Met opzet

Photo by Morgan Basham on Unsplash

“Ik dacht dat het expres was”, zei ze.
Ik had net aangegeven dat het jammer was dat ze ons niet allebei hadden vervoegd na de wandeling. De twee stoelen stonden immers klaar, onaangeroerd. Ik ben hen nog gaan zoeken en liet daarvoor mijn koffie even staan. Maar ik vond hen niet.
Jammer, dat was het, net omdat ik het zo fijn vond dat net zij mee zou gaan.

Ze geloofde me. En wellicht had ik die kronkel ‘dat het expres was’ even voor haar ontward. Een paar uur in vertraging, dat wel.

Tja, wat is ‘met opzet’? Zoals in ‘kwaad opzet’, volgens van Dale met de bedoeling een ander te benadelen. Pesterijen, als je het zo wil noemen.

Ik denk dat pesterijen maar kunnen gebeuren door mensen met een beperkt begripsvermogen. Die denken dat hun waarheid de enige juiste waarheid is. Dat hun manier van leven de enige juiste is. Dat anderen zich ernaar moeten plooien. Buigen of breken.

Maar dan heb je die uitspraak ‘what doesn´t kill you makes you stronger´.
Niet evident. Slechts mogelijk in warmhartig gezelschap. Met geduld. Met een flinke portie liefde.
Maar wel mogelijk.

Plagen is van een andere orde. Van Dale zegt  ‘voor de grap proberen kwaad te maken’. We plagen elkaar vaak. Maar dan is het de gelijktijdige glimlach die de spanning eruit haalt. Met een nieuwe plagerij in de andere richting. Energie die vibreert. Ontlading op ontlading losweekt.

Maar hoe maak je uit of iemand je plaagt of pest? Of bepaalt je eigen glimlach de categorie? En het al dan niet overblijven van een wrang gevoel na het contact. Of is het vooral de mate waarin je uitgeslapen bent die bepalend is?

Het is gemakkelijk gezegd door anderen dat iets niet kwaad bedoeld is. Als het dat in je hoofd wel is, valt je gevoel moeilijk om te vormen.
Wanneer laat je iets aan jezelf voorbij gaan?
Wanneer roep je hulp in?
Wanneer ben je klaar om voor jezelf op te komen en de pesterijen een halt toe te roepen?
En hoe dan?

Tja. Daar vraag je me wat.

Zolang de gedupeerde maar niet het gevoel heeft alleen te staan. Zich nog in een veilig nest kan wentelen waar liefde het voortouw neemt en de pijn laagje per laagje wegneemt. Als een ui. Tot weer die blanke kern tevoorschijn komt waarin je gewoon kan zijn en vertrouwt. Zoals een kind. Ik las eens ‘als je wil weten of iemand te vertrouwen is, kijk dan hoe een kind erop reageert.

Zo zat mijn oudste dochter eens achterop de fiets bij mijn ma die haar van de kleuterschool haalde om het middageten samen te nuttigen. Mijn ma vertelde haar al fietsend hoe zij thuis van haar eigen oma voor haar broers en zus moest zorgen toen ze kind was. Hoe ze ook mee voor het huishouden moest zorgen vooraleer ze mocht gaan spelen.
Mijn dochter had woest gereageerd. Ze zou die oma wel eens…

Rechtvaardigheid. Respect. Tijdsgeest.
Warmhartigheid.
Mmmh, hier sluipen schijnbaar nieuwe woorden binnen die ik nu maar niet meer al schrijvend ga onderzoeken.

Hou je vast daar, mocht je geraakt zijn! En zoek een warm hart op.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.