Sp(r)ookjes

Photo by Ryan Graybill on Unsplash

Op dit moment ben ik emotioneel.

Om de reacties die ik kreeg op mijn laatste schrijfsel. Via dit platform en aan mij persoonlijk via sms of mailgewijs.
Om de reactie die ik kreeg van een dierbare vriend nadat ik voorstelde om onze afspraak van morgenvoreg één of twee weken uit te stellen. Omdat ik volop wil genieten van de tijd die ik nog kan doorbrengen met mijn kinderen in de buurt. Zelfs al zijn ze opgeslokt en opgefokt door examenstress. Zelfs al reageren ze dat af op mij. Zelfs al lachen ze me uit met de zoveelste keer dezelfde grap om zich toch maar weer eens gezamenlijk tegen hun mama te keren.

En nu huil ik dan echt.

Maar het is uit dankbaarheid.
Om al wat ik mag zijn. Om al wat ik mag worden. Om allen die me liefhebben.

Want weet je, volgens mij ligt er iets op mij te wachten dat veel groter en allesomvattender is dan de zaken waar ik me nu druk over maak. Me over frustreer. Me afvraag waarom ik me ermee bezig blijf houden.
Me durf inbeelden dat er misschien een meer complexe kluif op mij en mijn goestingskes ligt te wachten

Zoveel signalen die ik oppik in die richting, grootsheid, een web van steun…en ik krijg er tot op heden geen echte vat op wat dat ‘het’ is waar ik mijn tanden in ‘moet’ zetten.

‘Geef niet op’, ‘niet nu’ lees en pik ik ook vaak op. En dat doe ik niet.
Al wil ik soms, vaak, zeer impulsmatig heel graag frustratiegewijs een aantal stekkers uittrekken.

En andere momenten herinner ik me pijn in al haar kleuren. Doorvoel ik het weer.
Pijn van vernedering. Pijn van me alleen te voelen in een zee van onrecht. Pijn van voor de zoveelste keer onzeker te zijn.

Komt mijn jongste dochter net de keuken in waar ik dit alles zit neer te tokkelen en stelt ze me de vraag ‘Are you crying again mom?’
Moet ik lachen. Leest ze mijn scherm, klik ik het weg en zeg ik dat ik huil uit dankbaarheid voor dingen die ik mag ervaren. Die ik lees.
Lachen we er samen om. Laat ze me toe te huilen. ‘Maar niet te vaak hé mama.’
En keert ze terug naar haar boeken, ietwat gerustgesteld.

Zotte mussen, die dochters van me.
Inclusief ik, eigenlijk.

Oudste zus ligt momenteel in haar bed, ik denk zonder GSM, maar met een stuk uit haar cursusbundel.
Het huilen stond hoog bij het eten. Dat ze spijt heeft. En ik heb gezegd dat dat niet hoeft. Dat ze genoten heeft van het feesten met haar vrienden vannacht (ja, tot vijf uur in examentijd) en dat ze nu vooral eerst rust moest nemen. Zonder haar GSM in de buurt.
Dus trok ze naar boven met een stuk cursus en is het licht op dit moment nog aan.

Hoe gaat dat ook.
Een glaasje niet eens zo lekkere witte wijn vergezelt me bij dit schrijven.

‘No worries’ schreef mijn dierbare vriend toen ik hem vroeg onze afspraak uit te stellen. Met kussen erachter.
Zoveel vertrouwen. Zoveel vriendschap. Zoveel ‘mogen zijn’.
Ja, dankbaar…

Neen, alleen zou ik het niet kunnen.
Het leven…leven. Blijven en me bewegen ook daar waar het pijn doet omdat er nog wonden open en bloot liggen te gapen.
De afbouw van medicatie is nog steeds aan de gang…ja, ik voel het.

Maar misschien zijn ze moe, die wonden. Vandaar het gapen.
Typisch ik.
‘Wonden, doe maar een dutje, eventueel met een open cursusboek erbij. Zodat je leert hoe je moet helen.
Helen tot helemaal.’
En dan terug springen. Verder en hoger dan je ooit bent geweest.
Tot je alle vijvers bezocht hebt en overal je hoopjes hoop hebt achtergelaten.
Tot elk feest is geweest.

Of zo…

Er was eens, een Fiducia…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.