Papierafval

Photo by Jay Clark on Unsplash

Deze keer had ik er op tijd aan gedacht om de vuilniskalender te raadplegen. Karton zou opgehaald worden twee dagen later. Ik nam me voor om nu écht in mijn bergruimte alle karton te verzamelen dat me al zo lang dwarszat en het tijdig aan mijn deur te zetten.

Met de vuilnismannen die karton ophalen heb ik altijd een beetje te doen. Als het regent geraakt het papier en karton doorweekt en loopt het niet alleen de kans te scheuren maar weegt het ook al snel veel meer dan wat de brave burger heeft buitengezet.

Ik begon eraan vanaf het moment dat ik thuiskwam de volgende dag.
Haalde eerst alles uit de bergruimte en installeerde het op mijn koertje. De drie grote dozen van de stoelen die eindelijk de kapotte exemplaren hadden mogen vervangen. De lange kartons die de zijwanden van een extra kolomkast in de keuken hadden bevat. Ontelbare lege dozen die al enkele jaren stof hadden gevangen met het excuus toch wel handig te kunnen zijn als papiermand.
Hup, alles de koer op.

En dan beginnen plooien, scheuren en in elkaar passen zodat het volume afval zo klein mogelijk werd zonder te zwaar te worden. Sisaltouw in de aanslag, sjorren en knopen. Pakket na pakket.

Ik heb daarna alles voorlopig binnen naast de voordeur geposteerd. Ik zou de volgende ochtend heel vroeg opstaan om alles buiten te zetten zodat eventuele regen van die nacht de arbeid van de vuilnismannen niet zou verzwaren.

Wekker ging af om half zeven, kleren aangeschoten…en me afgevraagd of het volume dat ik buitenzette toch niet de ene kubieke meter van toegelaten papierafval overschreed. Een beetje grillige hoop om het zo in te schatten. Ik kon natuurlijk een deel bij de buren zetten als ze hiermee akkoord gingen. Het afval een beetje verdelen. Ik bedoel, als we zelfs schone lucht mogen kopen in het buitenland is kartonafval delen met je buur toch ook aanvaardbaar, niet?

Ik ben die dag geregeld aan het raam gaan kijken of de vuilniswagen al gepasseerd was. Maar ik zag telkens het afval nog staan. Middag. Namiddag…
Was ik daarvoor zo vroeg opgestaan?
Op de koop toe is het doorheen de dag beginnen regenen.

Toen ik in de late namiddag de vuilniswagen zag stoppen voor mijn deur ben ik toch even buiten gegaan om de vuilnismannen te bedanken. Me te verontschuldigen ook dat het nogal een grote hoeveelheid was. Maar ik kreeg een lieve glimlach terug met de woorden ‘dat is niet erg mevrouw, we nemen het wel mee.’
Dat luchtte op. Al denk ik dat een bedankje aan hun adres ook niet elke dag wordt gegeven. Misschien gaf ik ook een lichtje op hun werkdag.

Vooral dankbaar was ik dat die berg karton eindelijk mijn huis uit was.
Nu kan ik plannen beginnen maken om de bergruimte nog verder te ontdoen van ballast die ook al jaren onaangeroerd staat te bestoffen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.