Een rimpeling

Photo by Linus Nylund on Unsplash

Een collega op mijn vrijwilligersstek drukte me al een aantal keer op het hart om mijn gedachten niet de overhand te laten nemen bij mijn handel en wandel. Om het pad te volgen dat ik belangrijk vind. Hij vroeg me daarbij als voorbeeld waarom ik mijn blog schrijf. Ik antwoordde dat ik dat onderhoud omdat ik mijn eigen creativiteit wil voeden. En oefening baart kunst.

Gedachten kunnen me meeslepen, in negatieve of in positieve zin. In de negatieve zin zoals gisteren. Of de drie weken voorafgaand aan paasmaandag. Onder de vorm van een veel te groot verantwoordelijkheidsgevoel, schuldgevoelens en machteloosheid.
In de positieve zin door mezelf in te prenten dat ik meer ben dan een rimpeling op het water.

Gisteren is mijn hele dag eraan gegaan door doemdenken. Nochtans is mijn zusje, zoals ik mijn beste vriendin nu noem op haar aangeven, bij me op bezoek geweest. We zijn gaan wandelen, hebben thee gedronken en gebabbeld. Maar de sombere ondertoon kreeg ik niet weggewerkt. Gedachten maalden.
Ik voelde me verantwoordelijk voor dingen die niet vlotjes lopen. Ik voelde me machteloos. En bovenal was ik overdonderd door de plotse ommekeer in mijn gemoed. Nu in de negatieve zin, waar hij onlangs nog een opwaartse beweging had gemaakt na een heel intense huilbui.

Vanochtend ben ik met dezelfde zus en haar mama op stap geweest. Heb haar raad ingewonnen over een aantal dingen. Ze heeft ook iets persoonlijk verteld waar zij het moeilijk mee had.
Ik was overigens al een beetje meer in aangename modus dan gisteren. Na de verkwikkende douche waar ik mezelf toe verplicht had.

De zon schijnt nu voluit op mij en mijn laptop.
Ik hang er mijn verbeelding aan en concludeer dat het goed is dit te schrijven.

Daarstraks heb ik een heel ander schrijven gemaakt. Ik heb het ook ingesproken en op soundcloud geplaatst, her en der met bevende stem. Maar ik plaats het niet op mijn blog hier. Omdat het gemoed al niet meer strookt met dit moment.

Ik voel wel het verdriet zich opnieuw roeren, omwille van de lading die deze ommeslagen dragen.
Hoe kan ik vooruit kijken als mijn energie geen constante is?
Hoe mag ik mezelf bijschaven als over mijn gedrag enkel gesproken wordt als ik er niet bij ben?
Hoe kan ik vertrouwen houden wanneer ik niet meer in mezelf geloof?
Wie gelooft in mij als ik mezelf verlies?
Wie ziet mij graag als ik het niet kan?

Dit wordt een beetje een vreemd blogbericht.
We gooien het over een andere boeg.

Wie moet de rimpeling op het water zien die ik in mijn leven veroorzaak?
En moet het dan duidelijk zijn dat ik die rimpeling maakte?

Als het bootje maar veilig de oever bereikt.
Het water zacht de oever kust.
Het kind zijn speelsheid behoudt, het bootje opvist en vol vertrouwen zijn eigen koers vaart.

Misschien dat mijn gemoed dan rust.
Op de oever.
In het gras…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.