Zorg dragen

Photo by Bonnie Kittle on Unsplash

Ik houd wel van kleine verrassingen.
Zonet ging ik naar de apotheek voor medicatie die ik al jaren neem. Bleek dat ze nu drie maal de prijs is die ik er in november van afgelopen jaar voor betaalde. De apotheker is zo vriendelijk het eens na te vragen en me telefonisch op de hoogte te houden. Ben ik dan de enige die dat opmerkt? De enige die dat medicijn neemt misschien?

De psychiater heb ik daarstraks ingelicht dat een ander medicament dat ik neem niet meer terugbetaald wordt voor de doos met 28 tabletten. De doos met 98 tabletten wordt nog wel terugbetaald. Daar was hij niet van op de hoogte. Dat zijn verrassingen exclusief voor trouwe patiënten, naar ik vermoed.
Het is me daarnet wel opgevallen dat dat ‘opgewaardeerde’ medicament nu, naast in het gebruikelijke plastiek potje, ook nog in een doosje zit. De apotheker moest erom lachen. ‘Ze zullen zeker karton over gehad hebben’. Exclusief karton dan wel, onderstel ik.

Ik snap het niet. Ik vind het ook niet echt grappig.

Net als de metaforen van de endocrinoloog, die verstond ik ook niet. En ik versta ze nog niet. Grappig vond ik ze ook niet, dat zou gescheeld hebben.
‘Het is net als blijven sleutelen aan een deur tot ze goed sluit en dan merken dat het huis weg is.’
Die metafoor gebruikte hij toen ik aangaf dat ik geen medicament wil nemen om de nevenwerkingen van een ander medicament weg te werken dat ik op zijn beurt neem om symptomen aan te pakken van een ziekte waarvan de oorzaak niet gekend is. Dat gaf ik als voorbeeld van hoe ik naar zorg kijk.

De andere metafoor die hij gebruikte was ‘het is net als met twee op een stoel gaan zitten, als de ene weg is, heeft de andere meer plaats.’ Deze metafoor gebruikte hij om aan te geven dat het nieuwe medicijn dat mijn hormoonhuishouding moet aanpakken, zal teweeg brengen dat er aan een ander medicijn, dat nu in een kartonnen doosje verpakt wordt en drie maal duurder werd, moet bijgestuurd worden.
En vice versa.

Moet hij dan niet als metafoor nemen dat als een twee dikke personen op dezelfde stoel willen plaatsnemen, er minstens één moet vermageren opdat de stoel het niet zou begeven?
Er kan ook gekozen worden voor een stevigere stoel. In een steviger huis ook. Een welgeplaatste deur mag blijven.
Bezoek bepaal je helemaal zelf.

Zo kom ik bij mijn plan zoals ik het nu zie.
Ik ga weer inzetten op beweging. Hoe moe en suf ik nu ook nog ben.
Zodat die radslag zonder handen er alsnog doorkomt vóór ik mijn schoenveters niet zelf meer kan knopen. Die gepimpte broek opnieuw beter past, op iets kortere termijn. En ik met een ferme heupbeweging en uitgestreken gezicht mensen van mijn stoel kan hupsen zodat ik meer ruimte krijg om van mijn huis, mijn bezoek en de opluisteringen te genieten.

Ruimte. Misschien moet dat de titel van dit blog worden. Als het geen andere wordt.

Mijn psychiater vroeg vandaag of ik hem nog vertrouw. En hoe ik wil begeleid worden door een psychiater. Misschien was de volgorde van zijn vragen anders.
Na mijn antwoorden repliceerde hij dat begeleidingswensen tussen patiënten erg kunnen verschillen.
Dat geloof ik wel. Merk ik ook aan mijn omgeving.

Zorg kan ook erg verschillen al naargelang wie ze draagt.

Ik heb mijn psychiater overigens gerustgesteld. En ik meende wat ik zei.
Wanneer ik iets zeg dat ik niet meen volgt er snel of wat later overigens meestal een gezamenlijk lachsalvo.

Mensen zijn te waardevol om ermee te sollen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.