Normeren

Photo by Lauren Fleischmann on Unsplash

Ze was op haar honger blijven zitten. Ze had gehoopt dat de schrijfster die werd geïnterviewd haar duidelijkheid zou kunnen geven over hoe ze zich moest verhouden in het debat, maar dat was niet gelukt.

Een andere vrouw gaf aan dat ze het heel erg zou vinden als haar dochter zou thuiskomen met de boodschap dat ze voortaan een hoofddoek zou dragen. Ik vroeg haar wat ze ervan zou vinden als dezelfde dochter zou thuiskomen en vanaf nu nog enkele heel korte rokjes zou dragen en diepe halsuitsnijdingen.
‘Ja, dat zou ik nog erger vinden’, gaf ze toe.

Ik begrijp het debat niet goed.

Mensen maken keuzes die gebaseerd zijn op waarden. Als iemand geborgenheid een belangrijke waarde vindt, zal die keuzes maken die deze geborgenheid benadrukken. Als iemand vrijheid hoog in het vaandel draagt, zal die keuzes maken die die vrijheid benadrukken. Maar of het één beter is dan het andere en of je mensen moet bijsturen, moet normeren omdat ze keuzes maken die gebaseerd zijn op de waarden die ze willen leven, dat begrijp ik niet goed.

Als ik zie hoe handig het is om een smartphone onder die hoofddoek te stoppen en zo handenvrij te bellen dan denk ik: ‘knap gevonden’.
Wie bepaalt of je een keuze moet maken tussen geborgenheid en vrijheid?
Wie mag bepalen waar de norm ligt?
Toch als het over dit thema gaat.

Als kind kreeg ik van mijn moeder geen jeansvest omdat iedereen dat droeg. Zij wilde dat ik kledij droeg die nergens anders te vinden was. Geen confectie. Liefst nog kleding die zij zelf had gemaakt. Die ik eventueel had mogen uitkiezen in modeboeken. Met zo´n mouwen en deze kraag en daar een knoop, mama.
Maar ik wilde als beginnende puber alleen bij mijn leeftijdsgenoten horen, me geborgen weten bij hen, met een jeansvest die ook zij droegen.
Ik mocht niet. ‘Als je het twee jaar geleden had gevraagd, had je wel gemogen’, zei ze nog. ‘Toen stond het in de modeboeken.’

Ik heb er geen trauma aan over gehouden. Mogelijk had inmenging van anderen verandering kunnen brengen in de overtuiging van mijn moeder. Maar is dat aangewezen?

Vandaag betalen pubers meer geld voor een jeansbroek waar gaten in zitten dan voor een jeansbroek die nog intact is. Al is in de ogen van die pubers hun exemplaar ook intact omdat het zo gekozen is. Misschien in twee verschillende maten besteld, met ietwat verschillende gaten, waarbij je zelfs beide exemplaren gratis mag terugsturen als er een gat in is. Wie weet.

Ooit ben ik op het werk op het matje geroepen omdat ik een pull aanhad waar gaten in zaten. Het model was zo, het patroon was erin gebreid en het kwam dus niet door de mot die mijn kast had geteisterd. Ik had er overigens wel een souspull onder aan in dezelfde tint.
Ik werd vriendelijk verzocht die pull niet meer te dragen.

Dat ik me dat tot op de dag van vandaag herinner wil wel wat zeggen denk ik.
Die pull weerspiegelde voor mij iets speciaals, iets creatiefs en uniek.
Mijn keuzevrijheid.
Om één te zijn met mijn collega’s moest ik dat unieke opzij zetten.
Mocht ik niet een beetje speciaal zijn.

Intussen werk ik daar al lang niet meer, om andere redenen die ook met waarden te maken hebben. Maar andere…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.