Vraag en aanbod

Photo by Jennifer Boyle on Unsplash

Er zit een schrijfkriebel die me richting dit blog stuurt, dus geef ik er even gehoor aan.
Als pauzemoment tussen de afwas door. Die moet toch bij elke nieuwe portie vuil goed even weken. Yep, ik heb hem gisteren niet gedaan. En ik voel me daar helemaal niet beschaamd over.

Waar ik gisterenavond nog intens heb genoten van een verbluffend energetische openlucht-dansvoorstelling onder choreografie van Lisbeth Gruwez, surfte ik op een zalige vibe vanochtend richting bibliotheek. Moest iets afprinten, invullen en ingescand doorsturen. Zo had ik het beloofd en ik kom graag beloftes na.

Ik merkte na vijfhonderd meter dat ik mijn smartphone vergat dus keerde ik terug omdat ik hem nodig had om mijn twee-wegsauthenticatie te kunnen afronden bij het inloggen in mijn mail.

Mezelf toesprekend dat ik dat toch wel op een traag tempo zou doen. Genieten van het fietsen zelf, in plaats van het fietsen te zien als een noodzakelijk kwaad tussen twee bestemmingen.
Overigens gaat mijn stalen ros donderdag voor een jaarlijkse onderhoudsbeurt naar de fietsenmaker. Dat onderhoud had ik al in september gepland, stel je voor.

Ik kon in deze fietsenzaak overigens niet zomaar meer mijn fiets achterlaten, het moest op afspraak. Maar er werd me beloofd dat hij dezelfde dag nog klaar zal zijn.
Misschien moet ik voor dit soort onderhoudsbeurten maar meer rekening houden met de wielertoeristen, die enkel de fiets nemen als het weer hen lokt.

Enfin. Wat ik wou schrijven…

In de bib werd ik aangesproken door een man die wat aan het sukkelen was op zijn computer. Ik was eigenlijk al klaar met wat ik moest doen, maar heb hem even geholpen. Zijn paswoord stond op een papiertje in hoofd- en kleine letters en de productie van de underscore vond hij niet. Zijn buurman ook niet. Dus heb ik dat even aan hem getoond en hem verder op weg gezet.
Ik stond klaar om te vertrekken maar hij vroeg me of ik even wou wachten voor het geval hij nog problemen zou hebben. Ik voelde mijn ‘vrijheidsdrive’ een beetje tegenwringen, maar ik heb hem toch beloofd te wachten. Meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om het afgeprinte formulier in te vullen.

Even later riep hij me opnieuw. Voor hem stond een scherm met een achttal namen onder een lijst met de titel ‘verhuist’ en een JA bij de bovenste naam en een NEE bij de andere namen. De bovenste naam was de zijne, zei hij.

Onderaan moest hij de keuze ja of neen aanklikken om te bevestigen dat de gegevens correct waren. Even de vraag gesteld of het inderdaad zo was of de bovenste persoon verhuisde en de personen eronder niet. Hij beaamde en ik leidde hem naar het vervolledigen van de wijziging.
Ook bij het printen van de bevestiging had hij nog even hulp nodig maar hij bedankte me uitvoerig en ik zette mijn weg verder.

Intussen bekruipt de hoop me dat als er iets met één van die zeven achtergebleven mensen gebeurt, als er iemand ziek wordt bijvoorbeeld, dat er dan als bij wonder hulp opdaagt. Maar het zijn mijn zaken niet natuurlijk.

Laat ik maar vertrouwen leven en loslaten wat ik niet in de hand heb.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.