Voorlezen

Photo by Giammarco Boscaro on Unsplash

Voorlezen. Ik heb het altijd graag gedaan. Nu mijn dochters wat te groot zijn voor een bedtijdverhaaltje, kan ik mijn ei toch nog kwijt in de lokale bibliotheek.

Ook al was de tijd beperkt, mijn voorleessessies van deze week waren toch geslaagd, vind ik.

Ik trad aan in het kader van de jeugdboekenmaand. Het thema was kunst. De bibliotheekmedewerkers hadden boeken uitgekozen voor alle leeftijdscategorieën waaruit de voorlezers konden kiezen. Elke groep had een strak tijdschema, dat al eens overhoop werd gehaald bij de zoveelste klas die later dan gepland toekwam.

Mijn eerste groep was een zesde leerjaar en ik had een boek uitgekozen over een kunstroof in het Guggenheim museum in New York. Ik schatte dat ik een vijftiental pagina’s zou kunnen voorlezen maar dat heb ik door externe omstandigheden moeten inperken.

Maar stil dat die kinderen waren…ongehoord.
Ongehoord stil, een pleonasmische uitdrukking 🙂

Ik heb de leerlingen dan maar met nadruk de titel en schrijver van het boek gemeld zodat ze het zelf kunnen uitlenen als ze het verhaal helemaal willen kennen.

Voor het derde leerjaar heb ik eerst geholpen bij het spel rond kunst. Een geactualiseerde Bruegelprent met het origineel (Kinderspelen) vergelijken, er zelf wat in zoeken en mee knutselen en dan bespreken wat het mooiste is. Om te benadrukken dat ‘mooi’ een relatief begrip is.

Voor hen had ik een prentenboek klaar van een poppenmaker die een evenbeeld van zichzelf had gemaakt. De pop was gaan leven vooraleer ze helemaal af was. Dik tegen de zin van de maker die zijn creatie afschuwelijk vond.
Ook hier moest ik het verhaal vroegtijdig onderbreken omdat de klas op tijd in de refter van de school moest zijn voor ‘hun middagshift’.

Ook deze kinderen waren heel stil en een meisje kwam nadien zelfs even op haar sokken vragen ‘waar kan ik dat boek vinden?’ Ik heb haar de titel nog eens meegegeven. ‘Sentimento’. Een fijn boek.

En ook vanochtend was ik paraat voor het voorlezen, in het kader van een leuke zondagochtendactiviteit 🙂

Mijn co-lezer kwam pas een half uur later opdagen waardoor ik al goed gerodeerd was.

Het nieuwe boek van Jan de Kinder, ‘Ridders kussen niet’ kende veel bijval. Er zat een jongen met de naam van de hoofdpersoon en hij had ook ooit een Rosalie in de klas gehad. Maar kussen hadden ze niet gedaan. Hij luisterde met meer dan bijzondere aandacht. Af en toe maakte ik dankbaar gebruik van deze naamgenoot voor een grapje tussendoor.

Wat ik nog moet leren hanteren is de feedback van de kinderen. Zorgen dat ik niet telkens de meest assertieve kindjes aan het woord laat maar ook op zoek ga naar antwoorden bij de meer introverte types.
Ik bedank hen aan het einde van elke voorleessessie wel allemaal, ook de mama´s en papa´s, oma´s en opa´s en aanverwante begeleiders voor het aandachtig luisteren.
Je moet het maar doen hé, zelfs met mieren in je broek.

En om een vervolg te breien aan het blogbericht waar ik me vragen stelde over wat ik mijn vader cadeau zou doen voor zijn verjaardag…ik heb hem voorgelezen. Een super kort verhaaltje van Toon Tellegen over de verjaardag van de merel waarbij de wesp het steken zelfs tijdens het feest niet kan laten. Ook mijn pa was dankbaar publiek. Vulde her en der het verhaal aan met wat er volgens zijn verbeelding zou volgen.
Maar ja, hij is dan ook een groot kind…
Het taartje dat ik bij had, smaakte trouwens ook naar ‘voor herhaling vatbaar’.

Dus ben ik dat onderbewuste van me opnieuw dankbaar…dat ik weer een antwoord heb gekregen op mijn vraag.
Stukje taart?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.