Curieuzeneus

Photo by Jametlene Reskp on Unsplash

‘Hoe gaat het met je blog?’ vroeg ze.

‘Goed’, antwoordde ik. ‘Al moet ik die van vandaag nog schrijven. Weet jij een onderwerp?’

‘Neen’ antwoordde ze. En even verderop boog ze zich naar me toe en zei fluisterend: ‘Hij daar gaat je een onderwerp bezorgen, maar hij weet het zelf nog niet.’ Waarop die ‘hij’ zijn wenkbrauwen fronste om al dat gekonkelfoes en ik even verklaarde dat we een binnenpretje hadden.

Een tiental minuten later passeerde ze me opnieuw en zei eenvoudigweg ‘Pinokkio’.
‘Moet ik over Pinokkio schrijven?’ vroeg ik.
‘Ja’ was haar antwoord.
Simpel, toch?!

Dus heb ik me losgerukt van mijn plakkende relatie met de stoel en me aan de computer neergepoot. U las al wat er eerst verscheen en zag niet hoe ik net een zoekopdracht op mijn eigen blog lanceerde om na te gaan of ik niet ooit al over Pinokkio had geschreven.
Niet dus.

Ik zou hier nu leugens kunnen vertellen en nagaan of mijn eigen neus groeit naarmate dit blogbericht zich ontvouwt. Maar dat zou absurd zijn.
Ik zou kunnen nagaan in hoeverre ook ik vroeger van ‘hout’ was. Decennia voor ik ‘oud’ werd. Hoe ‘houdt’ me meer pijn deed dan loslaten. ‘Koud’ niet het juiste woord is om deze dag samen te vatten. ‘Out’ nog niet aan de orde is. Maar wat winnen we daarmee?

Volgens mijn broer vertelde ik vroeger veel leugens. En kreeg hij daardoor de schuld van dingen die hij niet gedaan had.
Zegt hij. Vaak.
Ik herinner het me niet.

Misschien is het een kunst om vol overtuiging te liegen.

Toen mijn jongste dochter verjaarde in één van de klasjes van de kleuterschool, bracht papa haar naar school en gaf een appelcake mee, eentje van de supermarkt.
Mijn dochter ging prompt de klas binnen en verkondigde ‘mijn mama heeft die cake zelf gemaakt’.
Daarop vroeg de juf ‘hoe kan dat dan, er zit een plastic verpakking rond.’
Daarop gaf mijn dochter eenvoudigweg de repliek ‘maar ze heeft hem helemaal zelf gekocht.’
Toen papa ook deze waarheid even ontkende, zei mijn dochter verder niets meer, maar had er klaarblijkelijk ook geen last van dat haar waarheid volwassen krullen had gekregen.

Op de ouderavond kreeg ik te horen van de juf ‘Het is vreemd. Ze liegt vaak en ik weet niet waarom. Ze is best wel populair in de klas.’

Later kreeg ik ergens te horen dat slimme kinderen vaker liegen op jonge leeftijd.
Misschien om zelf na te gaan hoe rekbaar waarheid is.
Ik heb ook ooit gehoord dat duimzuigen meer door slimme kinderen wordt gedaan dan tutten. Misschien om later ook nog verhalen uit hun duim te kunnen zuigen als de waarheid te pijnlijk is.

Wat er ook van zij, ik ben Geppetto niet. Ik had niet de touwtjes in handen toen mijn dochters klein waren. Ik liet ze ‘vieren’ en haalde de lijntjes pas weer aan als ze dreigden te verdwalen in hun eigen avontuur.

Nog niet zo lang geleden beweerden mijn dochters dat hun belangrijkste richtinggever mijn blik was. Als die op scherp stond, wisten ze hoe laat het was.

Vandaag hoor ik hen graag vertellen over wat hen bezighoudt. Word ik graag deel gemaakt van hun ervaringen en de koers die ze varen. En ik zou houterig worden als ik beweerde dat ik daar ooit genoeg van krijg.

Het zal wel nieuwsgierigheid zijn.
Een curieuzeneus van vlees en bloed.
Check!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.