Begrip

Photo by Alexandra Mirgheș on Unsplash

Ik luister. Als je wil.

Dat wou ik zeggen.
Ik had hem waargenomen. Zijn energie gesavoureerd.
De snelheid, onrust, gejaagdheid gevoeld.
En ik wou zeggen: ik zie je. En ik luister, als je wil.

Maar hij zag me niet. Of niet werkelijk. Teveel om zijn hoofd. Teveel focus op zijn besoignes.

Er bestaat zo´n gedicht van … ja, van wie is het alweer?
Even goochelen in mijn woordenbrei…

Niet dus…dan maar spinnend tussen de verbindingen…

Wellicht zijn alle draken in ons leven
Uiteindelijk prinsessen
Die er in angst en beven slechts naar haken
Ons eenmaal dapper en schoon te zien ontwaken.

Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft
In diepste wezen wel niets anders dan iets
Wat onze liefde nodig heeft.

Rainer Maria Rilke

Dat heb ik dus niet geschreven he.
Ik heb het de besoigne-man ook niet meegedeeld. Zou een slechte opener zijn geweest.

Ik stapte gewoon door.

Hij bleef zitten met zijn handen om zijn telefoon en blik op een wereld waar hij niet zag of voelde dat er ‘echte’ mensen ‘rondlopen’ die het fijn vinden om te luisteren.

Jammer toch, dat hij niet uitreikt als hij zich onrustig weet.

Maar ook dat versta ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.