Only human

Photo by Grace Kang on Unsplash

En opeens bleek ik een avond voor mezelf te hebben. Omdat mijn oudste besliste om naar haar studentenkamer te trekken en de jongste vanavond aanschuift aan de feestdis bij haar vriend thuis. Ze liet me zonet weten dat ze daar blijft slapen in plaats van naar huis te komen.

Geeft me hier en nu de ruimte om te reflecteren over mijn dagen.
Vandaag mijn eerste werkdag van het nieuwe jaar. Geen verrassingen, of beter, minder nieuws dan ik verwachtte.
Wat frustraties vanwege IT-infrastructuur die dwars lag en me noopte om dezelfde taken enkele keren te herhalen vooraleer gebeurde wat ik voor ogen had. Zonder indicatie van de oorzaak van het probleem.
Maar toch vooral tevredenheid over de taken die ik verzet heb. Hoewel ik ze wou uitstellen tot volgende maandag, om eerst wat routinematig terug in de running te komen. Maar neen, door de bittere pil. Zeg je dat zo?!

En dan kom ik thuis, na een treinrit waar een man zijn banale telefoongesprek doorheen de wagon liet galmen. Waarbij ik constant hoopte om toch wat pittiger materie te mogen opvangen dan de weergave van stations waar de trein zou halt houden. En ‘tot straks dan’.
Ik liep hem voorbij toen ik afstapte. Hoegenaamd niet gegeneerd over zijn publieke conversatie.
Ooit mocht ik getuige zijn van een jongedame die openlijk en in geuren en kleuren een relaas over de activiteiten van haar vriend afstak, die aanleiding hadden gegeven tot zijn gevangenisstraf.
Er werd toen heel wat heen en weer geblikt in de wagon.
Interessant.

Dit gesprek van deze man hoegenaamd niet.
Ik voelde hoe ik overwoog om mijn spullen bij elkaar te rapen en een andere, stille wagon op te zoeken.
Maar goed, ik deed het niet.

We zijn weer thuis, het is stil en ik heb best wat te vertellen over administraties allerhande die me op de hielen zitten.
Al ga ik niet alles uit de doeken doen, omdat het uiteindelijk ook niet zo interessant is.

Die verschillende voorvallen op korte termijn, die ik hier dadelijk kort ga omschrijven, benadrukken voor mij alleen hoe ‘weinig mens’ je bent als burger. Omdat er informatica zit achter de beslissingsmechanismen. Die al het menselijke opzuigen tot je je als burger compleet een ‘lastig geval’ voelt.

Gebeurtenis één.
Een tijd geleden vul ik online mijn belastingen in. Als ik op de wizzard bots waar ik de vrijstelling van het woon-werkverkeer kan vormgeven, volg ik de aanwijzingen en verander het bedrag dat vooraf ingevuld was door het bedrag dat ik wizzard-gewijs als correct interpreteer. Ik bewaar de berekening van mijn aangifte.

Een paar maanden later krijg ik mijn aanslagbiljet en het bedrag dat ik moet terugbetalen stemt niet overeen met het bedrag dat ik berekend had bij mijn aangifte. Dus ga ik op zoek naar de post waar het ingevulde bedrag verschilt van mijn aangifte. Wat blijkt, het bedrag van de vrijstelling van woon-werkverkeer is terug op het vooraf ingevulde bedrag gebracht. ‘Mijn’ berekende vrijstelling is verdwenen.

Dus schrijf ik mijn bevindingen aan het lokale taxatiekantoor.
Word ik verzocht aan te tonen welke kosten ik werkelijk heb gemaakt voor mijn woon-werkverkeer.
Vooraleer de vervoersmaatschappij lastig te vallen, besluit ik een uitdraai van mijn betalingen van mijn abonnement door te sturen, in de hoop dat dit als bewijs mag gelden. Dankbaar alvast dat ik mijn abonnement met de bankkaart betaal of er viel niets te bewijzen.
Resultaat: ik krijg mijn gelijk en moet wel eerst het bedrag van mijn aanslagbiljet ophoesten tegen de uiterste datum, maar zal eind januari de 300 euro die ze me extra wilden doen betalen, terugkrijgen. Ik kreeg er inmiddels een officieel schrijven over.
Effect op mij: dank om mij niet te vertrouwen, computer. Dank om mij onpersoonlijk mede te delen dat wat ik u in vertrouwen meedeel, er niet toe doet. Dank om mijn vertrouwen in uw instanties te voelen wegebben.

