Wat als…

Photo by Piotr Łaskawski on Unsplash

Als ik niet zo moe was, zou ik niet schrijven maar feesten. Omdat er op dit moment een feest aan de gang is waar ik zelfs vóór de start vertrokken ben, omdat mijn pijp uit was. En kijk, tranen rollen nu weer omdat ik moe ben maar net door dat moe zijn vond ik ook een thema om over te schrijven.

Wat als…

Wat als ik na het feest energie zou hebben? Wat zou dan mijn prioriteit zijn?
Schrijven, denk ik.
Omdat ik weet dat het me deugd doet en ik onrustig word als ik niet dagelijks een blogbericht produceer. Of beter, niet dagelijks al schrijvend aan de slag ga.
Niet dat iemand het me oplegt. Of een ‘iemand‘ anders dan ik. Maar blijkbaar heb ik nu toch genoeg energie om te schrijven en is die traan die op dit eigenste moment van mijn rechterwang omlaag glijdt wellicht een traan van overgave. Omdat ik mezelf toelaat moe te zijn. Omdat ik er niet moet staan nu. Omdat ik mag zitten. Dat typt overigens net iets handiger.

Maar ik ben blij dat ik de aanloop van het feest mee heb kunnen beleven.
Ik ben niet blij dat ik niet heb kunnen helpen bij de voorbereidingen. Ik ben niet blij dat mijn energieniveau erg instabiel is en ik daardoor engagementen moet afzeggen. Maar ik ben wel blij dat ik nu eens naar mijn lichaam luister. Dus ben ik tegelijkertijd blij en niet blij. Zij het om verschillende dingen.

Wat als…

Wat als ik heel zelfzeker was en niets om me heen me kon uit balans brengen?
Dan zou ik, ‘ik’ niet zijn. Dan zouden wellicht andere mensen ‘mij’ omringen. Dan zou die ‘ik’ wellicht andere waarden leven.

Wat als…

Wat als ik het er eens goed van neem vanavond en me overgeef aan het verdriet. Ermee ga dansen en zo te zien wat het me geeft.
Er zit trouwens nu al dankbaarheid. Om al die dingen die ik met mijn sensoren mag ervaren en met heel mijn wezen durf doorvoelen. Om al de dingen die me nog wel lukken tussen de ruis en pieken en dalen door.

Wat als…

Wat als ik naar wens energie zou kunnen tappen? Wat zou ik dan meer willen doen dan ‘zijn’?

Mijn dochter zei laatst ‘ik wou dat slapen een job was.
Ook wel een zinnige denkpiste.
‘Zeker in de winter’, beaamde de egel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.