Zoenken

Photo by AndriyKo Podilnyk on Unsplash

Het was een foutje. Ik schreef ‘zoenken’ in plaats van ‘zoeken’. Maar het heeft wel iets dus laat ik het staan.

Soms loop ik mijn bril te zoeken terwijl hij op mijn neus staat. Vreemd vind ik dat. Dan ben ik zo blij wanneer ik besef dat ik hem op mijn neus heb dat ik hem wel een zoen kan geven. Vandaar. Krijgt die lapsus toch nog een logische uitleg.

Misschien kan verstoppertje zo een nieuwe naam krijgen.
Zoenken. Zoeken, vinden en zoenen. En desnoods daarna heel hard weglopen.
Neen, geen spel om dezer dagen te spelen…

Laat het ons dan toch maar bij zoeken houden. Waarbij de één iets weglegt dat een ander dan moet zoeken. En dan ‘warm’ of ‘koud’ als tip naargelang of de zoeker de juiste, respectievelijk verkeerde richting uitgaat.

Vreemd toch hoe die hersenen werken. Denk ik, zo een nieuwtje als het niet vinden van een bril kan geen blogbericht vullen en dan dienen zich ineens een aantal associaties aan vanuit een ver verleden.

En nu gaat mijn brein naar dat spel waar je de titel moet raden van een boek, film, toneelstuk of whatever. Zonder dat de ‘uitbeelder’ mag spreken.
En dan beeld je een titel van een boek uit als ‘nieuwe geborgenheid’ en weet geen kat het te raden de dag van vandaag…
Ook het jaartal waarop het in het Nederlands verscheen ‘1958’ maakt het dan wellicht niet makkelijker. Enfin.

Het is overigens voor mij geen evidentie om dat boek door te ploegen. Ik heb er mijn bril voor nodig en de ellenlange zinnen, de filosofische taal ook, maken het er niet makkelijker op. Maar ik ploeg er door. Ik zal het temmen. Ik heb mezelf een deadline gesteld om het uit te hebben.

Kortverhalen kunnen me als afwisseling ook zeer bekoren. Zeker die van Toon Tellegen. Ik ga er seffens nog eentje consumeren. Heb er nu toch de juiste bril voor op mijn neus. Dat scheelt. Anders is het maar nekpijn krijgen van me zo dichtbij scherm of boek te hangen.

Misschien, om het spel af te ronden van het zoeken naar spullen en warm en koud enzo, kan de verstopper een virtuele zoen bedenken om de vinder te feliciteren.
Een zoenken. Een zoenkin.
Al kan die laatste in beweging ook iets arrogants hebben.
Neen, dat kan niet de bedoeling zijn, Fiducia.
Laat het ons maar beleefd houden en vooral de afspraken respecteren.

Ik zag heel wat ouders met kinderen op wandel vandaag. Het weer is er al wel een paar dagen ideaal voor. En dan in grote bogen om andere wandelaars heen bewegen.
Een kennis die ik vanop afstand gedag zei, wenste me succes. Ik begreep niet goed waarom maar zal het interpreteren als succes in de omgang met het coronavirus.

Mijn verplichte quarantaine zit er bijna op, maar veel verschil gaat er niet zijn daarna, denk ik.
We shall see, said the woman, and started looking for her glasses again 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.