Fiduciaanse beweging

Photo by J W on Unsplash

Wat zal ik vanavond nog eens doen? Ik twijfel tussen het aanpassen van de lichtsnelheid en een beetje rusten in de zetel.
Maar eerst maar de thee inschenken, de waterkoker is klaar met haar werk. Of het zal wel een hij zijn, hij die verhitting brengt aan frisdenkers.

Daar ben ik weer met diezelfde vraag van een tijdje geleden trouwens…de thee in een tas schenken is volgens mij ‘inschenken’.
Maar hoe noem je dat proces dan dat hieraan voorafgaat, het water bij het builtje gieten in de theekan?
Bestaat daar nu echt geen woord voor?

Het is toch allemaal niet simpel.
Zeker niet op een dag als vandaag. Want ja, de snelheid die er zit in dit systeem…u wil ze niet voelen. Ik wil zorg dragen voor mezelf, bracht wat uren door in bed vandaag maar niks hoor, een hoofd vol verhalen en een lichaam vol onrust. Binnen- en buitenpret wisselden elkaar af.
Het regende, mijn raam stond ver open.
Waarom schrijf ik dat nu? Zou dat een rol spelen in dit verhaal?
Ik weet het zelf nog niet. Laat me nu even.

Ja, dit had ik me voorgenomen.
Omdat het echt wel behoorlijk pittig is om mijn systeem hier onder controle te houden en ik bovendien mijn lichaamstherapeut nog nooit zo serieus heb gezien en nog nooit de boodschap zo stellig heb horen verkondigen dat ik rust moet houden. Om één en ander uit het helingsproces te laten integreren.
Luister goed (en ja, dat gaat ook als je leest): ik wil een afspraak maken. Met jullie. Levens, en aanverwanten…
Ok, daar komt het verdriet al even om de hoek gepiept. Omdat ik eens iets ga vragen, denk ik…

Voor de volgende twee maanden, met de periode te herevalueren alleen door mij, wil ik enkel dingen onder mijn sensoren (ogen, oren, huid, …) krijgen die heilzaam zijn voor mij.
Als je de intentie hebt om iets te komen vertellen, verkondigen, versturen, whatever met mij als bestemmeling… dan maak je de afweging: is dit iets dat ik kwijt wil of is dit iets dat ik aan Fiducia wil bezorgen?
Omdat ze het moeilijk heeft en ik denk dat dit ‘geschenk’ haar herstel zal ‘voeden’.
Het water staat inmiddels klaar om mijn wangen af te rollen.
Het heeft niet gekookt denk ik. Dit proces heet in dat geval ook niet opschenken.

Dus. Ja, ik ga morgen werken. Maar ik heb uw medewerking nodig, Levens en aanverwante potigen.

Ik maak overigens een uitzondering voor mijn kinderen. Omdat zij momenteel examens hebben en ik hun moeder ben. Maar dat is de enige uitzondering en daar heeft u zelfs uberhaupt geen zaken mee. Het zijn mijn regels, toch?!

Ik kan me voorstellen dat u hier of daar zal twijfelen of wat u wil doorsturen voedend mag binnenkomen in Fiducië.
Oefen dan even op iemand waarvan u weet dat die te vertrouwen is.
Een Fiducia-clown of zo 🙂
Overleg op zijn Fiduciaans!

Wel al serieus vertraagd, dat systeem van me.
Waarna zich volgende interne dialoog ontspon (= schuingedrukt = niet hardop uitgesproken)
‘Oh Fiducia, gij zijt een zotte mus.’
‘Hihi, merci.’
‘Mag ik nu…’
‘PEUT! ‘
‘Je hebt ‘ik’ genoemd en ‘mogen’ vlak ernaast, dus ik moet toestemming geven over iets dat jij wil. Zie je nu hoe het werkt?’

Oh, keiplezant, dit 🙂 (dacht ze toen, want schuingedrukt)

In zicht: Dergelijke afspraken in de praktijk brengen in communicatie en verbinding met de meest kwetsbaren der aarde, u zou nog eens kunnen schrikken van het potentieel dat zich dan aandient.
Met sprankels in de ogen en andere toeters en bellen erbovenop.

Oh neen, al die energie, waar moeten we daar mee naartoe?!

En tenslotte: voor zij die met mij communiceren op non-provinciaal vlak: dit geldt ook voor u!
Ik weet nog niet of ik zelf zal ingaan op uw uitnodiging. (Ben ik overigens een fee?)
Maar de kans dat ik kom zal vergroten naarmate de context de juiste vibe heeft.

Alvast bedankt voor uw en mijn aandacht de komende periode.
En aan elkaar. Al oefenend.
Ik begin het nu al gezellig te vinden.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.