Disconnect from desire

Photo by Silvestri Matteo on Unsplash

‘Disconnect from desire’, stond op het kaartje.

Oh, hoe mooi is dat, blijkt volgens dikke van Dale dat de uitspraak ‘het liedje van verlangen zingen‘ wordt gebruikt wanneer kinderen nog niet naar bed willen. Ik dacht dat dat gewoon ‘verhaaltjestijdzeurlengen’ heette…
Nu nog mijn oog serendipitygewijs over de bladzijden van mijn dikke van Dale laten struinen en er ‘verleppen’ uitpikken: ‘zijn frisse schoonheid verliezen.’

Al je dus het verlangen vasthoudt, kan het zijn dat je voorwerp van verlangen ‘verlept‘ is tegen de tijd dat je het weer onder ogen krijgt.
Dat vooruitzicht maakt het wat makkelijker om het verlangen los te laten natuurlijk.
Even naar de photoshop, veroudermasker op je object loslaten en hupsakee, een verlepte versie die de goesting meteen wat dempt.
Loshaken maar.

Maar verlangen hoeft niet over mensen te gaan. Waar zit je ook alweer met je focus, Fiducia…

Verlangen naar inzicht. Daar heb ik wel last van. Want al wat naar boeken neigt waar meer te vinden is over onderwerpen waar ik een flinter van onder ogen krijg en nog onvoldoende van meen te snappen, komt hupsakee op een verlanglijst te staan als kandidaat om ‘aan te kopen’.
Dan raadpleeg ik meestal niet eerst de lokale of provinciale bibliotheekcatalogus. Omdat ik uit ervaring weet dat ik de boeken waar ik mijn oog op laat vallen meestal niet vind in de bibliotheek. Een enkele keer suggereer ik de lokale bibliotheek om één van mijn voorkeuren aan te kopen. Maar meestal ga ik voor de kortste en snelste hap-slik-heb-weg.
Verlanglijstje dus.

En dat gebeurt ook omgekeerd. Dat ik een boekhandel binnenstap en met een aantal boeken weer huiswaarts keer zonder vooraf zelfs maar een vraagstuk van gebrek aan kennis te hebben gespot. Zoals … was het gisteren? Die tijd, die vliegt ook zo…
Maar wat wou ik zeggen…Hap ik een boekje met de titel ‘Als ik een boek was’ en lees ik op de allerlaatste bladzijde ‘Als ik een boek was, zou ik iemand willen horen zeggen: ‘dit boek heeft mijn leven veranderd’.’
Zo schoon.
José Jorge Letria en André Letria hebben het bij elkaar geletriageerd.
Letterlijk en figuurlijk, want er stonden tekeningen bij. Wat schrijft ze nu weer?!

Dat kunnen we bij uitbreiding nog verder exploreren…
Wat als ik een verlangen was, zou ik dan losgelaten willen worden? Zoja, onder welke voorwaarden?
En wat als ik een intentie was, hoe kan ik dan groeien tot een realiteit?
Wat als ik de zomer was. Hoe kan ik dan ooit mijn winter tegenkomen?

Dat het allemaal niet zo simpel is. Zeg dat Fiducia het gezegd heeft. Dan gaat mijn naam ook nog eens over de lippen.
Niet dat dat een verlangen is hoor. Liever tussen ons gezegd en gezwegen dan rondgebazuind.

In mijn boekje ‘The daily Stoic’ van Ryan Holiday en Stephen Hanselman lees ik nog: “Seneca tells us that we should each have our own Cato (the Younger, a Roman politician) – a great and noble person we can allow into our minds and use to guide our actions, even when they´re not physically present. Someone who can stand witness to our behavior. Someone who can quietly admonish us if we are considering doing something lazy, dishonest or selfish. And if we do it right, and live our lives in such a way, perhaps we can serve as someone else´s Cato or indifferent spectator when they need it.”

En dan zorgen dat die Cato niet verlept. Ah ja!
Zodat die immer alert en fris kan observeren en zonodig ‘tss tss tss‘ aanheffen, boven onze tinnitus uit, als we weer eens een verlangen willen binnenhalen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.