Intunen op warmte

Photo by Aaron Burden on Unsplash

‘Mijn oren worden zo warm van al die verhalen’, vertrouwde hij me toe.
‘Dat is mooi verwoord’, reageerde ik, ‘mag ik aan de andere mensen zeggen wat je net hebt gezegd?’
Hij knikte. Ik zei het luidop en zachte oh´s en ah’s glimlachten zich een weg in de groep.
Waarna zijn gezicht zich tussen de handen van zijn mama begroef. En er met een zoen op zijn voorhoofd weer tussenuit glipte. Hop, naar het volgende verhaal of gedicht.

Misschien had ik het niet moeten herhalen, …

Hoewel die desbetreffende jongen heel actief meewerkte tijdens het voorlezen, in de zin van aanvullen wat we in eerste instantie vroegen of voor heel even mysterieus verzwegen. In de prentenboeken aanwijzen waar we in het verhaal naar op zoek waren en her en der spontaan iets toevoegen vanuit zijn kinderbuik. Ik vrees nu dat al die verhalen voor hem gewoon wat veel waren… Dat ik zijn uitspraak in eerste instantie verkeerd heb geïnterpreteerd. En dat zijn oren dus eerder pijnlijk gingen tuiten van al onze verhalen dan dat hij er helemaal vol van was.
Misschien een onbestemd verlangen naar de geborgenheid van ‘even stilte’. Al is het om al die in drukken te verwerken.

Een klein meisje had ook bij het begin al even gevraagd ‘waarom moeten wij al die verhalen lezen?’ Zij keek vooral uit naar het knutselmoment nadien.

Alleszins hebben wij hen allemaal, de tientallen kindjes, ouders, grootouders en begeleiders, bedankt om het hele uur naar ons, de twee voorleeszussen, te luisteren.
Hier gaat iemand glimlachen, dat weet ik nu al ;-).

Het ene kind luisterde met al wat meer aandacht en interesse dan het andere. Maar een uur is lang, zeker als je oren gaan gloeien van de woorden, de vreemde verhalen en het gewemel.
En wellicht extra lang als je moedertaal een andere is en niet alle verhalen voor 0 tot 100+ jaar je met dezelfde magneet aan je luisterstoel weten te plakken.

De stilte die neerdaalt als iedereen dan na het slotapplausje een andere weg uitgaat, doet deugd. Alles opruimen en even napraten over wat we er zelf van vonden. En dat verderzetten bij een bakje troost met een extra vleugje zoet. Ergens, onderweg.

De warmte vinden bij het delen van eigen verhalen die je doen wankelen als je alleen bent maar begrip vinden in een warm hart dat op dezelfde manier klopt. Op dezelfde golflengte zit als het erom gaat wat deugt en niet deugt van elkaar te onderscheiden. Een oor dat maar een half woord nodig heeft. De warmte van een mens die leeft wat ‘zijn’ inhoudt.

Het was mijn voorleeszus die vandaag aangaf om te schrijven over warmte.
Ik weet nooit hoe het zal uitdraaien als ik mijn eerste woorden neerpen.
Bij deze gok ik op een glimlach.

Bedankt voor je warmte vandaag en daaromtrent, voorleeszus!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.