Pengestreken exploratie

Photo by Anton Darius | @theSollers on Unsplash

En ineens heeft dat witte scherm waar ik deze eerste aanhef op tokkel iets bevreemdends.
Alsof het niet meer bij me past nu ik dezer dagen zo diep in andermans woorden rondzwerf. Nieuwsgierig. Gulzig zelfs.

Herinner ik me plots dat de afgelopen dagen ook een aantal keer de bedenking in me opkwam “is het mischien tijd voor iets anders dan dit blog?”

In een oefening die ik tegenkwam in één van de boeken die ik lees (ik lees zelden één boek tegelijk) moest ik mezelf een naam geven. Het was een andere naam dan Fiducia. Wat me niet hoeft te verbazen. Een flinke dosis fluïditeit komt bij tijd en wijlen goed van pas.
Het woord dat in me opkwam symboliseerde ‘luisteren’.

Misschien is luisteren inderdaad een grotere troef van me dan schrijven…Mijn luistervangst voedt alleszins mijn schrijven.

Ik liet het woord ‘vertrouwen’ (Fiducia in het Italiaans) mijn gids zijn bij het schrijven. En dat woord laat ik zeker niet los nu, maar misschien is er inmiddels genoeg vertrouwen om een andere stap te zetten. Eentje waar mijn “luistervermogen” zelf op de voorgrond treedt.
Het subtiele luisteren op zich, waarbij ik signalen vang die niet noodzakelijk benoemd of getoond worden. Eventueel aangevuld met een soort aanwezig zijn waarin de ander zich gehoord en gezien weet. Zoiets. Behoorlijk fluïde nog…

Ving ik de afgelopen maanden ook niet allerlei signalen op waarbij ik me afvroeg wat ik ermee aan moest?
Een beetje ‘getrek’ in de richting van waar mijn – hoe las ik het ook weer – mijn ‘calling’ ligt.
De mogelijke vertalingen van dat woord spreken alleszins tot de verbeelding. Een Wonderland-gewijze diversiteit aan mogelijke invullingen. En die beschrijving op zich geeft me ook weer verbinding met feedback die twee dames me een tijd geleden gaven…

Stop met dat hier te exploreren Fiducia, werk dat eerst in stilte uit. Signaalloos. Wie weet wie er mee luistert.

Al verschijnen er toch ook weer behoorlijk wat woorden op dit scherm, zelfs onder deze bevreemdende condities. Misschien kan ik eens trachten de contouren in te kleuren. Of letter per letter een andere kleur. Of een vleugje Geronimo Stilton schrijfgenot invoegen. Kortom, een beetje extra creativiteit in deze omgeving aan de dag leggen.

Ach neen, dat is niet mijn doel. Ik verander ook de verwonderfoto op de hoofdpagina niet omdat het dan niet meer klopt voor mij. Misschien komt dat omdat ik niet schrijf voor lezers. Ik schrijf voor mezelf.
Om wat meer vertrouwen in mezelf te vinden. Houvast.
Is het niet, Fiducia?

En, werkt het?

Het zal wel heel gek klinken, maar af en toe lees ik mijn eigen teksten terug en doen ze me deugd. Geven ze me troost. Hervind ik plezier in mijn taalspielerei.
Dat is toch een hoogtepunt van genot, iets creëren waar je later nog iets aan hebt.
Dat anderen er ook iets aan kunnen hebben is een aardig neveneffect.

Zouden er ook nichteneffecten bestaan?
Lichteffecten wel.

Waar zal ik mijn licht eens op laten schijnen? En welke titel ga ik dit blogbericht geven?
Zou ik trouwens niet beter eerst een titel kiezen vooraleer ik begin te typen? Of tenminste toch een onderwerp zodat ik focus houd en later eventueel de titel nog bijstel?

Zou het op dit punt dan ook niet beter zijn dat ik alles eens nalees en vervolgens beslis wat ik overhoud?
Waarom ook zoveel vragen?
Of is dat een truuk om te kunnen luisteren naar de stilzwijgende antwoorden…

Deugniet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.