Vlinder in het mijnenveld

Photo by Elijah O’Donnell on Unsplash

Op dit moment heb ik nood aan mijn eigen woorden. Die van Fiducia. In en aan zichzelf.

Omdat ik intussen de uitslag ken van het bloedonderzoek. Dat ik gisterenavond door mijn vader met de wagen tot bij de huisarts ben gereden (omdat ik te uitgeput was om de afstand nog zelf met de fiets af te leggen) om een voorschrift van hormoonpreparaat op te halen. En dan ook meteen in de apotheek de medicatie af te halen, om nog dezelfde avond, ver van het eten, het eerste pilletje in te nemen.

En neen, dat voelde helemaal niet goed. Want net nu ik bijna ben afgebouwd met een medicijn, moet ik halsoverkop een ander nemen.
Maar ik ben sms-gewijs te rade gegaan bij mijn lichaamstherapeut en hij raadde me ten stelligste aan dit medicijn te nemen.
Hij benadrukte dat het belangrijk was.
Maar hij bevestigde me ook dat hij me inderdaad kan helpen en morgennamiddag kan ik bij hem terecht.
Voor de start in het exploreren van dit helingstraject met nieuwe focus.

Diagnose: ziekte van Hashimoto.
Hoe dat voelt? Daar wil ik op dit moment niet meer op zeggen dan dat ik die schildklier heel erg voel drukken in mijn hals soms met braakneigingen tot gevolg, dat ik wederom niet geslapen heb, dat ik erg emotioneel was op het werk, deze halve dag. En dat het moeilijk is hoop te houden. Zeker als er reacties komen van mensen die met de beste bedoelingen schrijven hoe mijn diagnose hen helemaal overhoop haalt.

En ik weet dat ze dit lezen.
Maar ik kan enkel hoop houden als ik blijf geloven in de kansen die ook deze ziekte me biedt.
Ik kan enkel hoop houden als ik me durf afvragen wat deze ziekte me te leren heeft.
Ik kan enkel leren uit mijn relatie met Hashimoto als ik ermee in dialoog ga, zonder ‘hem’ de macht te geven me helemaal te overspoelen.
En ik kan enkel in mijn kracht gaan staan zonder woorden die me duidelijk maken hoe erg mijn situatie is, hoe empathisch en goedbedoeld die woorden ook gedeeld worden.

Als ik bij de omschrijving van deze ziekte lees dat je er psychische problemen van kan krijgen, dat het ongeneeslijk is, dat de oorzaken nog niet gekend zijn. Als ik daarnaast stel dat ik een tiental jaren geleden met analoge klachten, zij het minder ernstig, met de woorden van de huisarts van toen ook aan de slag ging op google en exact deze ziekte vond, maar niemand het me bevestigde.

Als ik me daarbij herinner dat ik meerdere malen aan mijn psychiater(s) heb gevraagd of mijn psychische problemen geen hormonale oorzaak kennen, omdat één en ander toch begonnen is na de geboorte van mijn oudste dochter…en er nu dit hormonale vraagstuk op mijn bordje ligt.

Dan denk ik: misschien ben ik inderdaad succesvol door de eerste laag geworsteld en is het nu tijd om de tweede laag aan te pakken.

En dan wil ik echt niet wijsneuzerig doen. Dan wil ik gewoon mee op zoek gaan naar de juiste behandeling.
Geen pilletje om de nevenwerkingen van een ander pilletje op te vangen dat op zich de symptomen wegneemt van iets waar de oorzaak niet van bekend is. Of zo. Bij wijze van spreken.

Was het een voorgevoel, dat ik net dit weekend het boek ‘The quantum doctor’ van Amit Goswami uit de kast nam en me afvroeg hoe dat dan in zijn werk gaat, om de intentie van zelfheling te formuleren en ermee aan de slag te gaan onder begeleiding.

Ik ga voor Wholeness.

En, om even absurd af te sluiten, ik maakte me vandaag de bedenking:
Nu heb ik de ziekte van Hashimoto en ik heb niet eens seks met hem gehad.
De ziekte van Cobain heb ik ook en op zijn ‘Smells like teen spirit’ ben ik alleen stevig uit de bol gegaan.

Wat hangt er toch allemaal in de lucht?

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.