Broeden en breien

Photo by Kevin Jarrett on Unsplash

Af en toe vraag ik me af hoe het komt dat ik nog amper gedichten schrijf.
Jaren aan een stuk waren het vooral poëtische schrijfsels die ik publiek maakte.
Waar en hoe is dat gekeerd?

Vandaag heb ik even het één en ander geforceerd.
Ik heb een tijdschrift opgediept dat ik recentelijk kreeg. Ik ben het relaas beginnen lezen van een man en een vrouw bij wie de relatie in het slop zit omdat er een derde in het spel opdaagde.
De commentaar van de relatietherapeute heb ik overgeslagen.
Bij het lezen heb ik de woorden onderlijnd die met me flirtten.
Vervolgens heb ik die onderstreepte woorden kriskras in een schrift geschreven en ben gevoelsmatig woorden met elkaar beginnen verbinden.

Er ontstonden al snel korte poëtische flarden in mijn hoofd. Die heb ik aan elkaar gebreid en vervolgens in één geheel gegoten.
Schrift gesloten.
Hoofdstukje gelezen in mijn tweede boek van Arnold Mindell.
Schrift weer opengeslagen, gedicht bijgewerkt.
En beide laatste stappen een aantal keer herhaald tot het resultaat hieronder.

Geen echte hoogvlieger, maar hij verraste me wel.
De laatste twee korte regels vind ik iets hebben.

Gulzig
de kraag van sussen schuimt zichzelf
buiten de hals van draaglijk
in vluchten voor het lege hart
omdat de muur zo davert

kijk hem in de ogen
tot je schuim haar oorzaak vindt
ik noem het angst
bekijk het zelf
begrijp het straks

of sober

Hierin schuilt dus nog amper iets van de oorspronkelijke tekst.

Tja, een stukje inspiratie uitbroeden…hoe gaat dat ook…
Elizabeth Gilbert heeft er mooi over geschreven in haar boek ‘Big Magic. De kunst van creatief leven.
Dat boek wil ik best nog eens ter hand nemen.
Weet je wat, ik open het dadelijk en schrijf hier gewoon een regel neer waar ik dan morgen op verder brei. Dan geef ik de regel meteen aan de nacht en kan mijn onderbewustzijn er alvast mee aan de slag.

Boek ter hand. En … openklappen maar.

Op pagina 76 lees ik:
Ik moest hierdoor denken aan de Engelse arts Sir Arthur Eddington, die op memorabele wijze uitlegde hoe het universum in elkaar steekt: ‘Iets onbekends doet dingen waar wij geen weet van hebben.’ Maar het mooiste komt nog: ik hoef het ook niet te weten.

Mmmh. Dat belooft voor morgen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.