Gewikt en gewogen

Photo by Vadim Fomenok on Unsplash

Vier dagen eerder had ze mijn gegevens genoteerd om me te kunnen verwittigen zodra de juiste maat van jumpsuit binnen was. ‘Maar dan moet je wel min of meer zeker zijn’, zei ze nog. Waarop ik vanuit het pashokje antwoordde dat ik het kledingstuk niet zou nemen als het niet goed paste. ‘Is het voor een feest?‘ vroeg ze ook nog. ‘Niet bepaald‘ zei ik. Dat het haar zaken niet zijn, vond ik. Ik doe trouwens niet aan feestkleding. De mooiste kleding is om zoveel mogelijk gedragen te worden, toch?! Van elke dag een feest maken in je zaligste lompen, dat heet Levenskunst.

Maar vanochtend kreeg ik dus telefoon dat de juiste maat van jumpsuit binnen was.
Het pak dat ik eerst had gepast was wel zeer vreemd geproportioneerd. Of ik natuurlijk…Al moet ik zelden herstellingen doen aan kleding die ik aankoop. Af en toe al eens broekspijpen verkorten, maar daar blijft het meestal bij.
Ik zei aan telefoon nog dat ik uiterlijk zaterdag zou komen passen, maar besloot een uur later toch even tijd te maken.

De dame achter de kassa verwees me door naar de winkeldames aan de pashokjes. Ik trof er dezelfde dame aan die mijn gegevens had ingevuld. Ze bleek me niet te herkennen. Wist niet waarvoor ik kwam. En vroeg zich luidop met ondersteuning van haar mimiek af of ze zo een gestreepte jumpsuit in die maat wel in huis had.
En hoe is je naam?’, vroeg ze terwijl ze door de kast struinde. Mijn oog viel meteen op het gestreepte broekpak.

‘Gestreept’, dat woord had ik nog extra in de mond genomen in een poging een belletje te doen rinkelen. Helaas werd er niets getriggerd. ‘Wil je nog eens rondkijken?‘ vroeg ze me ook nog.
Ik beet op mijn tong om niet te benadrukken dat ik dat zaterdag al uitvoerig had gedaan, ‘WEET JE NOG?’

En opnieuw een helaas, een pasbeurt later, want ook deze versie paste niet.
Mouwen die weerbarstig wrongen. Een kraag die vreemd viel.
‘De broek zit perfect’ zei mijn winkeldame nog. Mogelijk in een poging me te doen relativeren dat het geheel niet deugde.
Ja maar de rest past niet. Voor die prijs moet het perfect zitten’, zei ik nog.
Oh zo frank!

Ik gaf het pak aan haar terug en zette koers naar de uitgang. Twee winkeldames die aan de kassa druk in gesprek waren met de blik op een folder, draaiden tesamen hun hoofd mijn kant op, bedankten me en wensten me nog een fijne dag.

Waarvoor zou dat dankwoord bedoeld zijn, vraag ik me vaak af.
Voor de kruisbestuiving van de ene winkel naar de andere?
Voor mijn frisse verschijning? šŸ™‚

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.