Keuzes

Photo by Aron Visuals on Unsplash

Tijd heb je niet, die maak je. Met keuzes.

Als je dat verkondigt aan mensen komen er vaak een hele reeks ‘Ja maars’ als reactie. Ja maar je moet werken, je kinderen moeten naar hun activiteiten worden gebracht, er moeten boodschappen gedaan worden. Allemaal moetens waar zogezegd geen keuze in ligt. Zelfs niet de keuze van ‘nu even niet’.

Hoe fijn vond ik het vroeger als ik eens niet op een woensdagnamiddag ‘moest’ gaan turnen en daardoor de tijd kreeg om naar zo’n fijne Tsjechische jeugdfilm te kijken op TV. Een zeldzaamheid. Maar ik genoot ervan.
Of hoe ik door klierkoorts niet aan de examens ‘mocht’ meedoen en toch naar het volgende jaar mocht omwille van de goede jaarresultaten.
Ik had wel te doen met mijn medeleerlingen, maar was stiekem toch wel blij met deze luxepositie. Los van de keelpijn en vermoeidheid die me parten speelden.

Vandaag woedt er een virus dat mensen, gemeenschappen en bedrijven in de greep houdt. Waardoor er keuzes zich opdringen.
Maar ook tijd. Want wat doe je als je in quarantaine zit?
Eens een boek vastnemen waar je anders niet de tijd voor maakt?
Een brief schrijven aan een geliefde?
Naar vrienden en familie bellen om hen je frustraties te vertellen?

Of misschien je eerste blogbericht schrijven over wat het doet met een mens als hij zich (al dan niet gedwongen) overgeeft aan het onverwachte? Als hij geen andere keuze heeft omdat tijd hem maakt.

Soms schuilt in de onvoorspelbaarheid van de dingen een vleugje inspiratie dat geconditioneerd gedrag een andere richting uitstuurt. En dan beweer ik niet dat ik een pleidooi wil houden voor onvoorspelbaarheid. Er is nog zoiets als een veilig gevoel veroorzaakt door de schijnzekerheid dat je controle hebt over hoe de dingen lopen.

Jij hebt de keuze hier en nu om niet verder te lezen, toch?! Je tijd aan andere zaken te besteden dan aan de woorden van een vrouw die vond dat ze eens iets moest schrijven over het maken van keuzes binnen je tijdsbestek.

Ik heb onlangs een paar films uitgeleend in de bibliotheek. Ik ben er enkele dagen geleden met eentje begonnen en heb hem maar half uitgekeken. Hij kon me niet boeien. Dan kan ik wel volhouden en hopen dat ik het vervolg alsnog de moeite waard vind maar zo zit ik niet in elkaar. Als het me niet kan boeien gaat de film uit.
Een neveneffect is dat er dan tijd vrijkomt om anders in te vullen.
Dan bekijk ik bijvoorbeeld mijn boekenkast en ga ik na welk boek met me flirt.
Of dan rommel ik wat.

Daar zou ik trouwens wel eens wat tijd voor willen maken, voor grondig gerommel.
Houden, elders onderbrengen of wegdoen. Of twijfelen en later nog eens rommelen.
Zo bijten een paar boeken in mijn neus om opnieuw te starten met tekenen.
Komt het er gewoon op aan om mijn gerief bij elkaar te scharrelen en te beginnen.
Maar ik merk dat ik er niet voor kies.
Ik neem een tekenboek vast en zet het terug.

Misschien is de tijd er niet rijp voor. Wie zal het zeggen?

Wel ben ik blij dat ik hier en nu tijd neem om mijn eigen gedachten te exploreren en neer te pennen wat me vat rond tijd en keuzes.
Gewoon omdat ik gedachten exploreren en schrijven eigenlijk wel fijn vind.

Tijd maken met keuzes die je een goed gevoel geven.
Wat doet zo’n zin met een mens?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.