Partisympathicatie.

Photo by John Reign Abarintos on Unsplash

In navolging van mijn bericht van gisteren, dat zou kunnen suggereren dat ik niet geef om wat er in de wereld gebeurt, wil ik mijn woorden even nuanceren via dit nieuwe bericht.

Neen, ik lees of bekijk geen gangbare media of sociale media-berichten. Of neen, ‘geen’ klopt niet. Ik scan ze slechts sporadisch en lees her en der een flard. Daartegenover investeer ik wel al een tijdje geld en leestijd in kwaliteitsvolle onderzoeksjournalistiek als van decorrespondent.nl, recenter ook thecorrespondent.com en in zwijgenisgeenoptie.be

Ook daar lees, bekijk en beluister ik zeker niet alles, maar het voedt me alleszins meer dan de hap-slik-weg-woorden die ik elders vind. Overigens vaak met titels die de lading niet dekken.

Waarom lees ik onderzoeksjournalistiek wel? Omdat ik op bovengenoemde platformen informatie krijg die dieper graaft dan de oppervlakkige en polariserende woorden die ik elders lees, als ik er toevallig terechtkom. Omdat die platformen mij voeden in mijn mens zijn en me inspireren om mijn ‘levenskunst’ te stretchen. Nieuwe terreinen te exploreren.

Waitbutwhy.com vind ik ook een fijne site. Het vergt soms wat moeite om helemaal mee te zijn in de lange artikels, maar ze verfrissen mijn geest en inspireren me. Wat me eraan herinnert dat ik nog even één artikel wil afronden. Daar maak ik straks werk van.

Wellicht is dit genoeg aan nieuw te exploreren sporen voor één blog, bedenk ik me.
Nog even iets klein, alledaags en flinterdun, om af te ronden dan?

Ik zat daarstraks in de wachtzaal bij de tandarts. Een vrouw met een hoofddoek kwam naar me toe en zei dat ze al een half uur aan het wachten was, dat ze een afspraak had om half drie en dat het al bijna drie uur was.

‘Neen’, gaf ik aan...’het is bijna twee uur’. Ze realiseerde zich dat ze het klokje in de auto nog niet had verzet naar winteruur, dat ze wellicht daardoor helemaal de kluts kwijt was. Maar nu kwam ze in de problemen met de einde-schooltijd van haar jongste spruit, die geen sleutel had. Ook met de boodschappen die ze eigenlijk nog gepland had. Ze zocht trouwens werk als poetsdame. Of ik niemand nodig had of mijn buren. Dat haar man zei dat ze gewoon moest thuisblijven maar dat vond ze maar niks. Ze schatte me zesendertig of zo. Zij was ouder dan mijn geschatte leeftijd maar jonger dan ik. Ein -Zwei-Spielerei 🙂

En zo herinnerde ik me de uitspraak die een Vlaams gezondheidsminister ooit van me aanhoorde: ‘er schuilt talent in een patiënt, laat het niet ondersneeuwen’.
Al vraagt ook dit aspect enige kadering vooraleer activering zo ver gedreven wordt dat alle goesting en energie uit een mens ‘geperst-eert‘ wordt. Participatie, met zorg.

Partisympathicatie.
Mmmh, …hoe zou ik dat omschrijven?

Hoewel ik haar naam niet kan herhalen, wens ik deze warme vrouw voldoening in de dingen die ze onderneemt, omringd door mensen die begrip tonen en haar steunen.

En mezelf wens ik mildheid. Zomaar. Omdat dat het woord was dat nu in me opkwam 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.