Creaties

Photo by Patricia Prudente on Unsplash

Dat had ik nooit gedacht, dat ik nog eens mondmaskers zou maken.
Vandaag dus. Ik de dubbele mondmaskers, mijn ma de lintjes die er aan moeten bevestigd worden.

Met de stof die ze vanochtend bracht kom ik toe voor tien maskers. Ik weet niet hoeveel uren ik er al aan besteed heb vandaag. Mijn handen deden pijn bij het knippen vanochtend. Mijn tong zat tussen mijn lippen geperst om de naad mooi opzij te houden en intussen de gekrulde stof toch ietwat recht te stikken. Dat was tot daarnet. Het resultaat bezorgt me wat onzekerheid.
‘Heb ik de afmetingen voldoende gerespecteerd?’

Respect. Voor zij die soortgelijke activiteiten aan een ongeoorloofde snelheid moeten doen tegen onmenselijk laag loon. Daar gingen tijdens het stikken mijn gedachten naartoe.

Ja, de crisis heeft ook zijn goede kanten. Doet mensen nadenken over de essentie van leven.

Te weten dat straks mijn maskertjes zullen gedragen worden. Wellicht vooraf aan 60°C gewassen en na gebruik opnieuw, misschien tot ze versleten zijn…het doet me wel wat nuttig voelen. Het prikkelt ook mijn verbeelding.
Net wat ik nodig had dezer dagen.

En ik besef daarbij dat ik in een luxepositie zit. Want als ik het beu ben kan ik ermee stoppen. Als de stof op is moet ik zelfs stoppen. De winkels zijn immers niet meer open. Maar ik vermoed dat mijn ma in haar kast nog een hele stapel van deze stof heeft liggen.

Ik wil er gerust nog een tijdje mee doorgaan…in de zekerheid dat wat ik doe klopt. Daar komt mijn ma morgen even voor langs. Inspectie van de creaties. En een aantal boodschappen brengen die ik zelf niet mag doen nu.
Vooraf was ik wat bang dat ik het niet zou kunnen, die mondmaskers. Het leek me te ingewikkeld.

Ik heb op mijn elfde wel een eerste rokje gestikt, heb ook al een voering van een jas vervangen en geregeld broeken verkort, maar een mondmaskertje…

Nu ik die krommingen stik waarbij het resultaat best ‘proper’ is, denk ik terug aan de periode dat mijn dochter lingerie wou ontwerpen. Ze heeft een tijdje in een clubje actief geweest waar ze allerlei spullen konden ontwerpen en onder begeleiding uitwerken. Een handtas, een cape, een pennenzak…Dat deed ze graag. Focus lag op het creëren, mooie afwerking was bijzaak. Later zou ze vragen wat ze moest doen om modeontwerpster te worden. Waarop ik samen met haar de modeacademie in Antwerpen heb bezocht op een opendeurdag.

Daarna vroeg ze er niet meer achter.

Maar enkele jaren later, toen ze de uitzending van ZIGO – Zwijgen is geen optie – bekeek met Muriel Scherre, kwam haar verlangen toch weer bovendrijven. Ze maakte ondertussen al enkele zelf getekende creaties onder begeleiding van mijn ma. Knap vind ik dat.

Ik heb nu met de oefening van vandaag alleszins al geleerd hoe ik curves moet stikken. Een mens moet ergens beginnen. En eigenlijk is het niet zo moeilijk op voorwaarde dat de tong tussen de lippen wordt geperst 😉

Gisteren heb ik het eerste kortverhaal ooit in mijn leven afgewerkt.
Nu ja, ik kreeg na het doorsturen nog een pak suggesties om de tekst te verbeteren. Die ik zeker ter harte zal nemen. Maar toch…ik creëerde nooit eerder zo een lange tekst. Wel professioneel, maar geen fictie.

Creëren…

Soms is afstand nodig. Zegt ook het virus ons.
Dus neem ik afstand. Van de tekst. Van de mondmaskertjes.
Toch wat vandaag betreft.

Neem ik seffens nog eens een onafgewerkte brei vast of misschien een boek en maak er het beste van.
Ik wens u hetzelfde.
Warms.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.