Ontwaren

Photo by Sai De Silva on Unsplash

Het was niet in het park dat ik haar tegenkwam. Daar ontmoetten me enkel de glimlach van een jonge vrouw die een relaas van haar oudere compagnon aanhoorde en die van een mama op wandel met twee jonge kinderen.

Ik was naar het park gereden om me op een bank te installeren en wat te lezen. Hoopte zo een nieuwe toevallige ontmoeting te ontlokken. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik, gezeten op een bankje, al dan niet voorzien van boek en/of drankje, in gesprek ging met een wandelaar. Of eerder andersom. Een wandelaar die een begroeting aanhief en me bevestigde in mijn me-time vol van genieten.

Ge-nieten vind ik overigens een vreemd gekozen woord. Me-wellen klinkt beloftevoller wat toevallige ontmoetingen betreft. Of ons-wellen. Voor de verbinding. Al lijkt dat nogal op ontzwellen. Wat mijn verbeelding dan weer prikkelt.
Waar zat ik?

Maar dit keer geen heen en weer van vriendelijke wensingen. Weinig volk in het park trouwens. Ik besloot niet lang op mijn bankje te blijven zitten omdat ik, bij vertrek van huis eigenlijk al, een beetje koud had. Mij zal je zelden naar een weerbericht zien zoeken. Maar dat vertrouwen kan al eens tegenvallen. Waarom was ik niet teruggereden?

Neen, wat ik wou vertellen. Waar ik haar tegenkwam was vanochtend, tijdens een meditatie. Ze nam plaats tegenover me, zoals de mannenstem me opdroeg. Ze keek me uitdagend aan met haar nieuwsgierig monsterende ogen. Als om me uit mijn tent te lokken. ‘Hoe zit het, wanneer verschijnt hier deze versie van jezelf?’
Ja, voor me zat de ultieme versie van mezelf. In mijn verbeelding oogt die speels, grappig en ze danst het leven door. Hoedanook, toen de mannenstem me opdroeg de ultieme versie van mezelf in mijn lichaam te laten plaatsnemen, voelde ik een rilling door mijn lijf sidderen.

Er zit wel wat in. Al die versies van mezelf die ik verafschuw, liefheb of mis…ze zitten ergens in me. Het is gewoon de kunst om ze weer op te roepen als ik in een modus vertoef waar het wat killig aanvoelt.
Maja, hoe doe je dat?!

Het werd trouwens, ondanks de met de glimlach weggewerkte strijk, vooral een moeizame dag waarop momenten van immens verdriet me overspoelden. Omdat er geen herinneringen bij zitten. De pijn en de tranen zijn er gewoon. Ineens. Soms zak ik dan op de grond van de intensiteit waarmee het verdriet me overvalt. Dat was zo vorige dinsdag, toen ik thuiskwam van een intense danssessie. Iets getriggerd? Het voelde trouwens als heel oud verdriet, …dat niet alleen van mezelf is. Maar dat klinkt wellicht vreemd voor lezers voor wie die dit soort huilbuien onbekend terrein is.

Hoedanook. Op dit moment voelt het alsof die speelse versie van mezelf thuis is. Ze heeft net een douche genomen en zit een beetje te bedenken hoe ze haar toevallige ontmoeting morgen wil triggeren.

Speels. Fris gewassen. Veel potentiƫle energie die actie zoekt.
Even verstillen met verhaaltjestijd šŸ˜‰

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.