Naargelang het referentiekader

Photo by Wade Lambert on Unsplash

‘Hoe gaat het met je?’
Ik hoorde mezelf spontaan ‘ça va’ zeggen en voelde die woorden vergezeld door een glimlach.

Meteen daarna vroeg ik me af of dat een oprecht en eerlijk antwoord was geweest. Of dat het in plaats daarvan een antwoord was om het me er gemakkelijk van af te maken.
Intussen ben ik erachter dat het een eerlijk en oprecht antwoord was, op die plaats en op dat moment. Omdat ik met meer dan twintig personen in een vorming zat die me erg beviel. Zowel op grond van inhoud als van deelnemers en opzet.
Ik per uitzondering eens had besloten niet te noteren maar te bekijken wat bleef ‘hangen’. En de rust ondervond, die deze keuze me gaf.

Ik was dus inderdaad de pauze ingegaan met een groot ‘ça va’-gevoel. Had wel een aantal keer serieus gegeeuwd in het vormingslokaal. Maar dat lag eerder bij de slapeloze en akelige nacht voordien dan aan de vorming. Wellicht hadden een aantal mensen mijn geeuwpartijen aanschouwd, er zich gedachten of een heel verhaal over gevormd. Maar ik ging het vanwege energiehuishouding, behalve achter mijn hand, niet verder onderdrukken.

Een slapeloze nacht dus. Waarna ik de directeur van mijn vrijwiligerswerk had laten weten dat ik niet zou aansluiten bij de vorming die in ons beider agenda stond. Om me enige tijd later te bedenken dat het misschien net goed zou zijn mijn zinnen te verzetten. Hij reageerde meteen positief op die laatste boodschap. We zouden samen rijden, mijn andere collega sloot niet aan.

Dus schreef ik even later in het verslagje aan mijn psychiater en mijn huisarts dat mijn belevingen die nacht me toch ietwat verontrust hadden, al schreef ik er ook bij dat ik niet wist of ik dit soort dingen moest melden. Een verslagje dus over de slapeloosheid en ‘akelige belevingen’ aangevuld met de annulatie van de vorming gevolgd door mijn herziening van deze beslissing. Mijn plannen  voor die dag dus.

Zij reageerden zeer snel allebei. Mijn psychiater ietwat verontrust omdat ik ‘toch nog in een herstelfase zit’ en de huisarts ietwat gerust(stellend)er. Dat ik moest voelen of ik overdag onrustig was en afwachten of er nog slapeloze nachten volgden. Dat ik haar in dat geval mocht bellen ´s anderendaags, om af te stemmen hoe we dat zouden aanpakken.
Dat waren de woorden van de huisarts.

‘Hoe gaat het met je?’, nu even geplaatst in dit referentiekader.
Nog in herstelfase dus. Welja, dat bleek denk ik al uit mijn vorige blogberichten. Omdat ik een kleine drie weken opname in een psychiatrisch ziekenhuis achter de rug heb omdat mijn lichaam met me op de loop ging. Mijn hoofd deed dat al eerder, dat ben ik intussen gewend, mijn lichaam is daarbij dus aangesloten en de twee amuseren zich om mijn houvast zoek te leggen. Zo nu en dan. Medicatie moet afgestemd, beide heren concurreren met elkaar.

Ik heb al tegen een aantal mij dierbare mensen verteld dat de ongetelde dagen rond de opnamedag de meest akelige waren van mijn bewuste leven. En ik heb ooit eerder het weer geregeld in de tuin en de big bang opgevangen. Kan je nagaan.

Inhoudelijk ga ik er niet dieper op in. Daar word noch ikzelf noch de lezer wijzer of hoopvoller van.

Misschien moeten we maar eens wat bewuster omgaan ook met reflecteren over wat uitspraken met ons doen.
Zoals Michael Van Peel het zo mooi weet te zeggen: verspreiden we hoop of angst?

Daarom ga ik de man die me in de pauze van de vorming vroeg ‘Hoe gaat het met je?’, dit blogbericht doorsturen. Omdat zijn vraag me heeft doen nadenken.  Zodat hij straks weet dat ik het me er niet gemakkelijk wou van afmaken met mijn ‘ça va’. Maar dat hij ook beseft dat ik het fijn vindt dat hij me hierover heeft laten nadenken en dat er ook een ander referentiekader is dan dat van voorgenoemd pauze-moment. Om te benadrukken ook dat ik, zelfs in moeilijke omstandigheden, innige geluksmomenten kan ervaren.

Omdat mijn ‘goed voelen’ in kleine dingen zit, misschien.
Zoals eens goed geeuwen in een cursus en er niet op aangesproken worden 😉

LevensKunst.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.