In-zicht

Photo by Aron Visuals on Unsplash

Omdat vandaag het morgen van gisteren is en ik mijn belofte wil houden, brei ik hier verder op mijn aanzet uit het blogbericht van gisteren.

Wat voorafging:
“Ik moest hierdoor denken aan de Engelse arts Sir Arthur Eddington, die op memorabele wijze uitlegde hoe het universum in elkaar steekt: ‘Iets onbekends doet dingen waar wij geen weet van hebben.’ Maar het mooiste komt nog: ik hoef het ook niet te weten.”

Hoe ging mijn onderbewuste hiermee aan de slag?
Die vraag zou ik kunnen beantwoorden met een fractaal van bovenstaande uitspraak: ‘Iets onbekends (mijn onderbewuste) doet dingen waar ik (maar wie is die ik?)  geen weet van heb.’

Ik denk dat ik vannacht gedroomd heb, maar aangezien ik niet de moeite heb genomen om die droom op te schrijven, is hij intussen verdwenen uit mijn bewustzijn. Misschien moet ik toch maar weer eens een schriftje en pen binnen handbereik leggen voor heldere nachtmomenten. (Of volle maandagen. Of halve zondagen.)

Wat ik wel opmerk door kersverse meditatieoefeningen te doen, is dat bij het opmerken van een ‘flirt’ en te onderzoeken welke essentie daaraan ten gronde ligt, er zich een wondere wereld openbaart. Van beelden, van bewegingen, van woorden en inzichten ook. Het zijn allerindividueelste manifestaties voor allerindividueelste ervaringen. Maar wonderwel kom ik via diverse wegen vaak dezelfde onthullingen tegen.

Klopt het dan dat ik ‘het’ ook niet hoef te weten, zoals Elizabeth Gilbert zich uitsprak?
Waarom doe ik die meditatieoefeningen dan?
Waarom lees ik boeken over quantum denken?

Wat ik vooral wil leren is mezelf en mijn bijhorende fenomenen begrijpen. Om daarna bewust wat wijzigingen aan te brengen in mezelf of de context en na te gaan welk effect dat heeft. Ik ben ook iemand die veel liever van veel dingen een beetje weet dan één ding tot op het bot uitpluist. Voor dat laatste ben ik te ongeduldig. Het moet vooruit gaan. Grote lijnen, af en toe een detail, maar niet alles tot in het detail. Misschien grote lijnen en een detail om te oordelen of de metafoor van de fractalen toepasbaar is.

Linken leggen tussen op het eerste zicht zeer uiteenlopende domeinen. Dat doe ik ook graag.
Omdat het afgescheiden zijn slechts een beperkende illusie uit de ‘Consensus Realiteit‘ is.

De Kunsten begeven zich op het non-consensusterrein.
Waarom ben ik gedichten beginnen schrijven toen ik houvast zocht op het moment dat ik besloot niet langer bij mijn vorige psychiater in behandeling te gaan?
Ja, ik stel me die vraag.
Ik had helemaal niks met poëzie. Pas later ben ik me daarin gaan interesseren. Nu heb ik zowaar kunstboeken in mijn boekenkast en luister ik het vaakst naar Klara Continuo.

Ik vind het verrijkend om ook die ‘uitingen’ te gaan analyseren bij het in kaart brengen van mijn herstel.
Hoe ben ik geëvolueerd?
Wat heeft me geholpen?
Wanneer laat ik een bepaalde houvast los?

Ik weet nu al wat ik bij mijn volgende consultatie bij mijn psychiater ga vertellen. Omdat ik één en ander bij elkaar heb gesprokkeld omdat iemand me vroeg een getuigenis te brengen over hoe verbeelding me heeft geholpen bij mijn herstel.
En de afgelopen twee weken waren misschien hels om te doorleven, zo met gebrek aan energie en met een heel laag zelfbeeld en sombere wolken rondom mijn hoofd. Maar ik voel de progressie die ook die twee weken teweeg hebben gebracht.

Consensustijd deed dingen met me waar ik geen grip op had.
Non-consensustijd heeft me creatief aan de slag gehouden en inzichten bijgebracht.

Wanneer was het ook alweer, dat ik de inspiratie niet opmerkte?
Neen, ik hoef niet te weten wat de toekomst me brengt.
Ik maak wel Tijd, met keuzes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.