Verschuilen

Photo by Tristan Billet on Unsplash

‘Time is a lie.’
en…
’Inside every moment there is another moment.’

Zo verkondigt het personage gespeeld door Ethan Hawke zijn waarheid in Before Sunset.
Misschien geldt dat ook voor woorden. Schuilt in elk woord een ander woord.
Of zelfs een verhaal. Als je het maar vanuit het juiste perspectief benadert. Recht het witte konijn achterna.

In elke zwaan slaapt misschien een waan.

Ik vond het alvast verrassend om gisteren een relaas te publiceren over een maaltijd aan een tafeltje en vandaag in een blogbericht te lezen hoe de blogger terloops aan een kennis denkt die hij een tijdje later ontmoet waarbij ze hem vraagt wat een fijn adresje is om te gaan eten.
Wat trouwens een lange zin blijkt te zijn.

Ik zou zomaar mijn blogbericht van gisteren kunnen herschrijven of aanvullen. Doen alsof ik het eetadresje getipt had gekregen. En verder al schrijvend in mijn notitieboekje mijn impressies vastleggen. Voor later. Als een nieuw schrijfmoment zich wil aandienen.

Ik zou in zinnen kunnen verzinnen hoe de opmerkzame man van het tafeltjes recht tegenover me samen met zijn vrouw naar zijn auto loopt. Zij er hem even terloops op wijst dat hij zich zo niet moet bemoeien met andere tafeltjes, dat dat gênant is voor haar. Hoe daarna hun auto eventueel moeite heeft met starten en zij hem in een vlaag van toegeeflijkheid toelaat om naar het autosalon te gaan en een nieuwe te kiezen. Omdat ze toch wel graag kan rekenen op hun spullen. Ook als die geen rekenmodule hebben.

Het meisje dat bijna op de snoet van de hond trapte zou in de speeltuin een klasgenootje tegen het lijf kunnen lopen. Die haar groet. Maar die zij liever ontwijkt maar nu niet kan, omdat ze net oogcontact hebben gehad. Waarop zij, laat ik haar Hanne noemen, even flauw glimlacht en dan doet of ze heel druk bezig is met uit te maken waar ze gaat spelen. Keihard wegloopt zonder manoeuvers.
Recht op haar doel af. Schommelend vastberaden wordt.

De koffie van de man met de hond zou verkeerdelijk een déca kunnen geweest zijn, wat hij niet lust. Zijn hond zou dat kunnen ruiken en luid de hele zaak bij elkaar kunnen beginnen huilen om zoveel onrecht. Kop in de nek, poten hoog. En baasje maar sussen. En ik kijken. En noteren. Wie wint? En wat met die boos starende mensen. Verongelijkt om zoveel kabaal bij hun maaltijd.

Als je in noteren een paar letters laat vallen omdat het nu eenmaal koopjesperiode is, zou ik een coupe brésilienne kunnen bestellen als de noten tenminste wat gemalen worden.
In Tussen. Vreemde samenstelling is dat.

Ik zou er muziek op kunnen spelen, op mijn coupe, geholpen door mijn noten. Likkend en slurpend Beethoven achterna. Dat kan dus allemaal hé, dat zit in die woorden vervat.

Ver. Vat.
Dichtbij is wel een mooi woord.
Dicht. Bij. Poëzie inbegrepen dus. Solden of niet.

zo solden als korting
erbij of eraf
de min wordt een plus
en de gier een giraf
gierig is beter
dan een overmaats pak
van een onderhuids zweter
pro deo verpakt

Over de zin in onzin moet ik eerst nog eens nadenken…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.