Luistertijd

Photo by Dario Valenzuela on Unsplash

Een gepast geschenk vinden, het is me wat. Zeker voor mensen die niets tekort komen. Een bon voor één of andere winkel van voorkeur is dan snel gegeven, maar beklijft niet zo. Verjaart soms. Verjaart bij sommige ietwat chaotisch georganiseerde mensen al wat vaker. Vergt meestal ook een aankoop die duurder is dan de bon waardoor de ontvanger ook in zijn eigen beurs moet tasten om zichzelf in de watten te leggen.

Misschien is het meest duurzame geschenk dat je kan geven wel tijd. Zo herinner ik me hoe verheugd mijn grootouders waren telkens ik in het bejaardentehuis op bezoek kwam en hen mijn luisterend oor en een portie tijd aanbood. Nooit sprak ik me uit over wanneer ik zou terugkomen, maar ik beloofde wel telkens terug te komen en deed het ook. Dan luisterde ik. Naar grote en kleine pijntjes, grappige of ietwat pijnlijke roddels over medebewoners of kennissen, verhalen over vroeger. Verhalen die herhaald werden soms. Neen, best wel vaak. Ik wees er hen niet op en onderbrak hen niet. Luisterde om bij te leren. Tja, dat heb je met nieuwsgierigheid.

Luisteren is een vaardigheid die niet iedereen gegeven is. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ik het goed kan… Of toch. Ik merk wel vaak dat mijn gesprekspartners het fijn vinden als ik met hun verhaal mee ben. Hen naar meer duiding of details vraag. Her en der herhaal wat ze zeggen. Niets zo erg als een verhaal vertellen waarbij de toehoorder er zijn eigen verhaal aanhangt als om te overtroeven. Je als verteller het gevoel krijgt dat jouw woorden er niet echt toe doen. Oh ja, dat dat gebeurt. Of misschien ben ik er gewoon gevoelig voor. Te onzeker over de waarde van mijn eigen verhaal. Wie weet.

Ik prijs me gelukkig met een hele schare vrienden die elk goed kunnen luisteren. Met vrienden met wie ik tijd mag en kan delen zonder dat het vermoeiend wordt. Tenzij het de nachtelijke uren zijn die de vermoeidheid initiëren. Of de alcoholpercentages die elkaar beginnen versterken. Ik hou ook meer van gesprekken in beperkt gezelschap van drie à vier personen dan van gesprekken in grote groep. Waar iedereen al eens door elkaar praat en je (of althans ik) geen enkel relaas helemaal kan volgen omwille van de alom aanwezige ruis.

Neen, tijd is een heel mooi geschenk. Een actief luisterend oor in de buurt is daarbij de kers op de taart.

En dat de gesprekken dan net iets dieper mogen gaan dan de waan van de dag. Beetje onderzoeksjournalistiek om samen de mystiek van het leven te onderzoeken en bevatten. Ons erover te verwonderen. In goede en kwade dagen.

Mensen komen en gaan in een leven. Sommige blijven plakken in je geheugen. Drukken hun stempel. Andere vervagen. Maar ze maken allemaal voor een kleiner of groter stukje mee je weg.

Luisteren is een vaardigheid. En wat daar zo fijn aan is , is dat je die vaardigheid kan leren. Dus daarom even een link naar een tool die daarvoor bruikbaar is, hier te vinden in het Engels: https://www.presencing.org/resource/tools

Benieuwd naar wat jouw criticus daarover denkt…
Even de tijd nemen om naar jezelf te luisteren… 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.