aan het doen ben.
‘Berichtje van X…even antwoorden…tjoep…pets…boem…ok’

Waarna mijn focus zich vol-ledigheidshalve kan bezighouden met het volgende.
Al dan niet belangrijk, in mijn ogen.
Nu ja ‘belangrijkheid’…dat is relatief natuurlijk.

Vandaag had ik behoefte aan alleen zijn. De zon scheen, frisse-neuslucht, ideaal wandelweer. Ik ben eropuit getrokken. Heb de zon gespot achter elke schaduw, vogelvluchten opgemerkt en gevolgd en jongens zien opgaan in hun balspel.
Lachend, rennend. Hun ogen volop glans.

Ook heb ik mijn eigen jaren oude angstgrenzen verkend en ben tegen mijn gewoonte in een verlaten pad ingeslagen, heb een tunnel onderbrugd en handpalmgewijs mijn dank betuigd aan de bestuurder van de wagen die stopte om mij alle ruimte en tijd te geven over te steken.

Maar ik heb ook aan de oprit van een echtpaar (ik meende in hun blik te detecteren dat ze echt paren dus mag ik hen denk ik wel een echtpaar noemen), alleszins, de man vond het nodig zijn oprit af te rijden zonder me voorrang te geven op het voetpad. Ik ben tot vlak aan zijn auto gestapt, ben op een tiental centimeter van zijn carrosserie blijven staan en heb hen niet aangekeken. Waarna ik het voetpad verder heb bevrouwd.

Zij kregen mijn glimlach niet.
Waarom zou ik, als dank waarvoor?

Een hele trits fotos op unsplash heeft wel mijn glimlach gekregen. Met een kleine grinnik erbij zelfs. Om de dikke wangetjes onder de grote donkere ogen en dies meer. Tja…ik had weer het woordje ‘baby’ ingetypt…ben overigens niet tot aan het einde van de opbrengst van Unsplash geraakt. Heb wel één en ander aan interessante foto´s geplukt voor later gebruik of mijner vermaak.

Een hele poos geleden wilde ik fotografie verkennen. Ik kocht me een digitale reflexcamera en schreef me in voor een jaaropleiding. Een aantal weekends was het, voor beginners. Bleek echter dat mijn medecursisten niet helemaal tot de categorie ‘beginners’ konden gerekend worden en als overmaat van ramp (wat wel erg dramatisch klinkt), paste de docent zijn lesniveau aan aan de meer ‘ervaren’ cursisten. Volgens mij ben ik een drietal keer geweest, daarna hield ik het voor bekeken. Zonde van de centen, waar ik niet om geef…

Mijn bedoeling was om te leren mooie portretfoto´s te nemen. Liefst van mijn kinderen…
Al zijn die niet zo happig om zichzelf fotogewijs aan mij te presenteren. Twee keer zijn we naar een echte fotograaf geweest voor een fotoshoot. De eerste was ver weg, trein, bus en wandelgewijs…maar zeer de moeite van de verplaatsing waard.

Heb net nog twee foto´s van mijn kinderen uit die fotosessie teruggevonden en in mijn gezichtsveld gezet. Heel spontaan, heel speels…helemaal hoe ze in het echt zijn.
De tweede fotoshoot jaren later verliep anders dan gewenst…de fotograaf deed een wel erg ongelukkige uitspraak ‘dat het de bedoeling was dat we ook foto´s bestelden’, al kwamen we er terecht met een bongo-bon of aanverwante en wilden we er vooral een fijn moment met ons drietjes van maken. Alleszins, die woorden kwamen bij ons alle drie in een verkeerd keelgat terecht en mijn oudste dochter kon haar ongenoegen naar de man niet omgedraaid krijgen voor zijn lens. Haar gezicht op de foto´s straalt wat gemaaktheid uit.

En eerlijk gezegd sloeg mijn kapsel toen ook op niet veel. Maar soit.
Toch een vergroting besteld voor aan de muur en een originele presenteerdoos met drie foto´s. Heb ik hier allemaal in mijn buurt nu.

Wat me eraan herinnert dat ik ook ooit met de kinderen in Sint-Amandsberg ben terechtgekomen voor een fotoshoot…
Met mijn oudste dochter in de jurk van haar lentefeest. Mijn moeder had die jurk voor haar gemaakt, rekening houdend met alle makkelijke en wat minder makkelijke wensen van dochterlief. Maar ze was een plaatje…En oma wilde er wel een foto van.
Nu hebben we er dus een aantal plaatjes van.

Die enkele foto´s waar zij in haar jurk poseert, ronddraait ook met haar wapperende jurk en lange haren, mochten mijn andere dochter en ik en de twee vriendinnetjes/zussen die mee waren, niet in de studio blijven.
Ook die Gentse sessie leverde mooi materiaal op. Ook van de twee paar zussen samen. Jammer dat de fotograaf het toen nodig vond om met Photoshop te foeteren…waardoor mijn oudste dochter op één van de close-ups wel heel onnatuurlijk uit haar ogen kijkt. Zeer jammerlijk.
Afblijven van die puur natuur alsjeblieft!

Ach wat.

Vandaag ga ik op pad zonder fototoestel. Ik bekijk de wereld door de ogen van een kind en ‘inner’ wat ik tegenkom. Mijn fototoestel heb ik aan mijn jongste dochter geschonken, die een natuurlijk talent blijkt te hebben in het ‘kieken’. Ook van mama…het ‘mama-kieken’ dus…

Mmmh…dat klinkt wel een beetje vreemd natuurlijk…

De manier waarop ik zelf de wereld in ga is mooi verbeeld in onderstaande foto die ik ook op Unsplash tegenkwam:

Photo by __ drz __ on Unsplash

Fiducia met haar Inner Child op pad…en de juiste lenzen….Check!
Misschien toch ook een tutje voor de moeilijke momenten 😉
Daar aan de linkerkant van dat hoofdje, binnen handbereik is nog een plekje…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.