Focus op zachtheid

Photo by Les Triconautes on Unsplash

Nu moet ik me vandaag dubbel inspannen omdat ik gisteren te laks was om een blogbericht te schrijven. Lees er mijn bericht van gisteren maar op na, als je er tijd voor wil maken.

Zonet had ik opnieuw een ontmoeting, maar toevallig mag ik ze eigenlijk niet helemaal noemen. Of wel…ik liep naar de voedingszaak voor een pakje boter waarvoor ik niet het hele eind, dwars door een mogelijke bui, tot aan de supermarkt wou fietsen. Morgen doe ik dan wel uitgebreid boodschappen en ga nog eens oogsten op de boerderij.
Maar dat is een ander verhaal. Ik wou het hebben over een ontmoeting.
Focus!

Stap ik dus met enkel mijn huissleutel – vertelde ik al dat ik maar één sleutel aan ‘sleutelbos’ heb hangen? Ik ben daar trots op…maar ik merk dat ik weer afwijk-
Focus!

Met sleutel en wat kleingeld rep ik me dus naar de voedingswinkel en halfweg valt mijn oog op de breiwinkeljuffrouw die aan haar voordeur staat te praten met een man.
Ik steek over en zeg eerlijkheidshalve dat ik maar wat kom snuisteren en een eventuele aankoop er niet inzit omdat ik alleen kleingeld bij heb.

‘Het hangt ervan af wat je wil hebben’ zegt ze nog. Maar ik heb helemaal geen wens om iets te hebben. Ik wil gewoon wat snuisteren tussen de zachtheid. Dus voel ik aan wat draden, vraag om wat uitleg en ze toont me een mini-pullover in één van de garens en de beschikbare kleuren van enkele andere garens. Mijn ogen geven zichzelf de kost – vreemde uitdrukking eigenlijk wel he…FOCUS! – en ik geniet van de zachtheid en de kleurenpracht van enkele bolletjes wol.

Wat me er pas nu aan herinnert dat mijn dochter gisteren aangaf dat ik voor haar nog eens een pull mag breien. Dit was haar antwoord op mijn vraag of de pull die ze droeg het ‘Angeleke’ was dat ik voor haar gebreid had. Maar het voornoemde breiwerk heet niet alleen ‘Bernadetje’, ik had het ook helemaal niet gebreid. Haha.

Toch zal ik haar, na het publiceren van mijn blogbericht op de dag van vandaag, 12 juli 2019 dus, nog eens vragen wat ze graag zou hebben dat ik voor haar eens brei. Hoewel ik haar heel eerlijk het Bernadetje niet meer heb weten dragen de laatste jaren. Nu ja, zou ik het herkennen als het zo was? Fiducia, niet overdrijven hé…

De pull die ik voor zus breide enkele jaren geleden heeft één week geleefd. Hoogwaardige zalige mooie-kleur-wol-wol. Zo´n kabel mama, zo een kraag, een beetje gecentreerd hier, zo een mouwen. En ik maar tellen en puzzelen. Perfect was hij…en ze droeg hem een week lang.
En toen deed papa hem daar in de wasmachine.
Nu leeft de pull nog, maar is helemaal vervilt en enkele maten kleiner. Ja, dat deed pijn. Maar boos? Tja, hoeveel pulls heb ik in die beginjaren verprutst?!

Wie niets doet, kan niets misdoen.
Dat zei mijn moeder vaak. Of was het mijn vader?
Moet je dat schrijven, dat je de bron van een uitspraak niet meer weet?

Ik meen intussen dat je ook met niets doen veel kunt misdoen. Maar aangezien dat geen toevallige ontmoeting is, ga ik er niet op door.

Focus, nietwaar?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.