Confirmation bias

Photo by JOSHUA COLEMAN on Unsplash

Wat ik precies zal vertellen weet ik nog niet.
Maar dát ik binnenkort ga vertellen hoe verbeelding me hielp door de moeilijkste periodes in mijn leven te navigeren, dat heb ik alvast toegezegd. Hoewel net die verbeelding ook een valkuil is. Omdat ze mijn waarnemingen kan meetronen in fictieve realiteit als ik teveel verbindingen leg. Getriggerd door emotie bijvoorbeeld.
Nog even chaos dus, in deze voorbereidende fase. Al ben ik al één en ander materiaal aan het opfrissen om kapstokken te vinden.

De herinnering aan een Engelse term die ik onlangs opviste komt aankloppen: ‘Confirmation bias’. Of het zoeken naar argumenten die je mening bevestigen. Dat is hoe de term werd verklaard, hoe ik hem opschreef.
Ik kende die term niet. En het lijkt hier ook niet helemaal relevant te verschijnen in de aanhef van dit exploratief blogbericht. Maar ik laat het toch staan. Ik kies het zelfs als titel.
Het zou niet de eerste keer zijn dat ik een verhaal construeer met als kapstok een titel die op het eerste zicht nergens op slaat.
‘De kikkersprong’ nog an toe!

Wat nu? Dat ik op dit eigenste moment op mijn koertje zit te tokkelen, geheel gehuld in een lekker cosy deken. Dat is realiteit.
Dat ik, als ik mijn klinkers weglaat, de vogels ertoe aanzet luider te tjilpen…dat zal dan weer een beetje ‘verbeelding in actie’ zijn.
Hoewel er constructies mogelijk zijn waar deze hypothese wel degelijk kan werken. Het is al eerder bewezen dat de overgang tussen nullen en eentjes voor muziek kan zorgen. Zelfs betere kwaliteit van muziek dan toen Ana nog aan elkaar Loog.
Wie zegt trouwens dat vogeltjes geen klaviers verstaan?

Ik wijk af.
Neen, ik ga hier niet exploreren hoe ik mijn verhaal ga vormgeven.
Het zal zichzelf wel uitwijzen.
Beetje in materie duiken. Loslaten. Even op mediteren. Eens goed slapen. Herbeginnen.
En daar staat het dan: een verhaal. Zonder tastbare houvast bij het vertellen…dat is waar ik voor wil gaan.
Groeien in zelfvertrouwen, jiehaa!

Heb overigens vandaag nog een beetje verder gelezen in mijn boekje over Luisteren.
‘Just pretend that your life depends on the next sound you hear.’
Hier gaat dat alvast niet ‘Komen eten!’ zijn vanuit mijn keuken. Tenzij ik dat straks tegen mezelf roep.
Al viel er net wel een soortement half nootje voor mijn neus op tafel.
Speelvogelig nootjeswerpen wellicht…

Verbeelding. Houvast. Verhaal. Veerkracht.
Misschien moet ik daarmee beginnen: Wat is de definitie van verbeelding?
Ik kies: ‘het vermogen zich willekeurige zaken en toestanden in de geest als reëel voor te stellen.’
Met ‘reëel’ = ‘inderdaad bestaande, werkelijk, onafhankelijk van de zintuigen aantoonbaar.’
Ik durf nu al te voorspellen dat er een hiaat zit in die definitie…maar ik laat even mijn intuïtie los.

Veerkracht = ‘herstellingsvermogen van iemands gestel of gemoed.’

Hoe draagt de verbeelding bij aan het herstellingsvermogen van iemands gestel of gemoed?
Gemoed in dit geval.
Of bij wijze van voorbeeld: hoe kan je in verschillende universums vertoeven en alsnog een helder gesprek voeren met een psychiater?
Mmmh…dat is wellicht een andere vraag.

Mijn neus ruikt eten. Al is het wellicht een samenwerking tussen mijn neus en mijn brein die me dit doet typen.
‘En wij dan?’ roepen mijn handen uit evenwicht…

Seffens volgt de oproep om aan te schuiven…
Of het stilzwijgende dekken van de tafel.
Tafeltje dek je. Ezeltje strek je.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.