Triggeren

Photo by Annie Spratt on Unsplash

Het hoefde alleen maar mooi te zijn. Zoals bovenstaande foto met tekening die ik zonet vond. Nu ja, mooi volgens mijn eigen schoonheidslegende dan. Een dampend kopje koffie, een mooie foto binnen mijn gezichtsveld en dan zou het schrijven misschien geactiveerd worden. Zo hoopte ik. En ziedaar, de aanzet is er alvast.

Mooi vind ik dat, om een getekende vlinder op foto te vinden. Omdat dat betekent dat de mens die het fototoestel hanteerde ofwel ook kan tekenen ofwel ook deze tekening van iemand anders de moeite vond om in beeld te brengen en op te laden. Zodat ik hem kon vinden.

Ik weet dat ik ook ooit zal gaan tekenen. Mijn beste vriendin die ik nu dus als ik het weer niet vergeet mijn zusje noem, beweert dat ik in de lagere school mooi kon tekenen. Zelf herinner ik me dat ik in het tweede studiejaar een gekleurd blaadje van pakweg twaalf bij twaalf centimeter had verkwanseld door de knieƫn van een lopend jongetje een beetje hutseklutsend te verknoeien. Ik durfde zelf geen ander blaadje gaan vragen aan de juf maar mijn toenmalig beste vriendinnetje was stouter en troonde me mee naar de juf die achterin de klas zat.

Neen, ik kreeg geen ander gekleurd blaadje.

Dat vind ik nu nog steeds straf. Had graag alsnog achterhaald welke redenering achter die beslissing lag.
Dat we het allemaal maar van de eerste keer juist moesten tekenen?
Dat ik zonder compagnon had moeten gaan vragen of ik opnieuw mocht beginnen?
Dat ze dan aan al die andere kinderen die dezelfde vraag zouden komen stellen moest toegeven en ze nu al bijna geen gekleurde blaadjes meer had?

Wie zal het zeggen. Ik weet niet of de juf nog leeft.
Anders was het wel een fijne juf. Ze had zo een gele pot Ricola bonbons op haar bureau staan. En bij de rekensommen en vraagstukken mocht de eerste die vooraan in de klas haar vraagstukken of oefeningen correct kon tonen, haar hand in de pot steken om er een bonbon uit te nemen.
Ik mocht niet snoepen van thuis.
Heb ik me daar Ricola snoepjes geknabbeld…

Zij was ook de juf waar de kindjes naartoe gingen als ze een losse tand hadden. Dan trok de juf er met geoefende trefzekere hand het kleinood uit om het vervolgens ongeschonden mee naar huis te geven zodat de tandenfee er haar ding mee kon doen.

Ik herinner me ook ooit op mijn bed, op dat eigenste moment het onderste van een stapelbed, een tand van mijn broer te hebben getrokken. Wellicht had ik toen al van die venijnige sterke handjes en vingers. Mijn oudere broer vertrouwde me erin. Zijn hoofd op mijn schoot, mond wijd open en ik met die kleine venijnige vingers: hap, ruk en tand uit. Wij fier. Tenminste ik toch, ik fier dus…
De eerdere pogingen met draadjes aan deurklinken waren niet gelukt. Overigens waren die pogingen niet mijn idee. Je zal maar aan de verkeerde kant van de deur gaan staan met je losse tand. Kwak, mond leeg!

Kijk kijk…ben ik intussen wat getokkel verder en kan ik die getekende vlinder op foto dankbaar zijn omdat ik inmiddels een multisinusje aan energie voel gloeien.

Een kinderhand is gauw gevuld. Nog een slurpje koffie en niet vergeten te genieten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.