Verhelderen

Photo by Melinda Gimpel on Unsplash

Ik wilde hem voorbijsteken maar het lukte niet.
Hij stapte even snel als ik en mijn pas versnellen wou ik niet. Dus liep ik een paar meter met hem op en sprak hem toen toe: ‘ik wilde je voorbijsteken maar het lukt me niet’.
‘Neen’, repliceerde hij zonder op te kijken.
‘Dus loop ik maar verder naast je in de hoop dat je dat niet erg vindt’.
‘Neen’, antwoordde hij ook hier op dezelfde manier.

Ook de rest van ons gezamenlijke traject zou hij kort van stof zijn, maar hij reageerde wel op elke vraag die ik hem stelde. En spiegelde ze dan om mijn antwoorden op dezelfde vragen te kennen. Zo onthulde hij me zijn naam en voornaam, de straat waar hij woont, waarom hij vaak aan het lopen is ´s ochtends. In tegenstelling tot wat ik dacht (om zijn trein te halen) loopt hij gewoon graag, vertrouwde hij me toe. Zelfs al zie ik hem steeds in geklede broek, meestal met jas en met een tas in de hand rennen. Hij loopt dus graag, waarom ook niet.

We kwamen door mijn voorzet ook uit bij een gemeenschappelijke kennis waarvan we beiden weten in welke straat hij woont. En hij vroeg zich af hoe oud hij nu zou zijn en hoe het met hem gaat. Dat antwoord moest ik hem schuldig blijven, ik ken de laatste details niet maar het laatste dat ik er enkele maanden geleden van hoorde is dat het helemaal niet goed met hem ging. Dat hij heel somber was en niet meer at.
Mijn wandelcompagnon van het moment had hem wel een goede leraar gevonden, vroeger. Grappig ook.

Ter hoogte van de bakker hebben we afscheid genomen.
Omdat ik halsoverkop besliste dat als er nog een shoeke zou liggen, ik het mezelf zou gunnen.

Er stond een man aan de toog in de bakker (dat klinkt zo vreemd voor een bakker), balie (neen, dat is ook niet het juiste woord)…iemand?!
Er stond dus een man die net zijn aankoop dicteerde.
Dus tikte ik hem even op de arm, wees naar het laatste shoeke in de etalage (heet dat zo?), vitrine (neen, ik denk het niet)…toog?!
Enfin, ik wees naar het laatste shoeke en zei hem parmantig, met mijn meest brutale glimlach: ‘ik zou het appreciëren als je dat shoeke aan mij overliet.’
Hij keek me aan en lachte. ‘Ik gun het u’, zei hij toen.
‘Dankuwel’, sprak ik, ‘ik zou het ook hebben aanvaard als je het toch genomen had, maar ik kan alleen aangeven wat mijn wens is en nu je het me gunt ben ik u heel dankbaar.

Hij rekende af en verliet lachend de winkel.

‘Ken jij die man?’ vroeg de bakkerin.
‘Neen’, zei ik, ‘maar dat neemt toch niet weg dat ik mijn wensen mag kenbaar maken? Hij kon er toch mee lachen?’
‘Ja, dat wel’, lachte ze toen.

‘Voor mij een brood dan’, grapte ik. Ze keek me wat verward aan. Dus zette ik het meteen lachend recht.
‘Neen, voor mij dat laatste shoeke hier.’ En ik vervolgde met ‘en je hebt wat bloem of suiker op je neus. Waar heb je nu weer gezeten?’
‘Je moest eens weten’, sprak ze lachend terwijl ze haar neus schoonveegde met haar mouw.
‘Wij hebben hier een hele dag in de suiker gezeten.’

Ik betaalde, ging naar huis en at mijn shoeke. Alleen. En iets te snel.
Dat was gisterenavond.

Toen volgde er een slapeloze nacht met veel gepieker. Een schildklier die al een dikke week opgezet is, was nu wel zeer actief. Met heel veel onrust en versnelling in mijn lichaam, braakneigingen, moeilijkheden met slikken, moe, moe, toch oh zo verdomd moe…maar ruste- en slapeloos.

Dat ik me vanochtend vroeg als een zombie afwezig heb gemeld op het werk en een afspraak heb geregeld bij de huisarts.
Deze namiddag om 16u was de eerste optie, die ik meteen vastlegde.

Er volgde een dag van huilen, mezelf beklagen, door mijn benen zakken en me vol zelfbeklag op mijn knieën op de grond afvragen waarom dit leven dat mij draagt zo zwaar moet voelen. En kijk nu, hier springen alweer tranen tevoorschijn.

Maar ik heb toch ook met een pakketje moed naar de mutualiteit gebeld vanochtend, opnieuw met tranenstromen die steeds aan kracht wonnen tussen de irritante jingle en de boodschap ‘de wachttijden lopen onverwacht lang op, als u…’
Dan toch de telefoon die overgaat en na zestien rinkels nog niet wordt opgenomen. Dus afgelegd en opnieuw begonnen. Tot vier keer toe, met tussenpozen.

Tranen van uitputting die intussen op de brief vielen. Eindelijk toch een mannenstem die me vriendelijk te woord staat maar me na het beluisteren van mijn dossiernummer en uitleg vraagt wie de brief ondertekende…even onderbreekt om met mijn correspondente contact op te nemen. Bij me terugkomt en eenvoudig meldt: ‘uw dossier is in orde hoor mevrouw, het vrijwillig engagement is stopgezet en u heeft nog een betaald engagement lopen. Ze zal u de verkeerde brief hebben opgestuurd.’
Welja.

Waarom maak ik eenvoudige communicatieakkefietjes toch ook zo groot?

4 antwoorden op “Verhelderen”

  1. Bedoel je misschien ‘toonbank’? Ik geloof dat ik zo’n ding zo zou noemen. Bakkerin vind ik leuk. Ik zeg zoiets zelf ook wel, hoewel we in Nederland denk ik eerder bakkersvrouw zouden zeggen, of winkelbediende, winkelmeisje, maar dan weer niet: winkelvrouw. Ik ben een voorstander van bakkerin. Maar shoeke…. ik probeer op te zoeken wat dat is en kom niet verder dan kleine s(c)hoe(n) en in de betekenis van ‘schat’ in zuid-Nederlandse dialecten. Wat, Fiducia, is een shoeke 🙂

      1. Dankjewel voor het filmpje, dat ik watertandend en met veel genoegen heb bekeken. Ik heb weer veel geleerd, bijvoorbeeld dat het belangrijk is een mooie droge soes te hebben waarvan je de gaatjes afdopt met hagelslag. Taal is altijd nóg weer leuker dan je denkt. Eclair dus, maar shoeke is inderdaad veel beter. 🙂

        1. Hagelslag ligt er anders bij mij nooit op hoor. Trop is teveel…Maar wel fijn dat jij het filmpje met veel aandacht hebt bekeken 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.