Present

Photo by Sticker Mule on Unsplash

Vroeger was het de gewoonte in de familie dat er van reizen voor de dichte familie cadeaus werden meegebracht uit de bezochte landen.
Zo herinner ik me dat ik van mijn tante een hangertje kreeg in de vorm van een schildpad uit jade.
Van mijn grootouders kreeg ik ooit een kleine horloge met knalgroene wijzerplaat en een andere keer ook een juwelenkistje dat muziek maakte. Met een Ardeens dorpje op het deksel.

Mij lijkt het afschuwelijk die intentie mee te nemen op reis.
‘Wat moeten we meebrengen voor die, en die, en die…’
Dat is al erger dan je afvragen wat je op het kaartje gaat zetten dat je vanuit de bestemming stuurt.

Ik heb ooit vanuit Portugal kaartjes gestuurd waarop ik de postzegel met choco had vastgekleefd. En dan maar hopen dat hij bleef plakken en de smurrie niet te veel uitdeinde. Maar dat is even een zijsprong van wat ik wilde vertellen. Ik wist niet dat deze herinnering zich bij me zou aandienen. Excuses daarvoor.

Het kopen van cadeaus voor de thuisblijvers is bijna net als met je smartphone filmen wat je aan het doen bent. Dan ben je niet dáár met je aandacht. Dan ben je thuis en bezig het verhaal te vormen dat je wil vertellen over wat je niet voluit in het hier en nu hebt beleefd.

Leven in het hier en nu.
Eventueel wat later opschrijven hoe je het hebt ervaren, om het te inneren.
Dat is toch zoveel krachtiger dan niet be-levend leven.

Mijn pa verjaart binnenkort. En ook ik vraag me af: waarmee kan ik die man blij maken? Hij komt niets tekort. Vult zijn tijd in hoe hij wil. Is tevreden met hoe zijn leven loopt heb ik de indruk.
Ik ga het aan mijn onderbewustzijn overlaten. Haar, als het een zij is, bevragen wat ik het beste doe en zien wat er zich aandient. Al denk ik dat het mooiste geschenk dat ik kan geven eentje is waar ik in persona tot daar ga en mijn tijd en aanwezigheid schenk aan het moment.
Misschien met een creatieve toets erbij. Afwachten wat mijn inspiratie me influistert.

Ooit kreeg ik voor mijn verjaardag van een Tsjechische jongen een pop. Een heel stijve pop met lokale klederdracht. Ik vond dat een beetje een vreemd cadeau voor mijn elfde verjaardag maar de jongen was nogal stapel op me al was ik stapel op een andere jongen maar hij niet op mij. Tja, zo gaat dat soms.

Dus heb ik waarschijnlijk wat koel gedaan over de pop. Heb ze wel mee naar huis genomen en ze staat nog steeds bij mijn ouders in de vitrinekast.
En het was niet eens hun cadeau. Zo zie je maar.

Mijn moeder kreeg ook ooit van een Tsjechische jongen een pontekoek in de vorm van een hartje thuisgestuurd. Hij was nogal hard en het was niet helemaal duidelijk of hij aan de muur moest gehangen worden of opgegeten worden.
Mijn grootmoeder koos voor het laatste.
En zo werden we weer een familie-anekdote rijker.

Haar gebit heeft dit trouwens overleefd…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.