Voorval twee.
Ik krijg een schrijven van een kinderbijslagfonds, een fusie van enkele kinderbijslagfondsen waaronder mijn voorgaande.
Een zestiental pagina´s waarin me meegedeeld wordt dat ik onterecht teveel kindergeld heb gekregen. Vanaf de periode dat ik terug aan het werk ben gegaan had ik geen recht op een bepaalde som. Voor de eerste twee maanden anno 2016 word ik aangemaand het bedrag terug te storten, voor de periode daarna was er een onduidelijke communicatie geweest en heeft de Vlaamse regering nog niet beslist of mensen die ook in mijn situatie zijn, een terugbetaling moeten doen. Maar dat kan alsnog gebeuren.

Wat ik doe? Ik neem de telefoon. Omdat ik het vreemd vind dat ik twee maanden moet terugbetalen en de maanden nadien niet, hoewel ik toen een hoger loon had dan tevoren. Vriendelijk en behulpzaam, zegt u? Neen, dat is niet wat ik de persoon aan de andere kant van de lijn zou noemen. Ik zeg er nog bij dat ik er geen problemen mee heb om bedragen terug te betalen als ik er geen recht op had.
Ik heb in mijn administratie gekeken. Ja, ik kreeg in 2015 een brief waarin stond dat als mijn situatie veranderde, ik dit moest melden. Maar aangezien ze toen nog niet veranderd was, heb ik niets gemeld. En ja ik voel me schuldig dat ik niet meteen bij de spanning na jaren weer in een betaalde job te stappen de reflex heb gemaakt van ‘oh, ik heb werk, nu moet ik X en Y en Z verwittigen’. Maar mag ik ook – en yep, daar zijn ze dan alsnog, de tranen – mag ik ook moeite hebben om alles draaiende te houden in mijn situatie?
Ik weid niet uit.

Spring meteen naar voorval drie, vandaag, rond 15u.
Ik vind een brief in de post van de mutualiteit. Eentje die was aangekondigd via mail.
Maar hij bevatte de boodschap dat mijn deeltijdse werkhervatting werd stopgezet op 16/12/2018 en dat, als ik opnieuw een deeltijdse activiteit wil opnemen als loontrekkende, ik dit vóór de werkhervatting moet laten weten met het gepaste formulier.
Dit was een complete verrassing voor me, want het enige dat ik via mail had doorgegeven op 16/12, is dat ik één van mijn vrijwillige activiteiten had stopgezet waarvoor ik in 2012 een goedkeuring had gekregen. Ik geef dit door om niet met verouderde info in dossiers opgezadeld te zitten. Want zo zijn er genoeg dossiers hangende in ziekenhuizen allerhande. Oh ja, nu stromen ze overvloedig, die tranen.

Misschien word ik ooit vluchteling in eigen land.
Dan kan ik muren beklimmen van boven naar onder en werk ik weer eens aan mijn fysiek.

I am only human.

En u, u die mij schrijft, te woord staat, aanmaant?
Hoeveel mens bevat u nog?

Oh ja, ik zal me nog inzetten. 
Tot ik bij u neerval.

2 antwoorden op “Only human”

  1. Vervelend dit soort dingen. Het komt meestal wel weer op zijn pootjes terecht maar het kost tijd, frustratie, gedoe. Je wilt je energie inzetten voor belangrijker en aardiger zaken. Wat ik bewonder is dat je ondanks alles nooit je gevoel voor humor verliest. “Dan kan ik muren beklimmen van boven naar onder en werk ik weer eens aan mijn fysiek.” Daar moest ik toch even om lachen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.