Genieten

Photo by Michael Aleo on Unsplash

‘Bedoel je met ge‘nieten’, niet doen wat je anders zou doen en plaats maken voor iets anders?’

Maar neen, dat bedoelde ik niet. Het was een beetje taalspielerei om in één van mijn vorige blogberichten de empathy-sensor te duiden. Dat was overigens ook niet mijn grap, maar die van Adam Scott in zijn Dilbert strip.

Vandaag kreeg ik de opdracht te genieten.
Elke keer als ik vroeg of ik met iets kon helpen: neen, ‘gewoon genieten’, zou ik.

Dat voelt een beetje raar. Omdat ik dan de indruk krijg te profiteren. Ook een vreemd woord, als ik het zo schrijf. Profit-eren. Ik eer meer non-profit eigenlijk 😉

Maar dat ik genoten heb, ja. Dat kan ik niet ontkennen.
Ik geniet de laatste weken wel meer. Wat vreemd is gezien de context waar ik het meeste van de tijd in vertoef. Maar niet altijd. Niet op die momenten dat ik mag samen-zijn.
Samen-zijn, samen-lachen, samen-genieten van muziek, lekker eten, fijne babbels.

‘Dat doorleef ik intens en pakken ze me niet meer af’, bedenk ik me dan.

Als het enige wat je moet doen, ‘zijn’ is…als dat voldoende is.
Als er respect heerst voor je grenzen.
Je niet in de richting wordt geduwd van verwachtingen of verplichtingen.
Wel, dan is dat inderdaad genieten voor me. En daar ben ik mijn gezelschap immens dankbaar voor.

Ik ben dat niet gewoon. Eerlijk. Ik ben het niet gewoon om gewoon te mogen zijn zonder de verplichting te voelen te ‘moeten geven’. In ruil, of zoiets.

Grenzen die heel natuurlijk worden gerespecteerd. Verlangens en angsten die nochtans openlijk worden gedeeld. Zonder te verwachten dat de ander het één of ander voor je oplost.
Gewoon mogen zijn en ge-nieten. Onvoorwaardelijk.

Dat dat mooi is.
Dat dat iets is om te koesteren.
Dat dat iets is om woorden aan te geven.

Woorden, die niet worden gewikt of gewogen, maar gewoon voortvloeien uit de ervaring dat ‘zijn’ voldoende is. Vol-doende. Omdat ze je ook een voldaan gevoel geven.

Lievelingsmuziek die wordt gedeeld. Kunsten klein en groot die worden getoond. En herhaald omdat er een foutje in sloop. Tijd die wordt gegeven, gedeeld, vermenigvuldigd met een sfeer van vertrouwen.

‘Black hole sun, won´t you come and wash away the rain’.
Soundgarden.
Ge-nieten voorbij de stilte.
Een nederig dankjewel…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.