Stoïcisme

Photo by Nils Stahl on Unsplash

Epectitus zou het hebben aangeraden, om je in het leven te bewegen als was je op een feestmaal.

Als je iets aangeboden wordt, kan je ernaar uitreiken en iets nemen. Als het aanbod je passeert, houd het dan niet tegen. Is er nog geen aanbod, verlang er dan niet naar. Wacht tot het zich voor je presenteert. Neem die levenshouding aan ten aanzien van alles wat zich in je leven kan aandienen. Van voedsel tot spullen tot mensen.

Elke keer als er iets op je pad komt waar je naar verlangt, kan je deze metafoor in gedachten nemen.
Je kan bewust stilstaan bij wat je nu al hebt, via het dagelijks invullen van een dankbaarheidsschriftje bijvoorbeeld.
Je kan bewust genieten van wat zich in het hier en nu aan je presenteert. Door je bewustzijn te trainen bijvoorbeeld.
Je kan je dankbaarheid uiten aan diegenen die je iets bezorgen of bijbrengen. En je creativiteit daarin leggen.
Tenslotte kan je ook zelf iets aanbieden aan een ander. Met de nodige empathie, creativiteit en tijd levert je dat mooi ‘materiaal’ om je dankbaarheidsschriftje straks mee te vullen.

Het ontwaken vanochtend verliep moeizaam. Ik liet mijn collega op het vrijwilligerswerk per sms weten dat ik te uitgeput was om onze afspraak te laten doorgaan. Draaide me nog enkele keren om en piekerde verder.
Tot ik opstond, mezelf verplichtte om te schrijven…en herwonderd en wel wat kracht sprokkelde tussen de tranen.
Dat ik enkele uren later even telefonisch afgestemd heb met diezelfde collega over wat ik intussen ontdekt en gepland had in het dossier dat hij me  laatst bezorgde.
En halfenhalf een nieuwe afspraak maakte in de hoop dat de ochtenden  me tegen dan welgemutst zijn.

En toen ging ik aan de slag met mijn ‘Stoic journal’. Waar ik bovenstaande schuingedrukte wijsheden uit plukte.
Toen snuisterde ik wat in kookboeken op zoek naar enkele fijne recepten en maakte een winkellijstje.
Dit met de bedoeling om vandaag nog alle inkopen te doen. Maar dat was buiten mijn afspraak van vandaag gerekend.
We hebben dik vier uur samen doorgebracht en ik had de indruk dat mijn maatje er evenveel van genoot als ikzelf.
Hopelijk kunnen we het volgende week overdoen, met ons derde maatje erbij.

Het schept een band, samen in volle kwetsbaarheid je tijd door navigeren.

Verwacht niet en je wordt niet teleurgesteld. Dat is wat mijn vader me trachtte bij te brengen.
Sta open voor verwondering en je kan geraakt worden door eenvoud. Dat is wat ikzelf leerde. En dat sluit mooi aan bij de feestmaal-metafoor vind ik.

Zoals voor de eerste keer in je leven over straat lopen met een maatje dat je amper een paar weken kent en zijn naam horen roepen vanaf de overkant van de straat. Omdat zijn jeugdvriend net op dat eigenste moment had beslist dat hij de ramen aan de voorkant van zijn appartement zou poetsen. En door net dat ‘toeval’ samen beslissen de straat over te steken, via het zebrapad uiteraard,  en in hun nieuwe appartement twee fijne mensen treffen die een speciale betekenis hebben in het leven van hunzelfde maatje.

Dat soort sprokkels maakt van mij een blij mens.
Van hem ook, dat was duidelijk te merken.

Eenvoud.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.