Loyaliteitsvraagstuk

Photo by Rebecca Aldama on Unsplash

Nadat ik het woord had gebruikt, heb ik het opgezocht: loyaliteit.

Vreemde volgorde van handelen, ik geef het toe.
Niet dat ik niet aanvoel wat het betekent, maar soms vertrek ik liefst van de definitie alvorens me uit te spreken over hoe ik me er tegenover verhoud. En dat ik het woord gebruik alvorens ten volle de betekenis te kunnen verwoorden, is … mijn muze die zich uitspreekt 🙂

Als eerste betekenis van het woord loyaliteit (of loyauteit) vind ik in mijn dikke van Dale: getrouwheid aan een verplichting of een verbintenis.
Als tweede betekenis: oprechtheid, eerlijkheid.

En ik vind dat best ietwat tegenstrijdige betekenissen. Want stel dat het bijvoorbeeld over loyauteit i.k.v. een engagement voor een organisatie gaat. Dan kan je loyaal zijn door te doen wat je samen hebt afgesproken. Je kan je inzet tonen, doen wat er van je verwacht wordt of zelfs meer dan dat. Een extraatje her en der waardoor je je ‘onderscheidt’ in getrouwheid en engagement.

Maar als je dat allemaal doet omdat je in ruil voor je inzet maandelijks geld ontvangt en je eigenlijk in alle eerlijkheid aan jezelf moet toegeven dat je dat werk helemaal niet leuk vindt. Is je inzet dan echt loyaal? Je doet dan immers niet met hart en ziel wat je afsprak te doen. Of moet dat niet? Of is er misschien ergens een grijze zone waar het allemaal nog draaglijk is omdat er nog zoveel andere terreinen zijn waar je eerlijk en oprecht je passie in kwijt kan. Loyaal in kan zijn naar jezelf en de organisatie toe dus?

Valt loyauteit in een werkcontext pas echt te meten als je er geen vergoeding voor krijgt?
Zijn alle vrijwilligers in se loyaal? In elke context?
Of is loyauteit in bovenstaande eerste betekenis slechts te ‘meten’ in functie van één context? En wordt het pas interessant als je de tweede betekenis als standaard gebruikt. Omdat oprechtheid en eerlijkheid contextonafhankelijk zijn?
Of klopt dat niet?

Ok, waar is mijn camera?
Ben ikzelf overal en tegen iedereen op elk moment oprecht en eerlijk?
En als dat zo is, is dat dan een goede zaak?

Ik kan er niet aan doen, maar het woordje ‘openheid’ dringt zich op.

Lang geleden overigens dat ik zo lang aarzelde met typen tussen mijn zinnen. Maja, als je als ondertitel voor je blog gebruikt ‘Over de Waarde van Woorden en het VerWoorden van Waarden’, moet je af en toe eens je best doen om zaken (eerlijk, oprecht en met passie 🙂 )uit te pluizen. Al was het maar om een vraagstuk waarmee je worstelt alvast wat vanuit diverse perspectieven te benaderen.

Kan je overigens in een partnerrelatie trouw zijn aan de verbintenis als je niet altijd oprecht en eerlijk bent?
´t Is te zien wat je omtrent die verbintenis met je partner afspreekt wellicht.
En is het in een partnerrelatie aan te raden altijd oprecht en eerlijk te zijn om goed zorg te dragen voor de verbintenis?
Mmmh, volgens mij niet. Als het gaat om de concrete vraag ‘is mijn gat niet te dik in deze rok?’ kan je naargelang de ‘kont-tekst’ (hihi – taalspielerei) maar beter niet te oprecht en eerlijk zijn. In naam van de liefde toch niet.

En ziedaar, mijn schrijven leidt me naar het boekje ‘Liefde – Een onmogelijk verlangen?’ van Dirk De Wachter…Op pagina 88 schrijft hij ‘Liefde toont zich bij momenten in zwijgen, niet-zeggen’.

Dat snap ik wel.
Misschien begrijp ik het begrip liefde nog het best. Ben ik loyaal naar het woord liefde, en naar onze verbintenis.
Hoewel hoewel…ik toch denk dat ik iets loyaler mag worden naar mijn eigenliefde.
Laat ik deze verbintenis maar eens eerlijk en oprecht aangaan.
En laat ik me dan binnenkort maar eens een nieuwe rok aanmeten 😉

Blij dat ik dit geschreven heb.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.