Geweldloze Communicatie

Photo by Nick Fewings on Unsplash

Het is al een tijdje dat ik bij deze zoomsessies aansluit. Mijn dierbare vriend GGG tipte me dit initiatief. En aangezien ik nogal van de nieuwsgierige kant ben…af en toe…(eufemisme), ben ik gaan kijken.

En wat me beviel, bevalt, heeft mijn trouw 🙂

Vandaag plakte de Duitstalige initiatiefneemster het woord ‘Treue’ op mij van zodra ik de zoomsessie betrad, weer bijna als eerste van het gezelschap.
‘Treue‘, zei ze, omdat ik zo trouw elke dag present geef.
‘Behalve afgelopen zondag dan’, meldde ik…toen kwamen dierbare vrienden op bezoek en maakten we na de wandeling ruimte voor een babbel met koffie.
Ter ‘deugd‘ van mijn huisgenoot ook, merkte ik op.
Maar ik verwittigde mijn vriend GGG en vroeg om de groetjes over te maken aan de ‘crew’.

Omdat dit soort initiatieven een band schept…snel diep gaat…warm voelt.
Verhaaltjestijd voor grote mensen…

De sessies draaien om het boekje ‘Mr. Rosenberg and the coffee cup
Met ondertitel ‘Touching experiences with Nonviolent Communication‘.
Geschreven en in de zoomsessies gebracht door Gundi Gaschler en reeds in diverse talen vertaald door warmhartige aanhangers van Geweldloze Communicatie.

Hoe het werkt?
Dagelijks gedurende drie kwartier maakt Gundi op de zoom ruimte voor een verhaal uit het boekje. ‘Aanwezigen’ worden uitgenodigd te delen hoe ze erbij zitten, het verhaal wordt voorgelezen en na ruimte voor stilte en ‘landen’ van de woorden, mogen de ‘aanwezigen‘ dan delen wat het verhaal met hen deed of wat het oproept.
Met hun volle aanwezigheid en stem of in de chat.

De eerste keer was ik verbaasd dat het een internationaal gezelschap betrof. En geraakt door de warmhartigheid die opborrelde door al deze mensen die elkaar niet noodzakelijk kennen. Nu ja, verbaasd is een groot woord. Als het bad waarin ik al hupsend en huppelend terechtkom aangenaam warm aanvoelt, dein ik meteen mee op de energie van de groep.

Ik heb bij reacties die ik gaf, gehuild. Ik ben bij reacties die werden gegeven gesmolten en elke keer heb ik de sessie zien afsluiten terwijl een glimlach mijn aangezicht bemande terwijl ik met mijn handen de anderen uitwuifde.
Net zoals zij.
Zo´n dingen leer ik snel…en weinig gedrag is tenslotte ook ongepast als het hart van je gezelschap op de juiste plaats zit. Toch?!

Ikzelf heb ooit één workshop Geweldloze Communicatie gevolgd in, ik dacht een vrijwilligershuis vlakbij Brussel Centraal… Ik herinner me dat ik een eigen voorbeeld aanhaalde en iedereen zag waar de knoop zat en ik zag hem niet…
De docente wilde niet dat de anderen hun ‘inzicht’ deelden met me.
Juiste aanpak, wat mij betreft.
But I can see clearly now…

Bij Geweldloze Communicatie komt het erop aan te werken met behoeftes.
Als iemand iets doet of zegt waar je het moeilijk mee hebt, benoem je het gedrag, zeg je wat het met je doet, voeg je toe wat je behoefte is en vraag je of de ander daar rekening mee wil houden.
Al is het vaak niet zo rechtlijnig als dat…woorden laten zich wel eens zoeken…
Het vergt oefening uiteraard, al is het alleen al maar om je aan je eigen pure observaties te houden in plaats van er een interpretatie op te plakken.

Mijn vriend GGG blijft er zich in verdiepen omdat het hem zo verrijkt, verkondigt hij.
Van Geweldloos naar Geheel Geweldloos naar Godzijdank Geheel Geweldloos.

GGG dus… 🙂

Hij noemt mij soms TGV.
Maar dat heb ik nooit gesnapt. En ik durf het zogezegd niet vragen.

Alleszins, tijd voor vertraging. Potje koken.
Warms.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.