Versmelten

Photo by Luis Galvez on Unsplash

Doorstaan is niet het juiste woord.
Het gevoel is nochtans heftig, het wringt zich doorheen mijn dagen, maar doorstaan…neen, dat is niet het juiste woord om te omschrijven hoe ik met dat gevoel omga. Ik ben het gewaar en ik luister ernaar. En tijdens dit schrijven voel ik hoe tranen zich een weg naar buiten willen wringen omdat verdriet zich gehoord weet. De pijn woorden krijgt. Tegen vechten heeft geen zin. Ontkennen ook niet.
Ik kan er maar mee dansen, uit leren en misschien uit groeien.

Las ik niet net in het boek ‘The wisdom of insecurity’ van Alan W. Watts:‘The only way to make sense out of the change is to plunge into it, move with it and join the dance.’
Ik lees ook:
‘It all exists for this moment. It´s a dance, and when you´re dancing you aren´t intent on getting somewhere.’

Op dit moment ben ik één met de pijn, her en der afgeleid omdat ik erover schrijf.
Neen, aandacht kan niet op twee verschillende dingen tegelijk worden gericht. Heel snel switchen kan wel. Dat heb ik ooit fysiek mogen ervaren tijdens een Vipassana-retraite. Die ervaring vond ik toen heel bijzonder. Het inzicht bleef plakken.

In omstandigheden als deze, waar signalen van mijn lichaam overduidelijk willen gehoord worden, valt het me moeilijk om positief te blijven. Omdat de pijn zo zwaar weegt.
Valt het me moeilijk om mijn eigen kwaliteiten te zien ook. Lijkt het alsof ik alleen nog pijn ‘ben’ en ‘altijd’ ben geweest.

Intussen rollen de tranen. Mijn eigen psychiater schuift vaak een doos tissues naar me toe als mijn tranen beginnen rollen. Mij deren ze meestal niet.
Het komt voor dat ik betraand geraak op bus of trein, als een herinnering zich aandient.
Ik zal mijn waterlanders wegvegen als ze beginnen kriebelen. Ik vecht er niet tegen en schaam me er niet om.

Ik zoek verder naar een woord dat voldoende zacht is en zo juist mogelijk omschrijft wat wij doen, gevoel en ik. Misschien is het wel ‘versmelten’. Zijn we samen op weg naar een volgend moment, waar misschien iets anders onze aandacht vraagt en onze wegen voor even doen scheiden.
Alsof afgescheiden zijn bestaat…

Wellicht is de meest juiste verwoording nog dat ik het niet weet. En dat het eigenlijk ook niet belangrijk is. Omdat geen enkel moment hetzelfde is en ik door dit samenspel nu te omschrijven niet zal kunnen voorspellen wat erop volgt.

Dan maar besluiten met nog een uitspraak uit het bovengenoemde boekje.
‘The art of living consists on being completely sensitive to each moment, in regarding it as utterly new and unique, in having the mind open and wholly receptive.’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.