Gewaarzijn

Photo by Art by Lønfeldt on Unsplash

Dan zijn er van die tijdloze momenten.
Net nadat je enkele meditatieoefeningen gedaan hebt en je hele wezen nog gewaarzijn ademt.

Dan kijk ik naar de boom in mijn tuin, zie de takken langzaam bewegen in de wind. En vraag ik me af of dove mensen zich wel eens afvragen of die beweging geluid maakt. Of blinde mensen de zon kunnen horen schijnen. Net zoals in mijn verhaal van een tijd geleden, over de blinde kabouters die konden verstaan wat de zon te vertellen had.

Er zijn nog zintuigen.
Wat ik altijd een bevreemdende ervaring heb gevonden is toen ik op een avond waar ik behoorlijk hyper rondliep, een pizza volgens eigen recept klaarmaakte. Het was alsof de stukjes groenten uit mijn handen vielen en wij samen wisten wanneer genoeg genoeg was. Ik herinner me nog dat mijn jongste die avond aan tafel zei ‘ik weet niet wat jij met mijn mama gedaan hebt, maar dit is de lekkerste pizza die ik ooit gegeten heb.’

Wij westerlingen bekijken onszelf vaak als afgescheiden van andere wezens en dingen. Niet iedereen op deze aardkloot denkt zo. Je kan immers bij wijze van spreken in dialoog gaan met natuurelementen, met groenten, met pruttelende stoofpotjes zelfs en ‘voelen’ wat het gerecht nodig heeft.
Niet dat ik het kan, maar ik zou het wel graag leren. Je kan ook bedenken dat de spullen of mensen die je aandacht trekken, met je ‘flirten’ in de woorden van Arnold Mindell, dat doen omdat ze je iets te vertellen hebben over jezelf.
Waarom grijp je bij het opstaan naar je mobiele telefoon in plaats van eerst een blik te werpen op de persoon die naast je ligt?
Als er al iemand naast je ligt natuurlijk. Het hoeft geen mens te zijn. Ik begreep dat er mensen zijn die hun huisdier bij zich in bed nemen. Of knuffels. Of boeken.

Ik wil maar zeggen…af en toe eens vanuit een nieuwsgierige blik kijken naar de dingen die je als vanzelfsprekend beschouwt. Het kan verhelderend werken. En als je durft, de vraag aan dat ding stellen: ‘waarom flirt je met mij?’ En dan ontvankelijk en oordeelloos afwachten of er zich een antwoord aandient.

Of je afvragen welk verhaal er achter de spullen schuilt die je in je bezit hebt. Als je ze zelf hebt gemaakt ken je een belangrijk deel van dat verhaal. Maar de spullen die je koopt. Wat is hun verleden, hun ontstaansgeschiedenis? Wie was erbij betrokken? Wat zal hun toekomst zijn?
Zal je die mobiele telefoon, die nu elke ochtend met je flirt, in de nabije toekomst nog in een andere gedaante zien verschijnen? Of verdwijnt zijn of haar energie uit je systeem van zodra een nieuw en fris exemplaar je nachtkastje bewaakt en op tijdloze momenten je aandacht in flirt?

Waarom schrijf ik dit?

Ik ben me meer en meer bewust van de begrippen tijdloosheid en fluïditeit.
De gewaarwordingen bij meditatieoefeningen, het ‘flirten’ van objecten of fenomenen die mijn aandacht zoeken. De beelden die zich aan me openbaren. De betekenis die erachter schuilt en me ook via andere wegen vaak hetzelfde duidelijk maakt.

Inzichten.

Dat heb ik trouwens altijd een mooi woord gevonden.
Inzicht. In zicht. En dan is het er ineens in al haar openbaarheid. In zich. Helemaal geïncorporeerd.

Zo is er een inzicht dat mijn leven wellicht niet het makkelijkst te doorleven leven is dat hier op aarde rondloopt. Maar dat het mij maakt tot wie ik word. Om even te springen over wie ik ben. Al laat gangbaar tijdsbesef dergelijke sprongen misschien niet toe.
Maar aangezien ik tijdloosheid en fluïditeit in mijn hart draag, trek ik me daar verder weinig van aan.

Ik word hier stil van. Zot hé?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.